Bahagi 3
Nalaman kong buntis na pala siya ng triplets nung pinalayas siya ng nanay ko at ako pa mismo ang pumirma ng divorce na sumira sa buhay naming lahat

Hindi ako nakatulog buong gabi pagkatapos ng party sa BGC. Naiwan sa utak ko yung mukha ni Luis, ni Lucas, ni Levi. Tatlong mukha na pinaghalong mukha ko at mukha ni Grace nung bata pa siya.

Kinaumagahan, pinuntahan ko agad yung boarding house sa Project 8. Hindi ako pumasok sa condo ko sa Makati. Dala ko yung lumang litrato namin nung kasal sa City Hall. Gusto kong makausap siya nang maayos.

Naabutan ko si Grace sa labas, nagsasampay ng uniform ng mga bata. Isang maliit na kwarto lang sila, parang mas maliit pa sa dati naming inuupahan na sampung metro kwadrado. May isang electric fan, isang lutuan na de-gas, at isang papag na pinagkakasya nilang apat.

“Grace,” tawag ko.

Gulat siya. “Carlo? Anong ginagawa mo dito?”

“Gusto ko lang makita kayo. Yung mga bata, nasaan?”

“Nasa school. Project 8 Elementary. Nilalakad lang nila araw-araw.”

Pumasok ako sa kwarto. Amoy downy at pawis. Sa dingding may nakadikit na certificate, with honors si Luis.

“Grace, totoo ba? Buntis ka na nung nag-divorce tayo?”

Tahimik siya ng matagal. Tapos umupo siya sa papag, nanginginig.

“Dalawang linggo bago tayo pumunta sa City Hall, nalaman ko. Nag-PT ako. Positive. Triplets pala. Gusto kitang sabihan nung gabing umuwi ka. Pero pagpasok mo, dala mo na yung divorce papers na pirmado na ng nanay mo sa gilid bilang testigo. Sabi mo pagod ka na rin. Kaya hindi ko na sinabi.”

Parang sinaksak ako.

“Alam ni Mama?”

Umiling siya. “Hindi. Kahit nanay mo hindi niya alam. Nung pinalayas niya ako nung nasa Cebu ka, sabi niya baog ako. Hindi ko sinabing buntis ako. Kasi alam kong sasabihin niya na nagsisinungaling ako para lang bumalik. Ayokong gamitin yung bata para pilitin ka.”

Doon ko naintindihan lahat. Habang ako nagpapakahirap sa bodega sa Valenzuela, siya mag-isang nagbuntis, mag-isang nanganak sa public ospital sa Quezon City. Habang ako naging Boss Carlo, siya nagtitinda ng lugaw sa umaga, nagwa-waitress sa gabi.

“Grace, patawarin mo ako. Wala akong kwentang asawa. Wala akong kwentang tatay.”

“Hindi kita sinisisi,” sabi niya. “Kasalanan ko rin. Pride ko. Akala ko kaya ko mag-isa. Kaya ko naman pala, pero pagod na pagod na ako, Carlo.”

Doon bumigay siya. Umiyak siya nang malakas, yung iyak na matagal nang pinipigilan. Walong taon niyang tinago.

Niyakap ko siya. Sa unang pagkakataon after siyam na taon.

Pag-uwi ng mga bata galing school, nakita nila akong nakaupo sa papag nila. Napatigil silang tatlo.

“Tito?” sabi ni Luis.

Lumuhod si Grace. “Mga anak, may sasabihin si Mama. Si Tito Carlo… siya yung Papa niyo.”

Tahimik. Tapos si Lucas, yung pangalawa, biglang nagsalita, “Kaya pala kamukha kita sa picture sa wallet ni Mama?”

May dala pala siyang lumang picture ko, kupas na.

Si Levi, yung bunso, lumapit sa akin, hinawakan yung manggas ng suit ko. “Papa, may kotse ka po ba?”

Napatawa ako kahit umiiyak. “Meron. Gusto niyo sumakay?”

Umiling si Grace. “Carlo, huwag. Ayokong masanay sila sa magandang buhay tapos mawawala ka ulit.”

Doon ko naramdaman yung takot niya. Hindi pera ang habol niya. Takot siyang umasa ulit.

Kaya gumawa ako ng desisyon. Maliit pero importante.

Hindi ko sila pipilitin lumipat agad. Hindi ko rin sasabihin sa buong mundo na anak ko sila. Ang ginawa ko, kinausap ko yung principal ng school nila. Binayaran ko yung buong tuition at miscellaneous nila for the whole year, pati yung field trip na hindi sila nakasama dati dahil walang pera. Nag-iwan ako ng envelope na may ₱50,000 kay Grace, hindi bilang sustento, kundi bilang bayad sa walong taon na mag-isa niyang binuhat ang lahat.

“Tanggapin mo muna ito, hindi para bilhin ka. Para lang makapahinga ka. Isang shift lang pasukan mo. Yung dalawang bata, ako na bahala sa baon nila.”

Ayaw niya tanggapin nung una. Sabi niya, “Hindi ko kailangan ng awa mo.”

Sabi ko, “Hindi awa ito. Utang ko ito. Yung ₱58,000 na binigay mo sa akin dati, ngayon ₱10 billion na yung naging bunga. Pero yung bunga na yun, dapat may parte kayo.”

Sa huli tinanggap niya, pero may kondisyon. “Hanggang sa makahanap ako ng mas maayos na trabaho sa opisina. Hindi ako habang buhay na waitress.”

Tumango ako.

Pagkatapos nun, pumunta ako sa bahay ni Mama sa may Tandang Sora. Dala ko yung picture ng triplets.

Si Aling Cora, nakaupo sa sala, nanonood ng TV. Pagkakita sa akin, natuwa. “Carlo! Buti napadalaw ka. Kumusta yung bago mong condo sa BGC?”

Nilapag ko yung picture sa mesa.

“Mama, kilala mo ba sila?”

Tiningnan niya, tapos nanlaki mata niya. “Sino yang mga batang yan? Kamukha mo ah.”

“Mga apo mo. Anak ni Grace. Triplets. Eight years old na. Pinanganak nung pinalayas mo si Grace.”

Natahimik siya. Tapos biglang nagbago mukha niya, naging depensiba.

“Hindi ko alam! Akala ko ba baog siya! Kaya ko siya pinaalis kasi tatlong taon kayong kasal wala kayong anak! Ginawa ko yun para sa’yo, para makahanap ka ng mas matinong babae na makakapagbigay ng apo sa akin!”

“Mas matinong babae? Mama, yung mas matinong babae na sinasabi mo, siya yung nagbigay ng lahat ng meron siya para sa akin. Yung pinalayas mo nung buntis siya ng tatlo kong anak.”

Doon siya naiyak. Hindi dahil nagsisisi, kundi dahil natakot na baka hindi ko na siya kausapin.

“Carlo, ginawa ko lang yun kasi mahal kita. Akala ko tama ako.”

Tinitigan ko nanay ko, yung babaeng nagpalaki sa akin sa probinsya. Mahal ko siya, pero sa unang pagkakataon, nakita ko kung gaano siya nakasakit.

“Mama, mahal din kita. Pero yung ginawa mo, sinira mo hindi lang kasal ko, pati buhay ng tatlong apo mo. Hindi ka ba nahihiya?”

Hindi siya nakasagot. Yun ang unang beses na nakita kong natahimik si Aling Cora.

Umuwi ako sa Makati nang gabing yun na mas malinaw na utak ko kesa dati. Hindi pa ayos lahat. Galit pa rin si Grace, takot pa rin. Pero alam ko na ngayon kung ano ang totoo. At alam ko na kung sino ang dapat kong ipagtanggol.

Kinausap ko yung lawyer ko, hindi para maghabol ng titulo ng lupa o bank account, kundi para ayusin yung birth certificate ng mga bata. Gusto kong mailagay pangalan ko bilang ama, kung papayag si Grace. Maliit na hakbang, pero simula.

At bago ako matulog, nag-text ako kay Grace, “Bukas, pwede ba sabay kaming kumain ng mga bata? Ako magluluto ng lugaw, gaya ng dati.”

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖