Bahagi 4
Hinarap ko ang biyenan ko sa huling pagkakataon sa barangay at sinabi kong hindi na gatas lang ang nawala kundi tiwala, kaya kami tuluyang bumukod.

Isang buwan matapos yung nangyari sa gatas. Nasa bagong paupahan na kami sa Payatas, Quezon City. Maliit lang, 35 sqm, ₱2,500 isang buwan. Plywood lang ang dingding, pero malinis. Walang bingo, walang sigawan sa umaga. Ako lang, si Dante, at si Mica.

Si Mica, honor pa rin sa Grade 2. Tumangkad siya ng konti, sabi ng teacher niya. Araw-araw may gatas na Bear Brand 300g, ₱350, may libreng baso. Umaga at gabi, ako mismo nagtitimpla. Hindi na nawawala.

Pero bago kami tuluyang makaalis, kailangan naming bumalik sa barangay hall. Last hearing daw sabi ni Kapitan. Kailangan ng kasunduan at pirmahan para sa pagbukod namin at para sa utang ni Aling Cora.

Nandoon na si Aling Cora nung dumating kami. Mas payat siya ngayon. Hindi na nakabingo. Sabi ni Aling Nita, pinagbawalan na siya ni Kapitan na tumaya sa bingo sa buong barangay. Nagbebenta na lang siya ng kakanin sa umaga, puto at kutsinta, kita daw ₱200 isang araw. May alaga na rin siyang kambing, sabi niya, para may gatas.

Nandoon din si Aling Nita at si Kapitan.

Pag-upo namin, nagsalita agad si Kapitan.

“Leni, Dante, Cora, last na to. Ano na napag-usapan niyo sa pamilya?”

Tumayo ako. Dala ko si Mica. Hawak ko yung kamay niya.

“Kap, Nay, eto na po yung huli. Hindi na po kami babalik sa bahay ni Nanay Cora. Nakabukod na po kami sa Payatas. Maliit lang po, pero atin. Gusto ko lang po sabihin kay Nanay, hindi na po gatas lang ang nawala nung araw na yun.”

Tumingin ako kay Aling Cora.

“Nay, yung Bear Brand na 300g na ₱350, nabalik naman po, may bago na si Mica. Pero yung tiwala, Nay, yun po yung nawala. Nung pinagbintangan niyo po ako na binenta ko gatas ng anak ko para sa milk tea, sa Shopee, sa rebond, sa lipstick, sa harap po ni Dante at ni Mica, doon po ako pinakanasaktan. Hindi po ako bumibili ng milk tea araw-araw, Nay. Yung lipstick ko, regalo lang. Hindi ko po kayang ibenta yung gatas ng anak ko, Nay. Honor po siya, payat po siya, yun lang po ang lakas niya.”

Umiiyak na si Aling Cora.

“Leni, alam ko. Kasalanan ko. Nalulong ako sa bingo. Yung ₱5,000 ko kay Nita, lumaki na nang lumaki dahil sa tubo na ₱50 araw-araw. Yung bingo card na ₱50, akala ko mananalo ako ng blackout na ₱5,000, pero wala. Pati gatas ng apo ko, pinatulan ko. Uminom pa ako ng konti, kasi nainggit ako. Kape lang ako nang kape na walang gatas.”

Si Dante, nagsalita na rin, pero kalmado.

“Nay, mahal ka namin ni Mica. Pero si Leni, asawa ko. Pagod ako sa construction, Nay. Puyat ako. Pag-uwi ko, gusto ko tahimik lang ang bahay. Hindi yung pagbibintangan si Leni. Nakita ni Mica lahat, Nay. 5:15 AM, picture na 5:16 AM. Yung apo mong 7 years old pa nagligtas sa nanay niya.”

Si Mica, biglang humarap kay Aling Cora. Hawak pa rin niya yung libreng baso na may tatak na Bear Brand.

“Lola, okay lang po. Pero sana po hindi niyo na po ibenta ulit gatas ko. Gusto ko po tumangkad at tumalino. Sabi ni teacher.”

Napaluhod si Aling Cora sa harap ni Mica. Niyakap niya.

“Patawad, Mica. Patawad, Leni, Dante. Hindi na ako magbi-bingo. Magtitinda na lang ako ng kakanin. Yung kambing ko, pag nagkagatas na, bibigyan kita Mica ng gatas araw-araw, libre.”

Si Kapitan, gumawa ng kasulatan. Nakasaad doon, bayad na yung ₱350 na Bear Brand, yung electric fan na ₱1,200 naibenta at yung ₱850 naibayad sa utang na ₱5,000 kay Aling Nita. Yung natira sa utang, huhulugan ni Aling Cora sa kita niya sa kakanin na ₱200 araw-araw. Bawal na siyang mag-bingo at Tong-its sa barangay. At nakabukod na kami, wala nang samaan ng loob.

Pumirma kaming lahat.

Paglabas ng barangay hall, hapon na. Sumakay kami ng tricycle pauwi sa Payatas. Si Mica, nasa gitna namin ni Dante, hawak yung bagong lata ng Bear Brand na 300g.

Pagdating sa bahay, nagtimpla ako ng gatas. Dalawang baso, isa kay Mica, isa pa para sa akin, kasi sabi ni Mica, dapat uminom din ako.

Habang umiinom si Mica ng Bear Brand niya na may libreng baso, tinanong niya ako.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging nurse? Para bigyan ko po ng maraming Bear Brand na 300g na ₱350 yung mga batang 7 years old na binentahan ng Lola nila yung gatas nila para sa bingo? Yung mga batang pinagbintangan yung Mama nila na binenta gatas nila para sa milk tea at Shopee at rebond?”

Niyakap ko si Mica nang mahigpit. Naiyak ako, pero hindi na dahil sa galit. Dahil sa anak kong 7 years old, na may picture sa lumang cellphone na kuha niya ng 5:16 AM, na may lata ng Bear Brand na pula at puti, ang nagligtas sa pangalan ko at sa gatas niya.

“Oo, anak. Maging nurse ka. Para walang batang 7 years old na walang gatas dahil binenta ng Lola niya yung Bear Brand niyang ₱350 para sa bingo.”

At nung gabing yun, sa maliit naming bahay na 35 sqm na ₱2,500 ang upa, may gatas si Mica umaga at gabi. Honor pa rin siya, tumangkad ng konti, mas masigla. Si Dante, hindi na puyat sa kakaisip. Si Aling Cora, nagtitinda ng kakanin, kita ₱200 araw-araw, hindi na nagbi-bingo, nag-aalaga ng kambing.

At ako, si Leni, hindi na yung babaeng pinagbintangan lang na nagbenta ng gatas para sa milk tea. Ako na yung nanay na lumaban, bumukod, at tiniyak na kahit maliit ang bahay namin, may gatas ang anak ko araw-araw, at may kinabukasan siyang mas maliwanag kaysa sa bingo card na ₱50.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨