Bahagi 3: Nang tawagan ako ng kaibigan kong si Trina at sinabi niyang ibenta ko na agad ang bahay bago pa kami tuluyang lamunin ng kahihiyan at kasinungalingan at tuluyang mawala ang lahat ng pinaghirapan ko

Ang nakita ko sa drawer na iyon ay hindi sulat ng pag-ibig. Mas masahol pa.

Isang folder na kulay brown. Sa loob, photocopy ng titulo ng bahay ko. At isang peking Special Power of Attorney na may pirma ko raw, na ako daw ay pumapayag na ibenta ni Marco ang bahay at hati kami. Pirma ko pero hindi ko pirma. Ginaya.

May kasama pang computation sa likod na sulat-kamay ni Marco. “House sale 4.2M – utang kay Andrea 800k – pang-down sa kondo sa BGC para kay Andrea – tira 2M.”

Doon ako nanginig hindi sa iyak kundi sa galit. Habang nag-a-anniversary cake ako, pinaplano na pala nila akong nakawan.

Tinawagan ko agad si Trina, umiiyak pero galit.

“Sabi ko na nga ba! Scammer yang asawa mo! Buti na lang hindi mo pa napapalitan yung title! Ipa-notaryo mo agad na fake yun! At ibenta mo na talaga! Wag mo nang patagalin!”

Kinabukasan, alas otso ng umaga, dumating si Kuya Jun kasama ang photographer. Nilinis ko ang bahay. Tinanggal ko lahat ng pictures namin. Lahat ng gamit ni Marco, nilagay ko sa tatlong balikbayan box at iniwan sa labas ng gate na may note na “For Marco Dela Cruz – kukunin sa barangay.”

Nag-list kami sa Facebook Marketplace, Property24, at Lamudi. Presyo: 4.5M, slightly below market kasi gusto ko mabilis. Corner lot, 120 sqm, 2 bedrooms, renovated kitchen.

Hindi ko inakala na sa loob ng dalawang araw, may sampung tatawag.

At isa sa mga tumawag, pamilya pala ng dati kong professor sa UP Diliman. Mag-asawang senior na gusto ng tahimik na lugar malapit sa simbahan.

Habang nagpapa-viewing kami, si Marco naman ay abala sa honeymoon kuno nila ni Andrea sa Tagaytay. Naka-my day pa si Andrea ng picture sa Sky Ranch na may caption na “Finally home with my true love, new house soon! #blessed #finally.”

Ang hindi nila alam, may nakatag sa akin na kapitbahay namin na si Aling Nena. Sinend niya sa akin ang screenshot.

Doon ko mas pinabilis ang benta.

Pumunta ako sa PAO sa Quezon City Hall para magtanong. Sabi ng lawyer, malinaw na pre-marital property ang bahay dahil nabili ko bago kasal at mana ng nanay ko ang pera. Kahit conjugal pa, hindi niya pwedeng ibenta nang walang pirma ko. At yung peke niyang SPA, pwede siyang makasuhan ng falsification.

Hindi ko siya kinasuhan agad. Gusto ko munang tapusin ang benta.

Third day, may nag-offer ng 4.3M cash. Yung mag-asawang senior. Sabi nila gusto nila kasi ramdam nilang may pagmamahal ang bahay.

Pumirma ako ng Deed of Sale sa harap ng notaryo sa Muñoz. Hawak ko ang tseke, nanginig ang kamay ko hindi dahil sa pera kundi dahil sa wakas, tapos na.

Pagka-pirma, tinawagan ko ang locksmith ulit. Sabi ko iwanang bukas ang bahay para sa final viewing ng ahente bukas.

At iyon na nga ang araw na dumating si Marco na akala niya ay babalik siya bilang hari.

Pero hindi pa tapos ang kaguluhan.

Nung gabi pagkatapos kong i-block si Marco, biglang may kumatok sa bago kong unit. Si Trina, may dalang pansit at dalawang bote ng Red Horse.

“Bes, may chismis,” sabi niya habang binubuksan ang Facebook.

Si Andrea, nag-post ng mahabang post sa Facebook na naka-public.

“Grabe ang mga babaeng makasarili ngayon! May babaeng ayaw magpatawad kahit true love naman ang nangyari. Ang bahay na dapat ay para sa bagong pamilya, ginawang negosyo. Pero hindi kami papayag! Hihingi kami ng tulong sa barangay at sa korte! Conjugal daw yun eh!”

May 200 shares na. At sa comment section, may mga nagtatanggol pa sa kanila. Mga kaibigan ni Andrea na nagsasabing “Laban lang, Mars! Sa inyo yan!”

Si Marco naman, nag-comment pa: “Hindi ko inaasahan na ganito kasama ang dati kong asawa. Pinaghirapan namin yun.”

Pinaghirapan daw namin.

Doon ako natawa nang malakas. Yung tawa na may kasamang sipon.

Pinaghirapan? Siya na halos isang taon nang walang trabaho dahil “nag-iisip pa ng passion,” habang ako nag-o-overtime sa BPO sa Cubao para mabayaran ang amilyar at kuryente?

Kinabukasan, maaga akong ginising ng tawag ng barangay.

“Ma’am Mara, pinapatawag po kayo ni Chairman. May nagrereklamo po na si Marco Dela Cruz at Andrea Reyes, about sa property daw po sa Project 8.”

Pumunta ako. Suot ko yung pinaka-simple kong damit, dala ang lahat ng dokumento.

Nandoon si Marco, si Andrea, at yung nanay ni Marco na si Tita Baby na dati ay ang bait-bait sa akin tuwing Pasko pero ngayon ay nakatingin sa akin na parang magnanakaw ako.

“Chairman, yang bahay na yan, dyan lumaki ang apo ko dapat! Kahit hindi pa tapos ang annulment nila, dapat hati sila! Hindi pwedeng ibenta ni Mara nang hindi nagpapaalam sa anak ko!” sigaw ni Tita Baby.

Tumayo ako. Inilapag ko sa lamesa ang original title na nakapangalan sa akin, ang Deed of Sale na may petsa na 2019, ang marriage certificate namin na 2021, at ang bagong marriage certificate nina Marco at Andrea na 2026 na nakuha ko sa PSA dahil public record.

“Chairman, bago pa po kami ikasal, akin na po ang bahay. Mana po ng nanay ko. Ito po ang proof. At kahapon po, kinasal na po si Marco sa iba habang kasal pa kami. Technically, bigamy po yun. At ito po,” nilabas ko ang pekeng SPA, “pineke po nila ang pirma ko para ibenta ang bahay nang patago.”

Nanahimik ang buong barangay hall. Pati yung tanod na nagkakape, nabitawan ang baso.

Namutla si Marco.

Si Andrea, biglang umiyak nang malakas, yung iyak na parang sa teleserye, “Hindi ko po alam! Si Marco po ang may sabi sa akin na okay lang! Biktima lang din po ako!”

Sinubukan pa ni Marco na magmakaawa. Lumuhod pa siya sa harap ng chairman, sa harap ko.

“Mara, please. Hindi ko sinasadya. Nalito lang ako. Si Andrea, buntis… kailangan niya ng bahay. Akala ko papayag ka kasi mabait ka.”

Buntis.

Doon ko nalaman ang huling piraso ng puzzle. Kaya pala nagmadali silang magpakasal. Kaya pala kailangan nila ng bahay agad.

Pero huli na.

Sabi ni Chairman, “Mr. Dela Cruz, labas na po sa barangay ang falsification at bigamy. Sa korte na po yan. At malinaw na hindi conjugal ang property. Wala kayong habol.”

Umalis silang tatlo na parang basang sisiw. Si Andrea, hindi na makatingin sa akin, hawak ang tiyan na hindi pa naman halata.

Akala ko tapos na.

Pero kinagabihan, may text na pumasok galing sa unknown number.

Picture ng bago kong building sa Vertis North.

“Alam ko kung saan ka nakatira ngayon. Hindi mo kami maisahan. Pag hindi mo binalik ang pera ng bahay, magkikita tayo. – M”

Doon ko naramdaman ang takot na malamig sa batok. Hindi pa pala sila tapos. At may gagawin pa pala si Marco na mas desperado kaysa sa pagpeke ng pirma, isang bagay na tuluyang maglalagay sa akin sa alanganin at pipilitin akong mamili kung lalaban pa ba o susuko na lang para sa katahimikan.