Bahagi 4
Hinarap ko siya sa mismong condo namin kasama ang barangay, at nang buksan niya ang aparador at drawer na akala niya ay kanya lahat, doon siya tuluyang napaamin

Sabado ng umaga, alas-diyes. Mainit na ang araw sa Quezon City pero mahangin pa rin sa hallway ng condo. Kasama ko ang dalawang tanod ng barangay at si mama. Hindi ko dinala si papa kasi baka hindi siya makapagpigil.

Kumatok ako. Ilang beses. Sa wakas, binuksan ni Carlo. Gusot ang buhok, naka-t-shirt na lukot, halatang hindi pa naliligo. Amoy ng instant noodles ang buong unit. Yung sala na dati maayos kasi ako ang nag-aayos ng mga throw pillow, ngayon magulo, may nakakalat na medyas, may baso na may natirang kape.

“Anong ginagawa niyo dito?” sabi niya nang makita ang tanod.

“Carlo, usapan natin, kukunin ko lang ang mga gamit ko,” sabi ko nang mahinahon pero malinaw. “Kasama ko ang barangay para maayos.”

Pumasok kami. Yung amoy ng bahay na dati mabango dahil sa air freshener na vanilla na binibili ko ng ₱250, ngayon amoy kulob.

Dumiretso ako sa kwarto. Binuksan ko ang aparador. Nandoon pa lahat ng damit ko, nakatupi pa rin tulad ng iniwan ko. Yung bag na ₱50,000 na bigay ni mama, naka-dust bag pa. Yung mga sapatos ko pang-school, maalikabok na ng kaunti.

Si Carlo, nakasunod sa likod ko.

“Akala ko ba wala kang dadalhin?” sabi niya, pilit nagpapatawa pero nanginginig ang boses.

“Sabi mo huwag akong magdala nung umalis ako,” sagot ko. “Sinunod kita. Pero sabi ng barangay, may karapatan akong kunin ang mga personal kong gamit na ako ang bumili.”

Binuksan ko ang drawer kung saan ko tinatago ang mga resibo at ang folder ng condo. Doon ko nakita na wala na yung folder ng titulo.

“Nasaan yung folder ng titulo ng condo?” tanong ko.

Hindi siya sumagot. Tumingin siya sa ibang direksyon.

“Carlo, nasaan?”

Doon siya nagsalita nang medyo pabulong, “Nasa nanay ko.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

“Anong ginagawa ng titulo natin sa nanay mo? Nasa pangalan nating dalawa iyon, pero ang down payment na ₱800,000 galing sa magulang ko.”

“Gusto lang makita ni mama,” depensa niya.

“Gusto lang makita o tinatago mo kasi natatakot kang malaman kong may sarili kang bank account na ₱420,000 habang ako nagbabayad ng ₱25,000 kada buwan sa amortization?” Hindi ko na napigilan, lumabas lahat.

Natahimik ang tanod. Si mama, hawak ang braso ko.

Doon siya tuluyang napaamin.

“Oo, may sarili akong account,” sabi niya. “Kasi pagod ako! Pagod ako na lagi mong sinasabi na nagtuturo ka, na pagod ka sa school. Ako rin pagod! Gusto ko may pera ako na hindi mo kinukwestyon!”

“Ni minsan hindi ko kinwestyon ang pera mo, Carlo,” sabi ko, nanginginig na rin ako pero pinipilit kong maging kalmado. “Ang kinwestyon ko, bakit hindi mo ako kinakausap. Bakit pag umuuwi ka, cellphone lang ang kaharap mo. Bakit yung itlog na bigay ng nanay mo, kasalanan ko pa kung paano ko lutuin. Bakit yung pag-uwi ko sa mama ko na isang beses sa isang linggo, ang laki na ng issue sa’yo.”

“At yung sinabi mong huwag akong magdala ng kahit ano, pati jacket,” dagdag ko. “Alam mo ba kung anong pakiramdam maglakad sa Quezon City nang nakapambahay at tsinelas lang, na tinitingnan ng lahat? Gusto mo akong ipahiya sa magulang ko. Pero hindi ako napahiya, Carlo. Kasi sinalubong ako ng mama ko nang walang tanong.”

Umupo siya sa kama, parang nawalan ng lakas.

“Angela, hindi ko sinasadya…”

“Sinadya mo,” putol ko. “Kasi sanay ka na hindi ako lalaban. Sanay ka na magtitiis ako. Pero hindi na.”

Binuksan ko ang isa pang drawer, kinuha ko ang passbook ko at ang maliit na notebook kung saan ko sinusulat ang lahat ng binili ko para sa bahay. Pinakita ko sa tanod.

“Ito po, ako ang bumili ng washing machine na ₱18,000, hulugan ko pa po. Ito po yung aircon na ₱22,000, ako ang nag-down. Yung kurtina na ₱8,000, ako po. Gusto ko lang kunin ang akin.”

Tumango ang tanod. “Ma’am, pwede niyo pong kunin ang personal niyo.”

Kinuha ko lang ang mga damit ko, yung bag, yung sapatos, yung mga resibo, at yung mga papeles ng school. Hindi ko ginalaw ang gamit niya. Kahit yung bedsheet na paborito niya, iniwan ko.

Habang nag-iimpake ako, bigla siyang lumapit.

“Angela, paano na tayo?” tanong niya, mahina na ang boses, halos pabulong.

Tumingin ako sa kanya. Sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, tinitigan ko siya hindi bilang asawa na kailangang intindihin, kundi bilang tao na dati kong minahal.

“Carlo, hindi ko alam kung paano na tayo,” sabi ko. “Pero alam ko kung paano na ako. Pagod na akong maging taga-ayos ng lahat habang ako mismo magulo. Gusto kong ayusin muna ang sarili ko.”

“Yung condo, conjugal pa rin iyon. Hindi ko ibebenta nang hindi ka kasama. Pero kukunin ko ang kopya ng titulo sa nanay mo, kasama ang barangay. At yung ₱800,000 na down payment ng magulang ko, pag-uusapan natin nang maayos sa barangay, hindi dito na sumisigaw tayo.”

Naiyak siya. Hindi malakas, pero tumulo ang luha.

“Angela, bumalik ka na. Liligpitin ko ang bahay. Matututo akong maglaba, matututo akong makinig.”

Umiling ako.

“Hindi pa ngayon. Kailangan mo ring matutong tumayo nang wala ako, tulad ng kailangan kong matutong tumayo nang wala ka.”

Natapos ang pag-iimpake. Dalawang maleta lang. Mas magaan kaysa akala ko.

Paglabas namin ng condo, yung kapitbahay naming si Aling Nena, nakasilip. Ngumiti siya sa akin nang malungkot.

Sa barangay hall, nag-usap kami nang maayos. Nakakuha ako ng certified copy ng titulo. At napag-usapan na pansamantalang ako muna ang titira sa Parañaque habang si Carlo ay mananatili sa condo pero kailangan niyang ituloy ang kalahati ng amortization na ₱12,500, habang ako ay magbabayad din ng kalahati, pero malinaw na nakalista kung sino ang nagbayad ng ano. Yung solo niyang account na ₱420,000, sinabi niyang pag-iipunan daw niya iyon para sa future, pero ngayon, pumayag siyang gamitin ang parte noon para bayaran ang naiwan niyang utang sa kuryente at tubig na hindi niya binayaran nung umalis ako.

Hindi pa tapos ang lahat. Wala pang annulment, wala pang final na hatian. Pero malinaw na.

Pag-uwi namin sa Parañaque, sinalubong ako ni papa ng mainit na sabaw. “Anak, kumain ka.”

Kumain ako. Sa unang pagkakataon sa maraming buwan, nalasahan ko ulit ang pagkain.

Lumipas ang ilang linggo. Bumalik ako sa pagtuturo. Yung mga bata sa klase ko, niyakap ako. “Teacher Angela, miss ka na namin!” Yung batang nagsulat na gusto akong pasalamatan dati, lumapit at nag-abot ng drawing. May nakasulat: “Teacher Angela, ikaw ang hero ko.”

Naiyak ako sa classroom, pero masayang iyak.

Si Carlo, minsan nagme-message pa rin. Hindi na galit, parang nag-aalangan. “Kumusta ka?” “Nakabayad na ako ng kuryente.” Minsan nagdadala siya ng prutas sa school, iniiwan sa guard, hindi na pumipilit pumasok.

Hindi ko pa alam kung magkakaayos pa kami. Hindi ko pa alam kung may second chance pa. Pero ang alam ko, hindi na ako yung babaeng aalis nang nakapambahay at tsinelas na walang dala at nahihiya.

Ngayon, may sarili akong bank account na may ₱200,000 na pinaghirapan ko, may maleta ng mga damit na ako ang bumili, may resibo ng bawat kurtina at plato na nagpapatunay na may ambag ako, at higit sa lahat, may boses na ulit ako na marunong nang magsabi ng “Ayoko na” at “Gusto ko ito”.

Kahapon, dumaan ako ulit sa harap ng condo sa Quezon City. Hindi ako pumasok. Tumingin lang ako mula sa baba. Yung sampaguita sa labas, buong-buo na ang bukadkad, at sa wakas, naamoy ko na ang bango nito.

At alam kong bukas, pag gising ko, hindi na ako gigising para maghintay kung may matitira pa bang kanin para sa kanya, kundi para magturo, para kumain ng mainit na pandesal kasama si mama at papa, at para buuin muli ang bahay na hindi nasusukat sa kung anong laman ng aparador, kundi sa kung gaano katahimik at ligtas ang puso ko sa loob nito.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨