Bahagi 3
Akala ko tapos na sa pag-amin niya, pero dinala pa kami sa barangay at doon ko nalaman kung gaano kalala ang utang at bisyo niya.

Pagkatapos umamin ni Aling Pasing sa harap namin, hindi natapos doon. Si Aling Delia, kahit nahihiya, sabi niya kailangan daw sa barangay idaan. Kasi daw hindi lang yung adobo ang unang beses. Si Joel, galit pero tahimik lang, hawak yung kaldero naming may takip na pula. Ako, niyakap ko lang si Sophia na nanginginig pa rin kasi gutom at takot.

Pumunta kami sa barangay hall ng Barangay San Antonio, Quezon City. Gabi na, pero nandoon pa si Kapitan, 55 anyos, kilala si Aling Pasing dahil ilang beses na siyang nireklamo. Kasama namin si Aling Delia, dala pa rin yung kaldero naming walang laman. Si Aling Pasing, nakayuko, hawak pa rin yung dalawang bingo card.

Pag-upo namin, si Kapitan tumingin kay Aling Pasing at napabuntong-hininga. “Pasing, ilang beses ka nang nireklamo ng mga apo mo na binibenta mo pagkain nila! Noong nakaraang buwan, bigas na 5 kilo, sinangag, Barbie Dream House, bike, ngayon adobo pa na worth ₱150! Ano ka ba!”

Doon ko nalaman, hindi lang pala kami. Pati ibang kapitbahay, may reklamo din. Yung bigas na dapat pang-isang linggo, binenta daw niya pang-Tong-its. Yung sinangag na baon ni Sophia, binenta din. Kahit laruan, binenta.

Si Aling Pasing, umiyak ulit. “Kap, wala na kasi akong pera. Laki na ng utang ko kay Delia na ₱6,500. Yung tubo araw-araw ₱65, hindi ko na mabayaran. Yung bingo card na ₱2,000 na utang ko, singil na din.”

Si Kapitan, kumuha ng logbook. Sinulat niya lahat. Sabi niya, kailangan may kasunduan. Kailangan ibalik ni Aling Pasing yung adobong manok na worth ₱150 kay Sophia na 7 anyos. Pero wala na yung adobo, kinain na ni Aling Delia at ng apo niya. Wala ring pera si Aling Pasing, yung ₱100 na binayad sa kanya, natalo na sa bingo, at yung ₱300 na barya na hawak niya kanina, pang-bayad lang daw sa ibang utang.

Kaya naisip ni Kapitan, ibenta yung lumang radyo ni Aling Pasing na may kasamang maliit na speaker na worth ₱800. Yung radyo na yun, yun lang ang gamit niya pang-radyo tuwing umaga. Pero sabi ni Kapitan, yun lang ang pwedeng ibenta agad.

Pumayag si Aling Pasing, wala siyang magawa. Binenta agad ni Kapitan sa tanod ng barangay yung radyo ng ₱800. Yung ₱150, binigay sa akin pambili ng bagong kalahating kilong manok na worth ₱110 at patatas na 2 piraso na worth ₱20 at rekado na worth ₱20 para makagawa ulit ng adobong manok na worth ₱150 para kay Sophia. Yung sobra na ₱650, binayad sa utang kay Delia na ₱6,500, may bawas na kahit papano.

Habang naghihintay kami, si Joel, biglang lumuhod sa harap ko sa loob mismo ng barangay hall. May luha sa mata. Hindi ko inaasahan.

“Sorry, Maricel. Gutom lang ako kanina, pagod sa biyahe ng tricycle, kita ko lang ₱900 tapos pag-uwi ko walang ulam, kaya naniwala ako agad kay Nanay na binenta mo adobo,” sabi niya, nanginginig boses niya. “Hindi ko naisip na ikaw gumising ng 4 AM para magluto ng adobong manok na worth ₱150 na may patatas para sa anak nating 7 anyos.”

Tinitigan ko siya. Ang sakit, kasi asawa ko siya. Dapat siya unang maniwala sa akin. Sabi ko, “Joel, ako ba magbebenta ng ulam ng anak nating 7 anyos na adobong manok na worth ₱150 na paborito niya na niluto ko ng 1 oras para sa milk tea na ₱150? Eh yun lang ulam natin ngayong gabi at baon ni Sophia bukas. Pinag-ipunan natin yun.”

Si Sophia, na kanina tahimik lang at hawak yung notebook niya na may drawing na may kaldero na may takip na pula, biglang nagsalita. Kahit 7 anyos lang siya, honor student talaga, matapang.

“Papa, si Mama po, nagluto ng adobong manok na worth ₱150 na may patatas para sa akin kasi honor ako last week, hindi siya nagbebenta ng ulam. Si Lola po lagi nasa bingo at Tong-its at may utang na ₱6,500 kay Aling Delia na 5-6. Ako po nakakita, 5:30 PM, dinala ni Lola kaldero natin kay Aling Delia.”

Si Kapitan, tumango at tinignan ako. “Maricel, tama yung anak mo. Ikaw nagluto, ikaw nag-alaga. Si Pasing, kailangan niya magbago.”

Doon, habang pauwi kami galing barangay, bitbit ko yung ₱150 na pambili ng bagong manok, may naisip akong desisyon. Maliit lang, pero para sa akin, importante. Kinuha ko yung notebook ni Sophia na may drawing ng adobo, at sabi ko, “Anak, itago natin ito. Hindi para ipahiya si Lola, pero para maalala natin na nagsasabi ka ng totoo at para hindi na maulit.”

Si Sophia, tumango. “Opo, Mama.”

Si Aling Pasing, naiwan sa barangay hall, kausap pa ni Kapitan tungkol sa pagbabawal sa kanya mag-bingo. Ako, si Joel, si Sophia, naglakad pauwi ng walang imik, pero may dalang bagong pag-asa na makakakain ulit kami ng adobo.

Pag-uwi namin, bumili ako agad ng manok at patatas sa tindahan ni Aling Delia mismo. Habang nagluluto ako ulit ng adobong manok na worth ₱150, si Sophia binabantayan yung kaldero na may takip na pula, parang ayaw na niyang may kumuha pa. At doon ko naramdaman, kahit pagod ako, kailangan ko nang gumawa ng mas matapang na desisyon para sa anak ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖