Bahagi 3
Nalaman kong hindi niya pala ako iniwan dahil galit siya, kundi dahil akala niyang mas magiging masaya ako nang wala siya at iyon ang dumurog sa akin.

Tahimik lang ang buong delivery room maliban sa tunog ng monitor at sa hingal ko. Si Carlo, nakabalik na ang mask pero kita pa rin sa mata niya ang gulo.

“Mara, push,” mahinahong sabi niya, pero nanginginig ang kamay niya nang hawakan niya ang kamay ko. “Nandito lang ako.”

Gusto kong magalit. Gusto kong sumigaw na bakit ngayon pa. Bakit siya pa. Pero isa na namang matinding hilab ang dumating at wala na akong nagawa kundi sundin siya. “Push, Mara! Kaya mo yan!” sigaw ng nurse.

Sa pangatlong push, naramdaman kong may dumulas. Tapos isang malakas na iyak. Iyak ng baby ko.

Parang biglang nawala lahat ng sakit. Umiyak ako nang malakas. Hindi ko alam kung dahil sa ginhawa o dahil sa wakas nakita ko na siya.

“Lalaki, 3.1 kilos, healthy,” sabi ng nurse habang nililinis ang baby. Dinala nila siya malapit sa mukha ko. Maliit, gusot, mapula. Kamukhang-kamukha ni Carlo noong bagong panganak siya sa picture na pinakita sa akin ng Mama niya dati.

Tiningnan ko si Carlo. Nakatayo lang siya sa may paanan ko, hindi gumagalaw. Basa ang gilid ng mata niya sa ibabaw ng mask. Hindi niya hinubad ang gloves. Parang takot siyang hawakan ang bata.

“Gusto mo ba siyang kargahin?” tanong ko, paos.

Umiling siya nang dahan-dahan. “Hindi pa ako karapat-dapat,” bulong niya.

Inilipat ako sa recovery room. Mag-isa lang ako. Wala akong tinawagan. Si Mama nasa Cebu at may sakit, ayokong mag-alala pa. Si Trish lang ang may alam na nasa ospital ako. Nakaupo ako habang pinapasuso ang baby, nang kumatok ang pinto.

Si Carlo. Wala na ang scrub suit, naka-white coat na lang, may dalang maliit na paper bag. May lugaw at tubig.

“Hindi ka kumain buong araw,” sabi niya at inilapag sa mesa. Hindi siya lumapit sa kama.

“Bakit ka nandito? Tapos na duty mo,” sabi ko.

“Hindi ako papayag na iba ang magbantay sa chart mo,” sagot niya. Umupo siya sa upuang malayo.

Tahimik kami ng matagal. Ang ingay lang ay ang paghinga ng baby.

“Bakit hindi mo sinabi?” tanong niya sa huli. Hindi na niya napigilan.

“Bakit mo naman kailangang malaman?” balik ko. “Hiwalay na tayo, Carlo. Wala ka nang obligasyon sa akin.”

Tumayo siya, parang nasaktan ulit. “Obligasyon? Anak ko yan, Mara. Anak natin.”

“Anak natin? Noong nag-aaway tayo sa kuryente, nasaan ang tayo? Noong nag-overtime ako at pagod na pagod ako, nasaan ka? Lagi mo na lang sinasabi pagod ka rin. Lahat tayo pagod. Pero ako lang ang nagbayad ng ilaw, ako lang ang naglinis ng ref, ako lang ang naghintay.”

Doon siya natahimik. Umupo ulit siya at pinisil ang tulay ng ilong niya, gawain niya pag stress.

“Alam mo ba bakit hindi ako pumunta noong umuwi ka kina Mama?” sabi niya nang mahina.

“Akala ko galit ka. Akala ko nagsawa ka na.”

“Hindi,” sabi niya. “Pumunta ako. Nasa labas ako ng bahay niyo ng tatlong gabi. Pero sabi ni Tita, ayaw mo akong makita. Sabi niya mas tahimik ka nang wala ako. Naniwala ako. Akala ko kapag hindi ako nagpakita, mas mapapadali para sa’yo. Akala ko yun ang pagmamahal.”

Natigilan ako. Hindi sinabi sa akin ni Mama iyon.

“At bakit hindi ka tumawag? Kahit text?”

“Tinatawagan kita araw-araw. Blocked ako. Nag-email ako. Walang reply. Pumunta ako sa condo mo sa QC, wala ka na. Sabi ng guard umalis ka na raw.”

Totoo. Lumipat ako ng unit sa kabilang building para hindi niya ako mahanap.

“Carlo, hindi ko kayang gamitin ang bata para pabalikin ka. Ayokong isipin mong kaya lang ako bumalik dahil buntis ako. Ayokong kaawaan mo ako.”

Lumapit siya sa wakas, dahan-dahan, lumuhod sa tabi ng kama ko, hindi hinahawakan ang baby, pero nakatingin sa kanya.

“Mara, hindi awa ang nararamdaman ko. Takot. Takot ako na lumaki siyang hindi ako kilala. Takot ako na maranasan niya yung gabi na mag-isa ka lang sa ultrasound, na dapat nandun ako.”

Umiyak ulit ako. Sa walong buwan, ito ang unang beses na may umako ng takot na iyon kasama ko.

“Anong plano mo ngayon?” tanong niya.

Tumingin ako sa baby na mahimbing na natutulog sa dibdib ko. Mabigat pa ang katawan ko, masakit ang tahi, pero mas malinaw na ang isip ko kaysa kanina sa delivery room.

“Hindi ko alam kung kaya pa kitang mahalin ulit bilang asawa, Carlo. Ang dami nang nabasag sa atin. Pero ayokong lumaki siya na galit sa tatay niya. Gusto kong lumaki siyang alam niyang pinaglaban siya, hindi tinago dahil sa hiya.”

Tumango siya, tumutulo na ang luha na hindi na niya pinipigilan.

“May maliit akong naipon, may condo pa ako. Kaya ko siyang buhayin mag-isa. Pero pagod na akong mag-isa.”

Doon ako gumawa ng isang maliit pero mahalagang desisyon.

“Hindi kita pipilitin na maging asawa ulit. Pero kung gusto mo, pwede kang maging tatay niya. Simula ngayon. Hindi bukas. Ngayon. Pwede kang umupo dito at bantayan ang tulog niya habang nagpapahinga ako. Kaya mo ba yun?”

Hindi siya sumagot ng salita. Umupo lang siya ulit, hinila ang upuan palapit sa kama, at binantayan ang anak namin na parang buong mundo niya ay nasa maliit na kumot na iyon.

At sa unang pagkakataon pagkatapos ng maraming buwan, nakatulog ako nang hindi takot.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖