Bahagi 4
Sinugod ko si Carlo at si Trish sa condo namin at doon ko tuluyang binawi ang susi, ang pera, at ang dignidad na matagal nilang tinapakan

Bumalik ako sa condo namin sa BGC ng alas tres ng hapon, kasama si Andrea. Hindi para makipag-away. Para tapusin na.

Pagbukas ng elevator sa floor namin, narinig ko na agad yung boses ni Trish sa loob. Nagtatawanan sila ni Carlo. Parang walang nangyari.

Kumatok ako nang malakas. Tatlong beses.

Bumukas yung pinto, si Carlo. Nakita niya ako at si Andrea, biglang nawala yung tawa niya.

“Mara? Anong ginagawa mo dito kasama siya?”

“Bahay ko ‘to, Carlo. Kailangan ko pa bang magpaalam?” Sabi ko, diretso ang tingin.

Si Trish nasa sala, nakasuot ng oversized t-shirt ni Carlo, yung t-shirt na ako bumili sa Uniqlo para sa kanya. Hawak niya pa rin yung pink na mug.

“Ate,” sabi ni Trish, tatayo sana pero pinigilan ko siya ng tingin.

“Wag mo akong tawaging ate. Hindi mo ako kapatid,” sabi ko nang kalmado.

Pumasok kami ni Andrea. Nilapag ko yung folder sa mesa. Nandun lahat, bank statement, resibo ng ₱550,000 na transfer, kopya ng titulo ng lupa ng condo na may pangalan naming dalawa, at yung kontrata nung nagbigay ako ng ₱650,000 sa negosyo ni Carlo.

Si Carlo tinitigan yung folder, namutla. “Saan mo nakuha yan?”

“Sa bank. Joint account natin, di ba? May karapatan akong humingi ng statement. At sa drawer na binuksan mo at binigay mo kay Trish yung laman.”

“Pinaghalungkat mo gamit ko?” galit na sabi niya.

“Gamit ko yun, Carlo. Pera ko yun. Bahay ko yun,” sagot ko.

Si Andrea nagsalita, professional ang boses, “Carlo, abogado ako ni Mara. Nandito kami para ayusin yung paghahati ng ari-arian at para ipaalala na hindi mo pwedeng basta ilipat ang pera mula sa joint account nang walang pahintulot ng asawa mo.”

Si Trish biglang umiyak. “Ate, wala akong alam sa pera, si Carlo lang nagsabi na tutulungan niya ako. Wala akong kasalanan.”

Tumingin ako sa kanya. Sa unang pagkakataon, hindi ako naawa. “Trish, twenty-three ka na, graduate ka na. Alam mong may asawa yung taong tinitirahan mo. Alam mong hindi sayo yung susi na hawak mo. Wag mo akong iyakan.”

Natameme siya. Yung iyak niya, huminto.

Si Carlo lumapit, hinawakan sana yung braso ko. “Mara, mag-usap tayo nang tayong dalawa lang. Wag mo idamay si Trish, bata pa yan.”

Binawi ko yung braso ko. “Bata? Bata na marunong nang humawak ng susi ng bahay ng may bahay? Bata na marunong tumanggap ng ₱550,000?”

“Mara, hindi mo naiintindihan yung pressure sa opisina, kailangan ko ng tao na nakakaintindi sa akin,” sabi ni Carlo, bumalik na naman sa dati niyang script.

“Nakakaintindi?” Napatawa ako. “Tatlong taon akong nakaintindi, Carlo. Nung wala kang pang-renta ng opisina, pera ko yun. Nung nagpa-flyers ka sa Quezon City, ako kasama mo kahit masakit puson ko. Nung alas dos ng madaling araw ka nagbi-bidding, ako nag-aayos ng documents mo habang ikaw nagcha-chat kay Trish sa sofa. Nakaintindi ako hanggang sa pati lock ng bahay natin, hindi mo na ako isinama.”

Tahimik siya. Si Trish nakayuko na, hawak yung phone niya.

“Akala mo ba hindi ko alam?” tuloy ko. “Yung birthday na sinabi mo, hindi lang birthday ng katrabaho. Nakita ko yung cake, yung post ng ka-opisina mo sa Instagram. May caption, ‘Happy birthday to our favorite baby Trish, thanks Sir Carlo for the surprise condo party.’ Condo party. Sa condo natin. Habang ako nasa labas, basa sa ulan.”

Namula si Carlo. “Mara, hindi ganun—”

“Ganun na ganun,” putol ni Andrea. “Carlo, may mga screenshots kami ng messages at ng post. Hindi na ito tungkol sa kung sino yung may kasalanan. Tungkol na ito sa karapatan ni Mara.”

Si Trish biglang nagsalita, nanginginig, “Ate, aalis na ako. Hindi ko na kukunin yung susi.”

“Good,” sabi ko. “Iwan mo yung susi sa mesa. At yung pera na binigay sa’yo galing sa joint account, ibabalik mo. Hindi kay Carlo, sa account na pangalan ko. Kasi pera ng mag-asawa yun na ginamit mo.”

“Pero nagastos ko na—” sabi ni Trish.

“Problema mo na yan,” sabi ni Andrea nang diretso. “May record ng transfer. Pwede naming habulin legally. Mas mabuting ayusin mo na ngayon.”

Si Carlo biglang sumabog, “Mara, pera ko rin yun! Pinaghirapan ko yun!”

“Pera nating dalawa yun, Carlo. At yung ₱650,000 na nilagay ko sa negosyo mo, may kasulatan tayo. Hindi donation yun. Investment ko yun. Gusto kong bawiin.”

“Walang ganun, Mara! Asawa kita!”

“Asawa mo ako kaya dapat may respeto ka sa akin,” sagot ko. “Pero binigyan mo yung susi ng bahay natin sa ibang babae. Pinalitan mo yung lock habang nasa party ka niya. Pinagmukha mo akong walang bahay.”

Doon na siya naupo sa sofa, hawak yung ulo niya. Yung yabang niya kanina, nawala.

Si Trish kinuha yung bag niya, nagmamadali. Nilapag niya yung susi sa mesa, yung duplicate na makintab. “Ate, sorry,” bulong niya, hindi na makatingin.

“Umalis ka na,” sabi ko.

Pagkaalis ni Trish, kami na lang dalawa ni Carlo at Andrea sa condo na dati feeling ko, bahay na masaya.

Sabi ni Carlo, mahina na boses, “Mara, sorry. Natakot lang ako na baka hindi mo maintindihan si Trish. Gusto ko lang tumulong.”

“Tulong ba yung patirahin siya sa bahay natin nang hindi ko alam? Tulong ba yung pagsinungaling na nasira yung lock?”

Umiling siya. “Mali ako.”

Tumayo ako at kinuha yung titulo ng lupa. “Carlo, makikipaghiwalay na ako sayo. Pero hindi ako aalis na talo. Hahatiin natin ang condo ayon sa batas. Yung ₱650,000 ko, ibabalik mo hulugan, may kasulatan tayo. Yung ₱550,000 na kinuha mo sa joint account, ibabalik mo rin sa akin. At simula ngayon, ikaw ang aalis dito. Ako ang titira.”

“Pero saan ako titira?” sabi niya, parang bata.

“Kung saan mo pinatira si Trish nung sinundan daw siya. Sa inuupahan niya sa Makati. O sa opisina mo sa Quezon City. Hindi ko na problema.”

Si Andrea naglabas ng papel, yung demand letter at yung kasunduan na pinirmahan naming dalawa. “Pirmahan mo ito, Carlo. Kung hindi, dadalhin namin sa korte. Mas malaki ang magagastos mo.”

Pumirma siya. Nanginginig yung kamay niya. Habang pinipirmahan niya, narinig ko yung lagaslas ng aircon at yung tahimik na iyak niya.

Hindi ako naawa. Kasi sa wakas, ako naman yung pinakinggan.

Pagkaalis ni Carlo dala yung isang maleta, naiwan kami ni Andrea sa condo. Inayos namin yung sala. Tinapon namin yung pink na mug. Binalik ko yung frame namin pero tinago ko na sa drawer.

Pinalitan ko ulit yung lock. Sa pagkakataong ito, ako lang ang may hawak ng susi at ng duplicate. Nagpagawa ako ng bago, matibay, at yung susi, isinabit ko sa bago kong keychain, hindi na rabbit na luma, kundi simpleng bilog na bakal na matibay.

Lumipas ang dalawang buwan. Naibalik ni Carlo yung unang ₱200,000 sa pamamagitan ng bank transfer. Si Trish nag-message kay Andrea na magbabayad daw siya ng paunti-unti, galing sa sahod niya. Hindi ko na siya ni-block, pero hindi ko na rin binasa nang buo.

Nag-resign ako sa dati kong work na lagi akong nag-o-overtime para sa negosyo ni Carlo. Nagtayo ako ng maliit na online shop ng mga gamit sa bahay, gamit yung natitirang ipon ko. Si Andrea, tumutulong pa rin sa akin mag-ayos ng papeles para sa annulment.

At sa unang gabi na ako lang ulit mag-isa sa sarili kong condo sa BGC, binuksan ko yung bintana, hinayaan yung hangin at ilaw ng siyudad na pumasok, nagtimpla ako ng kape sa bago kong mug, at sa wakas, nakahinga ako nang maluwag nang walang kailangang intindihin kundi ang sarili ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨