Bahagi 4
Sa huling hapunan sa BGC condo, sinabi ko kina Carlo at Bea na tapos na ang panloloko at ibabalik ko na ang buhay ko

Dumating ako sa BGC condo ng alas-sais ng gabi. Dala ko si Trish, hindi para makipag-away, pero para may kasama akong saksi. Sabi ni Atty. Reyes, mas maganda kung may kasama ako.

Nandoon na si Mama, nakaupo sa sofa, hawak ang diary ni Carlo. Si Carlo nasa kusina, nagluluto daw kunwari. Pero walang amoy ng niluluto. Sa mesa, may dalawang tasa ng kape at isang box ng perlas na binalik niya mula sa repair shop. Yung ₱35,000 na perlas na nasira dahil sa siksikan ng gamit ni Bea.

At nandoon si Bea. Hindi ko inaasahan. Akala ko sa Cebu siya. Nakasuot pa rin ng light blue na dress, pero ngayon may dalang maliit na paper bag. Yung scarf ko yata.

“Grace, dumating ka na pala,” sabi ni Carlo, pilit ngumiti.

Umupo ako. Hindi sa dati kong upuan. Umupo ako sa single chair, malayo sa kanilang dalawa.

“Bea, bakit ka nandito?” diretsa kong tanong.

Namula agad ang mata niya, sanay na sanay. “Ate Grace, gusto ko lang mag-sorry nang personal. Dinala ko yung scarf mo. Lalabhan ko na, babalik ko sa’yo. Ayoko ng gulo.”

Si Mama biglang nagsalita, matigas ang boses na ngayon ko lang narinig. “Bea, hindi scarf ang issue dito. Yung limang taon na pagsisinungaling ninyo ni Carlo ang issue.”

Nagulat si Bea. Hindi niya inaasahan na si Mama ang kakampi sa akin.

“Carlo, ipaliwanag mo sa asawa mo kung bakit sa diary mo, simula 2021 pa lang, kasama mo na si Bea sa halos lahat ng field work mo? Akala ko bawal ang pamilya sa survey team?” sabi ni Mama, binuklat ang diary. “Iceland, Peru, Chile, Tanzania, pati Antarctica. At bakit may nakasulat dito na ₱50,000 allowance ni Bea galing sa joint account ninyong mag-asawa?”

Namutla si Carlo. Tumingin siya kay Bea, humihingi ng tulong.

“Ano, Tita? Hindi ko po alam yung allowance, bigay lang po iyon ni Kuya Carlo kasi sabi niya project allowance daw,” palusot ni Bea.

“Project allowance? Tourist ka lang daw, di ba? Bakit may allowance ka sa project ng asawa ko?” sagot ko. Sa unang pagkakataon, tinaasan ko ng boses si Bea pero hindi ako sumigaw.

Tumayo si Carlo. “Tama na! Grace, hindi mo kailangang ibilang lahat! Oo, sinama ko si Bea! Kasi mas magaan siyang kasama! Hindi siya reklamador! Hindi siya takot sa lahat ng bagay tulad mo! Takot ka sa heights, takot ka sa lamig, takot ka sa init! Paano kita isasama?”

Doon lumabas lahat.

“Takot ako kasi hindi mo ako tinuruan! Hindi mo ako sinama kahit minsan! Sabi mo delikado! Pero si Bea, isinama mo sa disyerto, sa bundok, sa yelo! Ano ako, Carlo? Display lang sa condo na ito?” Sabi ko, at sa wakas tumulo na ang luha ko, pero hindi dahil mahina ako.

“Alam mo ba kung magkano ang nagastos mo para sa kanya? Halos ₱800,000 sa loob ng tatlong taon galing sa ipon natin! Yung ipon na sabi mo pang-down sa mas malaking bahay!”

Tahimik si Bea. Tapos biglang umiyak nang malakas. “Ate Grace, hindi ko alam na pera niyo pala iyon! Akala ko pera ni Kuya Carlo! Mahal ko lang talaga ang trabaho niya!”

“Mahal mo ang trabaho niya o mahal mo siya?” tanong ni Mama. Diretso. Walang paligoy-ligoy.

Hindi nakasagot si Bea.

Si Carlo napahawak sa ulo. “Grace, sorry. Hindi ko naisip na ganito kalaki. Akala ko okay lang kasi masaya naman tayo kapag nasa bahay ako. Si Bea, tinutulungan lang ako sa mga notes, sa pictures.”

“Notes? Pictures? Carlo, geologist ka. Kailan ka pa nangailangan ng tourist para mag-take ng notes?” sabi ni Trish, hindi na nakatiis.

Doon natahimik si Carlo. Alam niyang wala na siyang lusot.

Lumapit si Mama sa akin at hinawakan ang kamay ko. “Grace, anak, sorry. Kasalanan ko rin. Hinayaan kong maging pamilya si Bea sa bahay ninyo nang nakalimutan ko na may asawa kang dapat unahin. Akala ko pagiging mabait ang pagbigay nang pagbigay.”

Tumingin ako kay Carlo. “Carlo, hindi ko na kaya.”

“Anong ibig mong sabihin?” tanong niya.

“Gusto ko nang tapusin. Hindi dahil galit ako. Kundi dahil pagod na akong maging taong naghihintay lang. Gusto kong maging tao ulit na may sariling lakad, sariling pangarap.”

Inilapag ko sa mesa ang papel na binigay ni Atty. Reyes. Hindi pa annulment papers, pero separation of properties at formal na pag-hold sa joint account. At letter na nagsasabing aalis na ako nang tuluyan sa condo at ibabalik ko ang susi next week.

“Yung condo sa BGC, hati tayo sa binayad natin. Pero yung titulo ng lupa sa Tagaytay at yung solo bank account ko na ₱600,000, akin iyon. Yung ₱2.5 million sa joint, paghahatian natin nang patas pagkatapos maibawas ang ginastos mo kay Bea na may resibo sa diary. Nasa Atty. Reyes na ang kopya.”

Nanginginig ang kamay ni Carlo nang kunin ang papel. “Grace, hindi mo kailangang gawin ito. Pwede pa tayong magsimula ulit. Hindi ko na isasama si Bea.”

“Carlo, tapos na ang isasama o hindi isasama. Tapos na ang panloloko,” sabi ko.

Si Bea tumayo, kinuha ang paper bag na may scarf ko at inilapag sa mesa. “Ate, sorry talaga,” sabi niya, pero hindi na ako naawa. Hindi na galit. Wala na lang.

“Bea, itago mo na iyan. Hindi na bagay sa akin ang asul na iyan. Mas bagay sa akin ngayon ang kulay na pinili ko mismo,” sabi ko.

Umalis si Bea na umiiyak. Hindi na siya hinabol ni Carlo.

Nang maiwan kaming tatlo, niyakap ako ni Mama nang mahigpit. “Uuwi ka ba sa akin, anak?”

Umiling ako at ngumiti. “Ma, may apartment na ako sa Quezon City. Doon muna ako. Pero pwede mo akong dalawin. Magluluto ako para sa’yo, hindi para maghintay, pero kasi gusto ko.”

Tumingin ako kay Carlo sa huling pagkakataon. “Salamat sa limang taon, Carlo. Tinuruan mo akong maghintay. Ngayon, tuturuan ko ang sarili kong humakbang.”

Isang linggo ang lumipas. Naibalik ko ang susi ng BGC condo. Nasa Quezon City na ako, nag-aaral ulit mag-swimming, bumabalik sa trabaho nang buong-buo. Si Mama, halos araw-araw nasa akin, natutong magluto ng nilaga na hindi para kay Bea, kundi para sa amin.

Si Carlo, pumirma sa separation. Si Bea, bumalik sa Cebu at hindi na nagparamdam.

At ang diary, iniwan ko kay Atty. Reyes. Hindi na kailangan pang basahin.

Ngayong umaga, habang nagkakape ako sa balcony ng maliit kong apartment sa Quezon City at pinapanood ang mga batang naglalaro sa barangay, alam kong sa wakas, ako naman ang pipili kung saan ako pupunta, at hindi na kung kailan siya uuwi.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨