Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo sa gitna mismo ng bangko sa Makati at doon ko sinabi sa harap ng manager na hindi na niya ako maloloko pa ulit

Hindi ako dumiretso sa condo sa BGC nung gabing yun. Dumiretso muna ako sa Quezon City, sa bahay ng nanay ko. Kailangan ko munang makita si Mama. Kailangan kong masiguro na safe siya.

Pagdating ko, nandoon si Kuya Jun at si Mama. Nakaupo si Mama sa sofa, payat na payat na dahil sa dialysis. Pagkakita niya sa akin, ngumiti siya agad. “Liza, anak, bakit gabi ka na? Hindi ba may pasok si Carlo?”

Niyakap ko si Mama ng mahigpit. Hindi ako umiyak sa harap niya. Ayokong mag-alala siya. Sabi ko lang, “Ma, okay lang. May inayos lang ako sa bangko.”

Kinausap ko si Kuya Jun sa kusina. Kinwento ko lahat. Yung tangkang pag-withdraw ni Carlo ng ₱2.5 million. Yung pekeng authorization. Yung babae sa kotse. Hindi makapaniwala si Kuya Jun.

“Hayop siya, Liza. Pera ni Mama yun. Pera mo yun. Anong balak mo?” tanong ni Kuya Jun. Si Kuya Jun, dati ring seaman, matapang pero kalmado.

Sabi ko, “Kuya, na-freeze ko na yung joint account. Nag-open na ako ng solo account ko. Nailipat ko na yung ₱2.8 million. Nasa pangalan ko na lang. Pero uuwi pa rin ako sa condo. Kailangan kong harapin siya. Hindi pwedeng takbuhan.”

Sabi ni Kuya Jun, “Sasamahan kita. Hindi ka pwedeng mag-isa.”

Pero sabi ko, “Hindi, Kuya. Ako muna. Kailangan kong marinig mismo sa bibig niya kung bakit niya nagawa yun. Kung sasama ka, baka magkagulo lang. Pero tawagan mo ako after one hour. Pag hindi ako sumagot, puntahan mo ako sa BGC.”

Alas nuwebe na ng gabi nung nakarating ako sa condo. Bukas yung ilaw sa loob. Nandoon si Carlo, nakaupo sa sofa, naka-hubad ng polo, naka-white sando lang. May hawak na beer. Pagkakita niya sa akin, tumayo siya agad.

“Liza! Saan ka galing? Kanina pa kita tinatawagan! Nasa bangko ako kanina, hindi nila binigay yung pera! Anong ginawa mo?” sigaw niya agad. Hindi man lang kumusta.

Hindi ako sumagot agad. Nilapag ko yung bag ko. Kinuha ko yung mga photocopy ng mga dokumento na binigay sa akin ni Sir Reyes kanina. Yung pekeng authorization letter. Yung pekeng medical certificate. Nilapag ko sa center table.

“Ano to, Carlo?” tanong ko. Mahinahon yung boses ko pero nanginginig yung loob ko.

Napatingin siya sa mga papel. Biglang namutla siya. “Ah, yan? Ano… ano kasi… kailangan natin ng pera, Liza. May emergency.”

“Emergency? Anong emergency? Naaksidente raw ako? Ako to, Carlo. Buhay ako. Nakatayo ako sa harap mo. Anong emergency mo?”

Doon na siya hindi nakasagot. Umupo siya ulit. “Liza, makinig ka. May utang ako. Malaki.”

“Utang saan?”

“Sa… sa condo. Nag-down ako sa Makati. Investment sana natin yun. Para sa future natin.”

“Future natin? O future niyo nung babaeng kasama mo sa bangko kanina? Yung naka-red dress?”

Nagulat siya. “Sinusundan mo ba ako? Liza, ano bang pinagsasabi mo?”

“Hindi kita sinusundan. Nakita kita sa bangko, Carlo. Ikaw mismo ang pumunta doon kasama siya. At si Bea, yung teller, nakita rin kayo. Lahat ng teller nakita kayo. May CCTV ang bangko, Carlo. Lahat naka-record.”

Doon na siya napayuko. Tahimik ng ilang segundo. Yung aircon lang ang naririnig namin.

“Si Angela yun,” sabi niya sa wakas, mahina. “Kaibigan ko. Tinutulungan niya ako maghanap ng buyer para sa sasakyan. Pero… oo, may gusto ako sa kanya. Pero hindi ko naman…”

“Hindi mo naman ano? Hindi mo naman balak nakawin yung pera ng nanay ko na pang-dialysis niya? Carlo, ₱2.8 million yun. Pera ng nanay ko yun na binenta namin yung lupa niya sa Quezon City. Pera yun para mabuhay siya. At gusto mong kunin para pang-down ng condo mo kasama yung Angela mo?”

Doon na siya umiyak. Pero hindi ako naawa. Dati, pag umiiyak siya, lumalambot ako. Pero ngayon, nakita ko kung paano niya ako pinaglaruan.

“Liza, patawarin mo ako. Natakot lang ako. Lugi yung ahensya namin. May utang ako sa boss ko na ₱800,000. Kung hindi ko mabayaran, tatanggalin nila ako. Si Angela, may kakilala siyang magpapautang pero kailangan ng collateral. Yung condo…”

“Wala akong pakialam sa utang mo, Carlo. Hindi mo sinabi sa akin. Hindi ka humingi ng tulong. Ninakaw mo. Pineke mo pirma ko. Gumawa ka ng pekeng medical certificate na naaksidente ako. Alam mo ba kung anong kaso yun? Falsification, Carlo. Pwede kang makulong.”

Tumayo siya at lumapit sa akin. “Liza, please. Huwag mo akong isumbong. Mahal pa rin kita. Ayusin natin to. Ibabalik ko yung pera. Magtatrabaho ako.”

Umatras ako. “Huwag mo akong hawakan.”

Kinuha ko yung cellphone ko. Pinakita ko sa kanya yung bagong bank book ko. “Nakita mo to? Solo account ko. Nandito na yung ₱2.8 million. Wala ka nang access. Na-freeze na yung joint account natin. At bukas, pupunta ako sa barangay at sa PAO para mag-file ng legal separation at para ma-annotate yung titulo ng lupa na natitira sa Quezon City na akin lang.”

“Legal separation? Liza, huwag naman. Mag-asawa tayo.”

“Mag-asawa? Mag-asawa ba yung nagnanakaw ng pera ng may sakit na biyenan? Mag-asawa ba yung nagsisinungaling na naaksidente yung asawa para makuha yung pera? Hindi, Carlo. Hindi na tayo mag-asawa sa ginawa mo.”

Doon siya naupo sa sahig. Parang bata. “Liza, saan ako pupunta? Wala akong pera.”

“Umuwi ka sa nanay mo sa Cebu. O doon ka sa Angela mo. Pero umalis ka dito sa condo. Ako ang nagbabayad ng renta dito nitong nakaraang anim na buwan. Nasa pangalan ko yung kontrata. Kaya ikaw ang aalis.”

Tahimik ulit. Ilang minuto kaming walang imikan.

Tapos tumayo siya. Kinuha niya yung backpack niya. Wala na siyang sinabi. Tahimik lang siyang nag-empake ng ilang damit. T-shirt, pantalon, charger ng cellphone.

Bago siya lumabas ng pinto, huminto siya. “Liza, sorry talaga. Hindi ko naisip.”

Hindi ako lumingon. “Umalis ka na, Carlo. At huwag ka nang babalik hangga’t hindi mo inaayos yung utang mo at yung sarili mo.”

Narinig ko yung pagsara ng pinto. Yung tunog ng elevator pababa. At yung katahimikan ng condo.

Doon lang ako umiyak. Umiyak ako ng malakas. Hindi dahil mahal ko pa siya, pero dahil sa wakas, natapos na yung takot ko.

Kinabukasan, bumalik ako sa BDO sa Makati kasama si Kuya Jun. Kinausap namin ulit si Sir Reyes at si Bea. Nagpasalamat ako kay Bea ng personal. Binigyan ko siya ng maliit na token, isang box ng brownies na galing sa paborito kong bakeshop sa Quezon City. Sabi ni Bea, “Ma’am, trabaho lang po. Pero masaya ako na safe yung pera niyo.”

Inayos namin yung legal papers. Nag-open ako ng time deposit para sa pera ni Mama para hindi magalaw. Yung sobra, ginamit ko pang-down ng maliit na bahay sa may bandang Novaliches, malapit kina Mama. Hindi na condo sa BGC. Bahay na may maliit na garden.

Si Carlo, umuwi nga sa Cebu. Nabalitaan ko sa common friend namin, nagtatrabaho na siya sa isang car dealer doon. Hindi na kami nag-usap. Pero hindi ko na rin siya kinasuhan. Sabi ni Kuya Jun, hayaan na lang, basta safe na yung pera at wala na siyang access. Ang importante, natuto ako.

Isang buwan ang lumipas, nasa bagong bahay na kami ni Mama. Ako, si Mama, at si Kuya Jun minsan pag walang barko. Maliit lang yung bahay pero maliwanag. May terrace kung saan nagkakape kami ni Mama tuwing hapon.

At tuwing naiisip ko yung araw na yun sa bangko, yung papel na siniksik ni Bea sa ilalim ng card ko, nagpapasalamat ako. Kung hindi dahil sa kanya, wala na sana yung pinaghirapan ng nanay ko. Wala na sana yung pang-dialysis niya.

Ngayon, hawak ko pa rin yung papel na yun. Nakatupi sa wallet ko. Nakasulat pa rin, medyo kupas na: “Huwag kang aalis sa bangko.”

At sa tuwing binabasa ko yun, naaalala ko na minsan, kailangan mo lang makinig sa taong may malasakit sa’yo, kahit hindi mo kilala. At kailangan mong tumayo para sa sarili mo, kahit gaano pa kasakit.

Ngayon, mas payapa na ang buhay namin ni Mama. At sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, alam kong yung perang pinaghirapan namin, at yung kinabukasan namin, nasa kamay ko na ulit.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨