Bahagi 4
Hinarap ko ang biyenan ko sa barangay at sinabi kong aalis na kami para hindi na maulit ang bintang sa ₱80 na baon ng mister ko

Kinabukasan, alas-kwatro pa rin ng madaling araw, may baon ulit si Isko. Ako pa rin gumising ng 3 AM para magsangag. Sinangag at tuyo at itlog na worth ₱80, nasa stainless na baunan na may pangalan niya. Nilagyan ko pa ng tubig na 500ml. Pero iba na ang pakiramdam.

Si Isko, kumain ng konti bago bumiyahe. Kita niya ₱800 isang araw pag maganda biyahe. Pero pagod pa rin. Bago siya umalis, sabi niya, “Dolores, totoo ba yung sinabi mo kahapon? Bubukod na tayo?”

Sabi ko, “Oo, Isko. Kailangan. Hindi dahil galit ako kay Nanay. Pero para kay Angel. Ayokong lumaki siya na nakikita na binibintang ako palagi.”

Dumating si Aling Sita sa kusina. Hindi na siya amoy sinangag. Tahimik lang. Sabi niya, “Dolores, Isko, pwede ba tayo mag-usap?”

Pinapasok niya kami sa maliit na sala. Umupo siya. Wala na yung angas niya nung binintangan niya ako na binenta ko baon para sa milk tea na ₱150 at Shopee at rebond. Ngayon, nakayuko siya.

“Dolores, patawarin mo ako,” sabi niya. “Hindi ko dapat sinabi na binenta mo baon ni Isko. Naiinggit ako kasi may bagong hikaw ka. Bigay pala ni Isko yun nung nakaraan. Akala ko binili mo sa pinagbentahan ng baon.”

Sumagot ako, mahinahon pero buo. “Nay, yung hikaw na yan, regalo ni Isko nung nakaraang buwan, ₱200 lang sa palengke. Hindi galing sa baon na ₱80. Alam niyo po, yung baon na yun, pinaghirapan ko. Gigising ako ng 3 AM, magsasangag, magpiprito ng tuyo kahit amoy buong bahay. Tapos ibebenta ko lang para sa milk tea? Nay, hindi po ako ganun.”

Si Isko, nagsalita din. “Nay, si Dolores po nag-aasikaso ng baon ko araw-araw. Kahit minsan wala na tayong bigas, gumagawa siya ng paraan. Tapos pagbibintangan mo na binenta niya? Masakit po yun.”

Si Aling Sita umiyak. “Alam ko, Isko. Mali ako. Gutom lang talaga ako nung araw na yun. At natakot ako na pagalitan mo ako. Kaya nagsinungaling ako. Patawad.”

Pero hindi pa tapos. Sabi ni Kapitan na bumalik sa bahay, may kasunduan pa. Si Aling Sita, kailangan magbago. Hindi na pwede yung bingo at Tong-its araw-araw habang may utang pa siyang ₱4,000 kay Aling Nita. At yung natirang ₱3,580 na utang, kailangan bayaran paunti-unti.

Doon ako tumayo. Sabi ko, “Kapitan, Nay, may sasabihin po ako. Aalis na po kami. Uupa kami ng maliit na bahay, 35 sqm, ₱2,500 isang buwan. Malapit lang dito sa Quezon City. Para may sarili na kami. Para hindi na maulit na pagbintangan ako sa ₱80 na baon.”

Nagulat si Aling Sita. “Dolores, aalis kayo? Paano na ako?”

Sabi ko, “Nay, hindi po namin kayo pababayaan. Pero kailangan namin ng sariling espasyo. Si Angel, 7 anyos pa lang, honor student. Nakikita niya lahat. Ayokong isipin niya na normal yung bintang.”

Si Isko, hinawakan kamay ko. “Nay, tama si Dolores. Bubukod muna kami. Pero dadalaw pa rin kami. Tutulungan pa rin kita sa utang mo kay Aling Nita.”

Makalipas ang isang buwan, nakabukod na kami. Maliit lang bahay namin, 35 sqm, pero amin. Upa ₱2,500. Si Angel, honor pa rin sa Grade 2. May baon na sinangag at itlog at tuyo minsan. Masaya siya kasi hindi na siya natatakot.

Si Isko, may baon pa rin na sinangag at tuyo at itlog na worth ₱80 na nasa stainless na baunan. Pero ngayon, hindi na nawawala. At kita niya, ₱800 pa rin minsan isang araw, pero mas magaan pakiramdam niya.

Si Aling Sita, nagbago. Hindi na siya nagbi-bingo. Nagtitinda siya ng kakanin sa kanto, kita ₱200 isang araw. Pinangbabayad niya sa utang kay Aling Nita. Nagsisisi siya. Hindi na siya kumakain ng baon ng anak niya. Minsan pumupunta siya sa bahay namin, may dalang kakanin.

Isang gabi, habang kumakain kami ng sinangag at tuyo at itlog, tinanong ni Angel.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging chef? Para gumawa ako ng maraming sinangag at tuyo at itlog na worth ₱80 para sa mga driver na tricycle na kinain ng Lola nila baon nila na sinangag at tuyo at itlog na worth ₱80 na pang-biyahe buong araw at pinagbintangan Mama nila na binenta baon na sinangag at tuyo at itlog na worth ₱80 para sa milk tea at Shopee at rebond?”

Natawa kami ni Isko, pero naiyak ako. Niyakap ko si Angel.

“Oo, anak. Maging chef ka. Para walang driver na walang baon na sinangag dahil kinain ng nanay niya baon niya na sinangag at tuyo at itlog na worth ₱80.”

Tumingin ako kay Isko, hawak niya yung stainless na baunan na may pangalan niya. Sabi niya, “Dolores, salamat kasi hindi mo ako sinukuan kahit pinagbintangan ka.”

At doon ako naiyak, kasi yung anak kong 7 anyos na si Angel, na may hawak na buto ng tuyo at may nakitang kanin sa bibig ni Lola at baunan sa ilalim ng lababo at itlog na shell sa basurahan at picture sa cellphone na luma na kuha niya ng 3:35 AM, ang nagligtas sa pangalan ko.

Kung hindi dahil sa kanya, baka hanggang ngayon, ako pa rin ang nagbenta ng baon na sinangag para sa milk tea sa mata ng buong barangay. Ngayon, sa maliit naming bahay na 35 sqm, may bagong simula kami. May sinangag pa rin araw-araw, may tuyo at itlog na ₱80, pero may respeto na at may kapayapaan.

At sa bawat umagang gumigising ako ng 3 AM para magsangag, alam kong hindi na ako pinagbibintangan, kundi pinahahalagahan.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨