Bahagi 4
Sinugod ko ang nanay ko sa harap ng lahat para ipagtanggol ang triplets ko at bawiin ang bahay na dapat pala ay sa kanila

Isang linggo pagkatapos kong malaman ang totoo, pinatawag ako ni Mama sa bahay niya sa Tandang Sora. Akala ko magso-sorry siya. Hindi pala.

Pagdating ko, nandun yung tita ko, yung kapatid ni Mama, at may kasama pang isang babae na naka-dress, mukhang mayaman, may dalang cake. Si Carla daw, anak ng may-ari ng lending sa Muñoz.

“Carlo, anak,” bungad ni Mama, nakangiti pero pilit. “Pinakilala ko na si Carla. Single, tapos mayaman pamilya, pwede mo nang asawahin. Para magkaanak ka na ng lehitimo, hindi yung bigla-biglang may triplets na hindi natin alam kung sa’yo ba talaga.”

Parang binuhusan ulit ako ng malamig na tubig. Hindi pa rin siya nagsisisi. Gusto niya pa ring burahin si Grace at yung mga bata.

“Ma, anong sinasabi mo? Mga apo mo yung mga bata. Kamukhang-kamukha ko. At si Grace, asawa ko pa rin siya sa puso ko, kahit divorced na kami sa papel.”

Sumabat yung tita ko, “Carlo, isipin mo yung pamilya natin. May titulo ng lupa ka na sa Alabang, may bank account ka na milyon-milyon. Pag binigay mo lahat dun sa babaeng yun at sa tatlong batang hindi pa sigurado, anong matitira sa nanay mo?”

Doon ko naintindihan yung tunay na motibo. Hindi lang pride. Pera. Takot si Mama na mawala sa kanya yung meron ako ngayon.

Tumayo ako. “Mama, yung titulo ng lupa sa Alabang at yung bank account na sinasabi mo, galing lahat yun sa ₱58,000 na binigay ni Grace nung wala pa akong kahit ano. Kung hindi dahil sa kanya, wala akong kahit piso ngayon. Kaya kung may dapat makinabang, sila yun, hindi kung sino-sinong ipapakilala mo sa akin.”

Nagkagulo. Sumigaw si Mama, “Walanghiya ka! Pinili mo yang babaeng yan kesa sa nanay mo! Pinalaki kita!”

Sabi ko, mahinahon pero buo, “Hindi kita pinipili laban sa kanya, Ma. Pinipili kong itama yung mali na hinayaan kong mangyari noon. At kung mahal mo ako, dapat mahalin mo rin yung mga anak ko.”

Umalis ako sa bahay na yun. Diretso akong pumunta sa Project 8. Naabutan ko si Grace na nag-aayos ng gamit ng mga bata. Nandun din yung tatlo, gumagawa ng homework sa sahig.

“Grace, pwede ba tayo mag-usap? Kasama mga bata,” sabi ko.

Umupo kami sa papag. Si Luis, Lucas, at Levi nakatingin sa akin.

“Mga anak,” sabi ko, nanginginig boses ko, “Ako si Papa. Matagal akong nawala. Hindi dahil ayaw ko sa inyo, kundi dahil duwag ako. Hinayaan kong saktan ng lola niyo si Mama niyo. Pero ngayon nandito na ako. Kung papayagan niyo ako, gusto kong bumawi.”

Si Luis, yung pinaka-matanda sa triplets, matapang. “Papa, bakit ngayon ka lang? Si Mama umiiyak gabi-gabi dati. Sabi niya wala kaming Papa kasi busy ka sa trabaho.”

Napayuko ako. “Totoo yun. Busy ako sa trabaho, pero mas totoo, natakot ako. Natakot akong harapin si Mama. Pero hindi na ngayon.”

Si Lucas, “Papa, iiwan mo pa ba kami?”

“Hindi na. Kahit anong mangyari.”

Si Levi, yung bunso, lumapit at niyakap ako bigla. “Papa, pwede ba sa birthday namin, ikaw magluto ng lugaw? Sabi ni Mama ikaw daw magaling magluto ng lugaw dati.”

Doon ako tuluyang naiyak.

Tumingin ako kay Grace. Umiiyak na rin siya, pero ngumiti.

“Carlo, hindi ko kailangan ng malaking bahay. Sabi ko na dati, kailangan ko lang ligtas ka. Pero ngayon, kailangan ka ng mga anak mo. Kaya kung gusto mong bumawi, huwag mo kaming bilhan ng bahay. Samahan mo lang kaming buuin ulit yung nawala.”

Kinaumagahan, sinama ko sila sa City Hall. Hindi para magpakasal ulit agad, pero para ayusin yung birth certificate ng triplets. Pumayag si Grace na ilagay pangalan ko. Kasama namin yung lawyer ko.

Pagkatapos, pumunta kami sa bank. Nagbukas ako ng tatlong bagong bank account, tig-isa sila Luis, Lucas, Levi. Tig-₱2 million kada isa, galing sa kinita ng kumpanya. Sabi ko kay Grace, “Ito yung titulo ng lupa na para sa kanila. Hindi ko ibibigay kay Mama. Sa kanila ito. Pang-college nila, pang-future.”

Ayaw sana ni Grace tanggapin lahat, pero sabi ko, “Hindi ito bayad. Ito ay responsibilidad ko bilang tatay.”

Yung huling confrontation, nangyari sa mismong bahay ni Mama. Pumunta kami dun, kasama ko si Grace at yung tatlo. Pagbukas ni Mama ng pinto, nakita niya si Grace, namutla siya.

“Grace,” sabi niya, mahina.

Ngumiti si Grace, hindi galit, pero matatag. “Aling Cora, nandito po kami ng mga apo niyo. Hindi para makipag-away. Para lang makilala niyo sila.”

Lumapit si Luis, nagmano. “Lola, ako po si Luis.” Sumunod yung dalawa.

Doon bumigay si Aling Cora. Umiyak siya, niyakap yung tatlo. “Patawarin niyo ako. Akala ko baog ka, Grace. Hindi ko alam buntis ka pala. Mali ako. Sobrang mali ako.”

Sabi ni Grace, “Pinapatawad ko na po kayo, Nay. Pero sana huwag niyo nang ulitin sa iba yung ginawa niyo sa akin. Hindi lahat ng babae tahimik lang pag sinasaktan.”

Mula noon, hindi na nakialam si Mama sa desisyon namin. Lumipat kami sa isang maliit na townhouse sa Quezon City, hindi villa sa Alabang, kasi sabi ni Grace mas gusto niya malapit sa school at sa palengke. Ako, hati oras ko sa opisina sa Makati at sa bahay. Gabi-gabi ako nagluluto ng lugaw, gaya ng dati, pero ngayon apat na mangkok na.

Hindi pa kami kasal ulit ni Grace, hindi pa ngayon. Sabi niya, “Ayusin muna natin maging pamilya bago papel.” Pumayag ako.

Yung kumpanya ko, ₱10 billion pa rin value, pero ngayon may tatlong maliliit na boss na pumupunta sa opisina tuwing Sabado, naka-uniform ng public school, naglalaro ng battery sample sa sahig.

Minsan tinanong ako ni Lucas, “Papa, mayaman ka na ba talaga?”

Sabi ko, “Oo, anak. Pero dati, nung kasama ko Mama mo sa sampung metro kwadrado na kwarto at kumakain ng instant noodles, mas mayaman ako, kasi buo kami. Ngayon, mayaman ulit ako, kasi bumabalik na tayong buo.”

At sa unang gabi na sabay-sabay kaming kumain ng lugaw sa maliit na mesa, habang nag-aagawan yung triplets sa itlog, at si Grace nakangiti habang pinapanood kami, alam kong sa wakas, nakauwi na ako sa tunay kong tahanan, at hindi na ako muling aalis.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨