Bahagi 4
Sa wakas hinarap ko ang ex-husband ko sa ospital at sinabi kong hindi na ako babalik para lang punan ang lungkot niya, kundi para buuin ulit kami.

Kinabukasan, maaga akong nagising dahil sa iyak ng baby. Si Carlo, naka-idlip lang sa upuan, hawak pa rin ang chart ko.

“Morning,” bati niya, paos. Tumayo agad siya, naghugas ng kamay, at tinimplahan ang gatas na binigay ng nurse kahit sinabi kong breastfeeding ako. “Just in case lang,” sabi niya.

Dumating si Trish na may dalang prutas at diaper. Nagulat siya nang makita si Carlo.

“Doc? Kayo pala…” Hindi niya natapos.

“Ex-husband ko,” sabi ko nang diretso. Walang paligoy-ligoy. “At tatay ng anak ko.”

Tahimik na tumango si Trish at iniwan kami.

Bandang tanghali, dumating ang OB na kasama ni Carlo para mag-rounds. “Kumusta ang pakiramdam, Mara?” tanong niya. Okay naman daw lahat, pero kailangan ko pa ng isang araw sa ospital.

Pagkaalis ng OB, hindi na nakatiis si Carlo.

“Mara, pwede ba tayong mag-usap nang maayos? Hindi bilang doktor at pasyente. Bilang tayo.”

Umupo ako nang dahan-dahan, karga ang baby.

“Ano pa ba ang pag-uusapan natin, Carlo? Tapos na tayo. Nagpirmahan na tayo.”

“Hindi pa tayo tapos. Hindi pa tayo tapos magmahal,” sabi niya, nanginginig pero diretso ang tingin.

“Carlo, madaling sabihin yan ngayon. Nakita mo ang anak mo, naawa ka. Pero paano yung anim na buwan na wala ka? Paano yung gabi na sinugod ako sa ER dahil sa bleeding noong 3 months ako, mag-isa lang ako sa taxi, habang ikaw nasa OR, nagliligtas ng ibang tao?”

Natigilan siya. “Nag-bleed ka? Bakit hindi mo sinabi sa kahit sino?”

“Kanino ko sasabihin? Blocked ka. Ayokong tawagan si Mama. Ayokong maging pabigat. Kaya ko naman pala mag-isa. Kaya ko siyang ingatan mag-isa. Kaya kong manganak mag-isa.”

Lumuhod ulit siya sa harap ko, pero sa pagkakataong ito hindi na siya malungkot lang. Galit siya sa sarili niya.

“Alam mo ba kung gaano ako katanga, Mara? Noong nag-away tayo sa kuryente, hindi naman talaga kuryente ang kinagagalit ko. Galit ako kasi isang linggo na kitang hindi nakakausap nang maayos. Uuwi ako, tulog ka na. Gigising ako, wala ka na. Pakiramdam ko hindi na ako kailangan sa bahay na iyon. Kaya nung sinabi mong maghiwalay na tayo, parang sinampal mo ako na totoo nga, hindi mo na ako kailangan.”

“At ikaw? Sa tingin mo kailangan kita para lang magbayad ng kuryente? Carlo, kailangan kita para samahan ako. Para tanungin kung kumusta araw ko. Hindi para sumbatan ako pag nakalimot ako.”

Tahimik kami. Pareho kaming humihinga nang malalim.

“Patawarin mo ako,” sabi niya. “Patawarin mo ako kasi hinayaan kitang isipin na mas madali ang buhay mo nang wala ako. Mali ako. Sobrang mali. Akala ko pag naging mabait ako at lumayo, mapapatawad mo ako. Pero ang totoo, duwag ako. Natakot akong harapin na ako ang dahilan kung bakit ka umiyak gabi-gabi sa condo natin.”

Tumingin ako sa kanya. Ito yung Carlo na minahal ko. Hindi yung magaling na surgeon sa Makati Med. Yung lalaking nagba-bike na may mainit na salabat.

“Carlo, hindi ko na kayang bumalik sa dati na ako lahat. Hindi ko kayang maging misis na naghihintay lang, naglilinis lang, nagbabayad lang ng bills. May trabaho ako. May pangarap ako. At ngayon may anak na tayo.”

Tumango siya agad. “Alam ko. At hindi ko na hahayaang mangyari ulit yun. Nag-request na ako ng transfer sa OPD clinic, hindi na 24 hours duty. Gusto kong umuwi nang maaga. Gusto kong matutong magpalit ng diaper. Gusto kong matutong magluto ng lugaw na hindi tinotoyo.”

Napatawa ako nang mahina kahit may luha pa.

“Hindi mo kailangang baguhin ang buong career mo para sa akin.”

“Hindi para sa’yo lang. Para sa kanya,” sabi niya at tinitigan ang baby. “At para sa atin, kung papayag ka pa.”

Tiningnan ko ang maliit na titulo ng lupa ng condo ko na dati kong pinanghahawakan na parang kalasag, ang maliit na savings ko sa bank account na ₱80,000 lang na inipon ko para sa panganganak. Lahat ng iyon ginawa ko para patunayan na kaya kong mag-isa. Pero ngayon, habang nakikita ko siyang inaayos ang kumot ng anak namin nang nanginginig ang kamay, naintindihan ko na hindi kahinaan ang humingi ng kasama.

“Carlo, hindi ko sinasabing magpapakasal ulit tayo bukas. Hindi pa ako handa. Marami pa akong takot. Pero hindi ko na itatago ang anak natin. Hindi ko na ikakahiya na tatay ka niya. Pero may kondisyon ako.”

“Ano yun? Kahit ano.”

“Una, hindi mo ako aawain kapag nakalimutan ko ulit magbayad ng kuryente. Paalalahanan mo ako. Tulungan mo ako. Hindi mo ako sisigawan. Pangalawa, pag pagod ka, sabihin mo. Pag pagod ako, sasabihin ko. Hindi tayo manghuhula. Pangatlo, kung gusto mong maging parte ng buhay niya, araw-araw. Hindi lang pag may sakit siya. Araw-araw na pagpapalit ng diaper, pagpupuyat, pag-iyak. Kaya mo ba?”

Lumapit siya, sa wakas hinawakan na niya nang marahan ang maliit na paa ng baby. Mainit ang palad niya.

“Kaya ko, Mara. Araw-araw. Kahit singilin mo ako ng ₱500 sa bawat mintis ko, babayaran ko. Kahit magbayad ako ng kuryente habang buhay, gagawin ko. Basta huwag mo lang ulit akong paalisin nang hindi mo sinasabi kung bakit.”

Doon ko siya hinayaang halikan ang noo ng anak namin. At nang tumingala siya, hinayaan ko ring hawakan niya ang kamay ko.

“Carlo, hindi na ako babalik sa’yo dahil nalulungkot ako. Babalik ako kasi gusto kong subukan ulit. Gusto kong ipakita sa anak natin na ang pagmamahal hindi laging perpekto, pero pwedeng matutong humingi ng tawad at matutong manatili.”

Umiyak siya. Yung iyak na matagal niyang tinago mula pa noong City Hall. Niyakap niya ang dalawa namin, maingat, takot na baka masaktan ako sa tahi.

Sa labas ng bintana ng ospital sa Makati, maingay ang EDSA, pero sa loob ng recovery room na iyon, tahimik. Tahimik at buo sa wakas.

Hindi pa kami kasal ulit. Wala pang bagong titulo ng lupa na may dalawang pangalan. Pero may isang maliit na pamilya na nagsisimula ulit, hindi sa isang malaking kasal, kundi sa isang lugaw, isang puyat na gabi, at isang pangakong hindi na magbibingi-bingihan sa pagod ng isa’t isa.

Kinabukasan lalabas na kami ng ospital. At sa unang pagkakataon, hindi ako matatakot umuwi, kasi alam kong may ilaw na ulit na naghihintay para sa akin, at ngayon may kasama na akong magbabayad ng kuryente.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨