Bahagi 4
Nung sinabi kong bubukod na kami sa biyenan kong kumain ng baon ng apo niya at ipinagbenta pa ko para sa milk tea doon siya nagwala at sinubukang kunin pati yung huling ₱50 na baon ng anak ko

Isang araw lang ang lumipas pagkatapos ng barangay. May baon ulit si Hanna na sinangag na may itlog at tuyo na worth ₱50 na nasa baunan na pink at may baon pa siyang ₱20 na galing kay Roger. Honor pa rin siya sa school kahit may nangyari. Pag-uwi niya, niyakap niya ako.

“Mama, ubos ko po baon ko. Walang kumuha,” sabi niya at pinakita yung walang laman na pink na baunan.

Kinagabihan, nakaupo kami sa lamesa. Sinabi ko kay Aling Sabel nang maayos, “Nay, sa katapusan po ng buwan na ito, lilipat na po kami nina Roger at Hanna. Nakakita na po kami ng maliit na paupahan dito lang sa kabilang kanto sa Payatas, 30 sqm, ₱2,000 isang buwan. Maliit lang po pero kaya na namin.”

Si Aling Sabel biglang tumayo. “Ano? Iiwan niyo ako? Dahil lang sa sinangag na ₱50? Ako na nga nagutom, ako pa iiwan niyo?”

“Nay, hindi lang po sa ₱50 na sinangag. Sa lahat na po. Pagod na po ako na ako lagi may kasalanan. Si Hanna po natatakot na mawala baon niya,” sabi ko.

Doon siya nagwala. Kinuha niya yung pink na baunan ni Hanna na nasa lababo na huhugasan ko pa lang. “Akin na yan! Baunan ko yan! Sa bahay ko yan galing!”

Hinila niya. Hinila ko rin pero dahan-dahan kasi baka mabasag. Si Roger pumasok agad.

“Nay! Tama na! Bitawan mo baunan ni Hanna!” sigaw ni Roger. Ngayon lang siya talaga tumayo para sa amin.

“Aba, kinakampihan mo na yang asawa mo? Nakalimutan mo na nanay mo ako? Pinakain kita ng sinangag simula bata ka!” sigaw ni Aling Sabel kay Roger.

Sumagot si Roger, nanginginig. “Nay, mahal kita, pero asawa ko si Nene at anak ko si Hanna. Hindi mo dapat kinain baon ng apo mo tapos pinagbintangan mo pa asawa ko na binenta niya para sa milk tea na ₱150 at Shopee at rebond. Yung hikaw na sinasabi mo, ₱35 lang sa palengke, regalo ko yun sa kanya nung anniversary namin.”

Doon natahimik si Aling Sabel. Nabitawan niya yung pink na baunan. Nakita niya yung luma niyang cellphone na hawak pa rin ni Hanna, yung may picture na 5:35 AM na kumakain siya ng sinangag.

“At Nay, yung utang mo kay Aling Nita na ₱4,000 na naging ₱3,550, kami nagbayad ng ₱450 galing sa kaldero mo. Pero yung kaldero mo worth ₱500, binenta natin. Hindi na dapat maulit. Kung gusto mong magbago, tulungan ka namin, pero hindi na kami titira dito,” dagdag ni Roger.

Umiiyak si Aling Sabel at naupo ulit. “Patawad. Hindi ko sinasadya. Gutom lang ako at wala akong pera. Wala akong bigas. Lulong ako sa bingo at Tong-its. Hindi ko alam gagawin ko.”

Lumapit ako kahit masakit pa loob ko. “Nay, naiintindihan ko po nagutom kayo. Pero sana sinabi niyo po. Hindi yung ako pa sisisihin. Si Hanna po, 7 anyos lang, honor student, ginagawa ko lahat para may baon siya. Hindi ko po ibebenta yun para sa milk tea.”

Makalipas ang isang buwan, nakabukod na kami. Lumipat kami sa maliit na paupahan na 30 sqm, ₱2,000 isang buwan, isang tricycle lang layo sa bahay ni Aling Sabel. Maliit pero malinis. May sarili kaming lamesa at may lock na yung bag ni Hanna.

Si Hanna, honor pa rin, may baon na sinangag araw-araw. Hindi na siya natatakot na mawala yung baon niya. Yung baunan niyang pink na may sinangag na may itlog at tuyo na worth ₱50, nasa bag niya na may lock, at yung susi ng bag, hawak ni Hanna na 7 anyos.

Si Aling Sabel, hindi na nagbi-bingo. Sabi ni Aling Nita, nagtitinda na siya ng kakanin sa kanto, kita ₱200 isang araw. Dahan-dahan niyang binabayaran utang niyang ₱3,550. Nagsisisi na siya at hindi na kumakain ng baon ng apo.

Isang gabi, habang kumakain kami ng sinangag na may itlog at tuyo sa bago naming bahay, tinanong ni Hanna habang hawak kutsara niyang maliit.

“Mama, Papa, paglaki ko po, pwede ba ako maging chef? Para gumawa ako ng maraming sinangag na may itlog at tuyo na worth ₱50 para sa mga batang 7 anyos na kinain ng Lola nila baon nila na sinangag na may itlog at tuyo na worth ₱50 na pang-baon sa school at pinagbintangan Mama nila na binenta baon na sinangag na worth ₱50 para sa milk tea at Shopee at rebond?”

Niyakap ko si Hanna nang mahigpit. Si Roger napangiti kahit may luha sa mata.

“Oo, anak. Maging chef ka. Para walang batang 7 anyos na walang baon na sinangag dahil kinain ng Lola niya baon niya na sinangag na worth ₱50,” sabi ko.

At doon ako naiyak, pero hindi na dahil sa galit o sa bintang. Naiyak ako kasi yung anak kong 7 anyos na si Hanna, na may hawak na buto ng tuyo at nakakita ng kanin sa bibig ni Lola at ng baunan na pink sa ilalim ng lababo at may picture sa cellphone na luma na kuha niya ng 5:35 AM, ang nagligtas sa pangalan ko at sa baon niya.

Kung hindi dahil sa kanya, baka hanggang ngayon, ako pa rin yung nagbenta ng baon na sinangag para sa milk tea sa mata ng buong barangay at ni Roger, at si Hanna, wala pa ring baon na sinangag sa school.

Ngayon, sa bago naming bahay sa Quezon City, tuwing alas-kwatro ng umaga gumigising pa rin ako para magsangag. Pero iba na. Wala nang takot. Wala nang bintang. Yung amoy ng bawang at tuyo sa umaga, hindi na amoy ng away, amoy na ng bagong simula para sa pamilya namin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨