Bahagi 3: Habang nag-aaral ako ng bookkeeping sa TESDA at nagsisimulang tumayo sa sarili kong paa ang kabit ay palihim na gumagawa ng plano para tuluyan akong palayasin sa bahay na akala niya kanya

Kinabukasan, alas-singko pa lang ng umaga, ginising ako ng kalabog sa kusina.

Si Bianca.

Nakatayo sa harap ng kalan, hawak ang kawali na parang bomba.

Nakasimangot, nakapambahay na mamahalin pero pawis na pawis.

Sinunog niya ang tuyo.

Itim na itim, parang uling.

Amoy sunog ang buong bahay.

Si Aling Corazon, lumabas ng kwarto niya, naka-duster, tiningnan lang ang kawali.

“Bianca, kung ganyan ka magluto, mamamatay kami sa usok bago pa kami mabusog. Mara, turuan mo.”

Hindi ako nakialam dati dahil ayoko ng gulo.

Pero that morning, kumuha ako ng panibagong tuyo sa ref, binabad sa suka ng mabilis, at pinirito.

Habang nagpiprito ako, tahimik na nanonood si Elise at Nathan sa may pinto ng kusina.

“Ma, bakit si Tita Bianca na po nagluluto?” tanong ni Nathan.

Ngumiti ako.

“Tinutulungan ni Tita Bianca si Lola.”

Si Bianca, nakatingin sa akin na parang gusto akong saksakin ng sandok.

Pero wala siyang magawa.

Kasi alam niyang pag nagsumbong siya kay Carlo, si Aling Corazon ang kalaban niya.

Pagsapit ng alas-otso, pumasok na ako sa TESDA Zapote.

First day.

Nahihiya ako.

Mga kaklase ko, 20 anyos, 22 anyos, mga fresh grad.

Ako, 35, may dalawang anak, naka-pangnanay na bag.

Pero pag upo ko, naalala ko sinabi ni Aling Corazon.

“Magsimula ka ulit.”

Ang tagal ko nang hindi nagagamit ang utak ko sa numbers.

Pero nung nag-compute kami ng ledger, bumalik lahat.

Dati kasi, bago ako mag-asawa, honor student ako sa accounting sa PUP.

Tinapos ko hanggang third year lang kasi nabuntis ako kay Elise at pinakasalan ako ni Carlo.

Doon ko naramdaman, hindi pa pala patay ang utak ko.

Sa bahay, impyerno pa rin.

Si Bianca, tamad.

Hindi naglilinis ng banyo.

Hindi naglalaba.

Ang labahin niya, iniiwan niya sa may washing machine, umaasang lalabhan ko.

Pero sabi ni Aling Corazon, kanya-kanya.

Kaya ang ginawa ko, nilabhan ko lang ang sa amin ng mga bata.

Ang kay Bianca, nabulok doon ng tatlong araw.

Amoy na.

Doon lang siya napilitang maglaba.

Isang gabi, narinig ko siyang kausap si Carlo sa kwarto.

“Carlo, hindi ko na kaya! Dapat kasi pinalayas mo na yan! Nakakahiya, ako pa nagluluto, ako pa naglilinis! Akala ko mayaman kayo, may kasambahay!”

Sagot ni Carlo, mahina, pero rinig ko sa may pinto.

“Konting tiis lang, love. Pag nakuha ko na yung titulo ng lupa sa Tagaytay na nasa pangalan ni Mama, bebenta natin. Tapos bibili tayo ng condo sa BGC. Tayo lang. Wala na sila.”

Doon ako kinabahan.

Yung lupa sa Tagaytay.

150 sqm, nasa likod ng Sky Ranch, nabili ni Aling Corazon nung 1998 pa, ngayon mahigit P3.5 million na ang halaga.

Nasa pangalan pa rin ni Aling Corazon, pero matagal nang sinasabi ni Carlo na ipapamana sa kanya.

Hindi ko sinabi kay Aling Corazon agad.

Nag-ipon muna ako ng ebidensya.

Isang araw, habang nag-aaral ako sa kwarto, iniwan ni Bianca ang cellphone niya sa sala, naka-unlock.

Hindi ko intensyon na tignan, pero nag-pop up ang GCash.

P25,000 na padala galing kay Aling Corazon para sa grocery.

Pero sa transaction history, may P15,000 na sinend niya sa isang account na “B. Reyes Personal”.

Sarili niya.

Ninikita niya pala ang pera ng nanay.

Doon ko kinuha ang notebook ko at sinulat lahat.

Petsa, oras, amount.

Kasi sabi ng teacher namin sa TESDA, ang bookkeeping ay hindi lang numbers, ebidensya din.

Lumipas ang dalawang buwan.

Nakakuha ako ng 95 sa first assessment.

Si Aling Corazon, tuwang-tuwa, binilhan pa ako ng bagong calculator na scientific.

Si Bianca, lalo pang naging tamad.

Isang beses, sinubukan niyang hindi sunduin si Nathan.

“May lakad ako, teh! Magpa-parlor ako!”

Si Aling Corazon, hindi na nagalit.

Kumuha lang siya ng susi at sinabing, “Sige, ako na susundo. Ikaw, mag-empake ka na. Umalis ka na dito pagbalik ko.”

Doon lang siya natauhan at tumakbo pa-BF Resort gate para habulin ang tricycle.

Pero ang pinakamalala, nangyari nung third month.

Umuwi ako galing TESDA, pagod, dala ang certificate ko na With Honors.

Pagbukas ko ng pinto ng guest room, wala na ang mga gamit ko.

Nasa labas, sa may terrace, nakatambak.

Basa ng ulan.

Mga damit ko, mga libro ko, pati yung uniform ni Elise na bagong plantsa.

Si Bianca, nakatayo sa may hagdan, nakahalukipkip.

“Ay sorry ate, nagkamali ako ng linis. Akala ko basura. Eh ang kalat kasi ng kwarto mo.”

Nanginginig ako.

Si Elise, umiiyak, yakap ang bag niya na basa.

Doon ko nakita si Aling Corazon, galing sa taas, dala ang pamalo ng walis.

Hindi niya pinalo si Bianca.

Pero sinabi niya, sa harap naming lahat, sa harap ni Carlo na kararating lang.

“Bianca, simula ngayon, ikaw ang lilipat sa stock room sa likod ng kusina. Walang aircon, walang bintana. Mara ang babalik sa guest room. At pag inulit mo pa yan, hindi lang gamit mo ang itatapon ko, ikaw mismo ang itatapon ko sa labas ng subdivision.”

Doon na umiyak si Bianca, nag-walk out, sumakay ng taxi.

Si Carlo, sinundan siya.

At naiwan kami ni Aling Corazon at ng mga bata sa sala na basa ng ulan at amoy ng sinampay na hindi natuyo.

Akala ko tapos na.

Pero kinabukasan, bumalik si Bianca.

May dala siyang pregnancy test.

At ngumiti siya sa akin na parang demonyo.

“Mama, buntis po ako. Magkaka-apo na po kayo sa akin. Sigurado lalaki to.”

At sa unang pagkakataon, nakita kong natigilan si Aling Corazon.

At nakita kong natakot ako, hindi para sa akin, kundi para sa mga anak ko.

Kasi pag may anak si Bianca kay Carlo, baka tuluyan na kaming mapalayas.