Bahagi 3
Akala ko matatapos sa usap lang, pero nang binasa ni Mama ang diary ni Carlo, doon ko nakita kung gaano katagal na pala akong niloloko nilang dalawa

Umalis ako ng BGC condo ng gabing iyon. Hindi ako pinigilan ni Mama nang tuluyan. Nakita niya kasi ang diary na hawak ko. Sa unang page pa lang, picture na ni Carlo at ni Bea sa Iceland, parehong nakangiti, parehong may suot na parehong scarf.

Si Carlo hindi agad nakasunod. Naiwan siya sa condo kasama si Mama. Sabi ni Mama sa akin kinabukasan sa tawag, nag-away sila. Sabi ni Carlo, wala lang daw iyon. Work lang daw. Kaibigan lang daw si Bea na parang kapatid.

Pero hindi na ako bata para maniwala sa ganoon.

Lumipat ako sa maliit na studio ko sa Quezon City. Doon ako bago ikasal. Hindi ko pa pala pinapaupa. Buti na lang. Si Trish ang tumulong sa akin maglipat ng ilang damit at libro. Yung mga halaman sa balcony ng BGC, iniwan ko muna. Hindi ko pa kayang dalhin lahat.

Kinabukasan, nagkita kami ni Atty. Reyes sa isang coffee shop sa Makati. Dala ko ang diary. Hindi bilang ebidensya na pang-court agad, pero gusto kong malaman kung ano ang karapatan ko. Limang taon kaming kasal. Condo sa BGC, joint bank account na may halos ₱2.5 million na ipon namin, at kotse. Lahat iyon pinaghirapan ko rin habang naghihintay ako.

Pinakita ko kay Atty. Reyes ang pictures. Sabi niya, malinaw na may pattern ng panloloko. Hindi lang isang beses. At ang mas masakit, may mga resibo sa diary. May nakasulat na “Bea’s ticket – ₱75,000” at “Bea’s allowance for Peru – ₱50,000”. Galing sa joint account namin.

Doon ako mas nasaktan. Hindi lang oras ang kinuha niya, pati pera naming mag-asawa.

Noong hapon, biglang nag-doorbell si Mama sa Quezon City. Hindi ko inaasahan. May dala siyang nilagang saging at yung diary. Umiiyak siya.

“Grace, binasa ko lahat,” sabi niya. Nakaupo siya sa sahig, hindi sa sofa. “Akala ko tinutulungan lang ni Carlo si Bea kasi kawawa. Hindi ko alam na ganito na pala katagal. Yung scarf na akala ko binili ni Bea, ikaw pala ang gumawa.”

Matagal kaming hindi nag-usap ni Mama. Simula nang mamatay ang best friend niya, naging sobra ang guilt niya kay Bea. Kaya lahat ng gusto ni Bea, binibigay niya. Pati atensyon ng asawa ko.

“Ma, nasaan si Bea ngayon?” tanong ko.

“Nasa apartment niya sa Cebu. Sabi ni Carlo, umiiwas daw muna siya para hindi ka ma-stress,” sagot ni Mama. “Pero Grace, totoo ba yung nakita ko sa diary? Pumunta sila sa halos tatlumpung bansa? Ikaw ni minsan hindi ka niya sinama?”

Tumango ako. Hindi na ako umiyak. Parang naubos na ang luha ko noong gabing nakita ko ang video call.

Sabi ni Mama, pupuntahan niya si Carlo sa BGC. Gusto niyang kausapin nang harap-harapan.

Kinagabihan, tumawag si Carlo. Galit ang boses.

“Grace, bakit mo pinakita kay Mama ang diary ko? Private iyon! Wala kang karapatan!” sigaw niya.

“Private? Yung picture niyong dalawa ni Bea sa Antarctica na suot ang scarf ko, private ba iyon?” sagot ko. Mahinahon pa rin ako, pero nanginginig na ang kamay ko.

“Wala kaming ginagawang masama ni Bea! Ikaw lang itong nag-iisip ng masama! Si Bea, malambing lang talaga, maalalahanin! Ikaw, ano ka? Lagi ka lang nasa bahay, naghihintay, nagiging pabigat!”

Doon ko narinig ang totoo niyang tingin sa akin. Pabigat.

“Matagal mo na ba akong pabigat, Carlo?” tanong ko.

Hindi siya sumagot agad. Tapos biglang humina ang boses niya. “Grace, hindi ganoon ang ibig kong sabihin. Pagod lang ako. Bumalik ka na dito. Pag-usapan natin.”

“Pagod ka? Ako rin, Carlo. Limang taon akong pagod kahihintay.”

Binaba ko ang tawag.

Makalipas ang dalawang araw, nag-message si Bea sa akin. Mahaba.

“Ate Grace, sorry kung nasaktan kita. Hindi ko sinasadyang kunin si Kuya Carlo sa’yo. Wala talaga kaming relasyon. Gusto ko lang maranasan yung mga lugar na pinupuntahan niya kasi pangarap ko rin maging geologist dati. Si Tita ang nagsabi na okay lang sumama ako kasi malungkot ka raw sa bahay. Yung scarf, akala ko bigay ni Kuya Carlo sa akin, hindi ko alam na ikaw ang gumawa. Ibabalik ko na lang.”

Binasa ko nang tatlong beses. Walang sorry na totoo. Puro dahilan. Puro ako pa ang may kasalanan kasi malungkot daw ako.

Hindi ako nag-reply.

Pumunta ako ulit sa pool. Doon ako natutong huminga nang maayos. Sabi ng coach ko, “Kapag nasa ilalim ka ng tubig, huwag kang mag-panic. Hinga lang.”

Sa BGC condo, unti-unti nang nawawala ang gamit ko. Kinuha ko na ang titulo ng lupa ng maliit na lote sa Tagaytay na nakapangalan sa akin, at ang bank account na solo ko. Yung joint account, pinahold ko muna through Atty. Reyes. Hindi para agawin, pero para hindi na magamit pa para sa ibang biyahe ni Bea.

Si Mama, araw-araw tumatawag. Nagsimulang mag-sorry nang totoo. Sabi niya, nadala siya ng awa kay Bea at nakalimutan niya ang sarili niyang anak.

Isang gabi, habang nag-aayos ako ng mga libro, nakita ko ang luma naming wedding picture na dati nakadapa. Dinala ko pala sa Quezon City nang hindi sinasadya. Tinitigan ko. Masaya kami doon. Pero ngayon, alam kong tapos na ang babaeng naghihintay lang.

Kailangan ko nang magdesisyon. Hindi malaking desisyon tulad ng annulment agad. Maliit lang pero importante.

Kinaumagahan, nag-text ako kay Carlo: “Magkita tayo sa condo bukas ng gabi. Kasama si Mama. Kailangan na nating tapusin ang usapang ito nang maayos.”

Iyon ang una kong desisyon na ako ang nagtakda ng lugar at oras, hindi siya.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖