Bahagi 4
Sa harap ni Kapitan at ng buong barangay, siningil ko ang biyenan ko at pinili kong ipagtanggol ang anak ko at tuluyan kaming bumukod para sa bagong simula.

Makalipas ang isang gabi, may ulam na ulit kami. Yung bagong adobong manok na may patatas na worth ₱150 na nasa kaldero na may takip na pula, mainit pa, may kanin na bagong saing. Kumain kami ni Joel at Sophia na parang walang nangyari, pero iba na yung pakiramdam. Si Sophia, may baon na ulit na adobo kinabukasan sa school.

Pero hindi pa tapos. Kinabukasan, bumalik kami sa barangay hall. Si Kapitan, pinatawag ulit si Aling Pasing. Nandoon din si Aling Delia. Maraming tao sa labas, mga kapitbahay na chismosa, narinig na kasi yung tungkol sa adobo na worth ₱150 na binenta ng Lola para sa bingo.

Doon, sa harap ng lahat, tumayo ako. Dati, tahimik lang ako pag pinagsasabihan ako ni Aling Pasing. Pero ngayon, hawak ko yung notebook ni Sophia at yung resibo ng manok na ₱110 at patatas na ₱20 at rekado na ₱20.

“Kap, Nay,” sabi ko, medyo nanginginig pero malinaw boses ko. “Hindi po ito tungkol lang sa adobong manok na worth ₱150. Tungkol ito sa anak ko na 7 anyos na gutom, na pinagbintangan pa ako na binenta ko ulam niya para sa milk tea at Shopee at parlor. Ako po nagluto, ako po gumising ng 4 AM, ako po nag-ipon galing sa ₱900 na sahod ni Joel sa tricycle.”

Tumingin ako kay Aling Pasing. “Nay, mahal kita bilang biyenan, pero pagod na po ako. Pagod na po ako na lagi kaming walang ulam dahil sa bingo at Tong-its. May utang ka na ₱6,500 kay Aling Delia na may tubo na ₱65 araw-araw, at may utang ka pa na ₱2,000 sa bingo card. Kami ni Sophia lagi nag-a-adjust.”

Si Aling Pasing, umiyak ulit. “Maricel, patawarin mo na ako. Hindi na ako magbi-bingo. Nangako ako kay Kapitan.”

Si Kapitan, seryoso. “Pasing, pinagbawalan na kita mag-bingo sa kanto. Kung mahuli ka ulit, may multa ka. At yung natitirang utang mo kay Delia na ₱5,850 pagkatapos ng ₱650 na binayad, kailangan mo bayaran ng paunti-unti. Magtinda ka ng kakanin, hindi bingo.”

Si Aling Delia, tumango. “Pasing, magtinda ka na lang. Ako bibili ng kakanin mo, basta bayaran mo utang mo.”

Si Joel, nasa tabi ko, hindi na kumampi kay Nanay niya. Sabi niya, “Nay, tama si Maricel. Kailangan namin bumukod. Hindi na pwede na si Sophia lagi walang baon dahil sa bingo.”

Doon, sinabi ko yung desisyon na matagal ko nang iniisip. “Joel, Sophia, lilipat na tayo. Kahit maliit lang.”

Makalipas ang dalawang linggo, nakabukod na kami. Umuupa kami ng maliit na bahay na 35 sqm, ₱2,500 isang buwan, malapit lang sa school ni Sophia sa Quezon City. Maliit lang, pero amin. May sariling kusina, may sariling kaldero na may takip na pula na walang nang-aangkin.

Si Joel, masipag pa rin mag-tricycle. Pero ngayon, kita niya ₱800 isang araw, minsan mas mataas pag maganda biyahe. May baon na siya araw-araw na sinangag at adobo at may tubig. Hindi na siya umuuwi na gutom at galit.

Si Sophia, honor pa rin. May baon na adobo minsan, may drawing pa rin ng adobo sa notebook niya na may kaldero na may takip na pula. Yung notebook na yun, tinago ko talaga, nasa drawer namin.

Si Aling Pasing, hindi na nagbi-bingo. Pinagbawalan ni Kapitan, at siya mismo nahiya na. Nagtitinda na lang siya ng kakanin sa kanto, kita ₱200 isang araw. Nagsisisi siya, sabi ni Aling Delia, nag-aalaga na rin siya ng manok sa likod ng bahay niya para may pang-adobo daw siya pag pumunta kami.

Isang gabi, habang kumakain kami ng adobong manok na may patatas na worth ₱150, mainit yung kanin, tahimik lang kami, tapos biglang nagtanong si Sophia na 7 anyos.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging chef? Para gumawa ako ng maraming adobong manok na may patatas na worth ₱150 para sa mga batang 7 anyos na binenta ng Lola nila ulam nila na adobo na worth ₱150 para sa bingo at Tong-its na may utang na ₱6,500 kay Aling Delia na 5-6 at pinagbintangan Mama nila na binenta adobo na worth ₱150 para sa milk tea at Shopee at rebond?”

Ang haba ng tanong niya, pero yung boses niya, inosente pa rin. Niyakap ko si Sophia, may luha ako pero masaya.

“Oo, anak. Maging chef ka. Para walang batang 7 anyos na walang ulam na adobo dahil binenta ng Lola niya adobo niya na worth ₱150 para sa bingo,” sabi ko.

Doon ako naiyak, kasi yung anak kong 7 anyos na si Sophia, na may notebook na may drawing na may kaldero na may takip na pula na may adobong manok na may patatas na worth ₱150 na binigay ni Lola kay Aling Delia ng ₱100 at 2 bingo card, ang nagligtas sa pangalan ko at sa ulam namin. Kung hindi dahil sa kanya, baka hanggang ngayon, ako pa rin ang nagbenta ng adobo para sa milk tea sa mata ng buong barangay at ni Joel, at si Sophia, wala pa ring ulam na adobong manok na paborito niya.

Si Joel, tumayo at kumuha ng isa pang sandok ng adobo. “Maricel, Sophia, simula ngayon, ako na magbabantay sa palengke. Ako na bibili ng manok na ₱110 at patatas na ₱20 at rekado na ₱20, para sigurado tayong may ulam tayo.”

Si Aling Pasing, dumalaw isang linggo pagkatapos. May dala siyang kakanin na puto at kutsinta na tinda niya na worth ₱200 kita niya. Sabi niya, “Maricel, Sophia, patawad ulit. Ito, kakanin, bawi ko sa adobo na binenta ko. Hindi na ako magbi-bingo. Nag-aalaga na ako ng manok, para pag may handaan, may pang-adobo tayo na hindi na ibebenta.”

Tinanggap namin yung kakanin. Hindi na kami galit. Pero natuto na kami. Sabi ni Kapitan, kailangan pa rin ni Aling Pasing magbayad ng utang niya na ₱5,850 kay Aling Delia, paunti-unti galing sa tinda niyang kakanin na ₱200 isang araw.

Ngayon, yung kaldero namin na may takip na pula na may adobong manok na may patatas na worth ₱150, nasa kusina namin na may lock, at yung susi, hawak ni Sophia na 7 anyos na honor student.

“Opo, Mama, ako po bantay ng adobo natin na worth ₱150. Hindi na po mawawala ulam natin,” sabi niya tuwing gabi bago matulog, hawak yung susi na nakasabit sa ID lace niya.

At sa maliit naming bahay na 35 sqm na upa namin ng ₱2,500 malapit sa school, habang amoy pa rin ang adobo sa buong bahay at hawak ni Sophia ang susi ng kaldero, alam kong tapos na ang gutom at paratang, at bukas, mas marami pa kaming adobo na pagsasaluhan.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨