Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo at ang kabit niyang si Bianca sa harap ng buong board, at doon ko sinabi ang huling desisyon kong babago sa buhay ko

Alas nuwebe ng umaga, nasa V-Star boardroom na ako. Suot ko na ang simpleng blazer at maong, hindi pa rin mamahalin, pero malinis at maayos. Kasama ko si Atty. Reyes at ang buong legal team. Sa kabilang mesa, nandoon si Carlo, naka-ayos pa rin pero halata ang puyat, at sa tabi niya si Bianca, naka-white dress pa rin at hawak ang kamay ni Carlo na parang natatakot.

“Ma’am Angela, nandito si Sir Carlo para pag-usapan ang loan at ang divorce settlement,” sabi ni Jake, halos hindi makatingin sa akin.

Tumango ako. “Sige, pakinggan natin.”

Tumayo si Carlo. “Angela, mag-usap tayo nang maayos. Asawa mo pa rin ako. Yung ₱1.5 billion na mana mo, conjugal property yan. Apat na taon tayong kasal, lahat ng naipundar sa loob ng kasal, hati tayo.”

Natawa ako nang mahina. Hindi dahil nakakatawa siya, pero dahil ang kapal ng mukha niya matapos ang lahat.

“Carlo, nung sinampal mo ako, sinabi mong wala akong kahit ano. Sabi mo kumakain lang ako sa iyo, gumagamit ng pera mo. Tapos ngayon na may ₱1.5 billion ako, biglang conjugal?”

Tumingin ako kay Atty. Reyes. Tumayo siya at inilapag ang makapal na folder.

“Sir Carlo, ayon sa Family Code at sa last will ng lolo ni Ma’am Angela, lahat ng mana na natanggap niya ay exclusive property, hindi conjugal. May probisyon pa sa will na kung sakaling maghiwalay sila habang kasal, mananatiling kanya ang lahat ng titulo ng lupa at bank account. Naka-notaryo ito bago pa man kayo ikasal ni Ma’am. At yung ₱12 billion na V-Star Group, hindi ito naipundar habang kasal kayo, mana ito.”

Namutla si Carlo. “Anong last will? Wala akong alam dyan!”

“Syempre wala kang alam,” sabi ko, kalmado pero matalim. “Dahil ni minsan hindi mo ako tinanong tungkol sa pamilya ko. Akala mo ulila ako at walang kwenta. Hindi mo alam na may lolo pala akong nagmamay-ari ng kalahati ng Alabang at may bank account na mas malaki pa sa buong H-Ventures mo.”

Sumingit si Bianca, umiiyak na naman. “Angela, please, huwag mo namang gipitin si Carlo. Kailangan niya ng pera para sa kumpanya niya. Nagmamahalan kami.”

Tiningnan ko siya. “Bianca, hindi kita ginigipit. Hindi ko kayo pinipigilan magmahalan. Pero yung sugat mo sa kamay na sinasabi mong ako ang may gawa, saan mo nakuha?”

Natigilan si Bianca. “Ano?”

“Kahapon sinabi ni Carlo dumudugo ang kamay mo at ako raw ang may gawa. Pero kagabi, kinausap ko ang kasambahay namin. Sabi niya, nasugatan ka dahil nahulog ka habang nagmamadali kang lumabas ng bahay namin nung gabing umiyak ka kay Carlo. Hindi kita sinaktan, Bianca. At yun ang totoo na ayaw mong aminin.”

Doon na nagkagulo. Namula si Bianca at napayuko. Si Carlo napatingin sa kanya, parang ngayon lang niya na-realize na nagsinungaling si Bianca.

“Carlo, sinungaling ka rin,” dagdag ko. “Sinabi mong selosa at malupit ako, pero ikaw ang nanakit. At yung ₱50,000 na binigay mo, parang binabayaran mo ako para manahimik. Hindi ako kabit, Carlo. Asawa mo ako. Pero tinrato mo akong parang katulong sa sarili kong bahay.”

Tahimik ang buong boardroom. Lahat ng directors nakikinig.

“Carlo, may utang ang H-Ventures na ₱300 million sa V-Star. At humihingi ka ng additional ₱500 million na loan. Alam mo ba kung bakit hindi ko agad in-approve?” Tumingin ako sa financial report. “Dahil lugi ang H-Ventures ng ₱200 million nitong nakaraang quarter dahil sa maling investment mo sa Cebu project. Kung ibibigay ko ang ₱500 million, parang tinatapon ko lang ang pera ng 500 empleyado ng V-Star.”

“Angela, gagawin ko ang lahat, maayos ko yan,” pagmamakaawa ni Carlo. Lumapit siya sa akin. “Bigyan mo lang ako ng chance. Kalimutan na natin ang sampal, kasal pa rin tayo.”

Umatras ako. “Hindi ko makakalimutan ang sampal, Carlo. Yun ang nagpabukas ng mata ko.”

Inilabas ko ang divorce agreement na iniwan ko sa bahay. Pirmado ko na.

“Atty., ipasa mo sa kanya,” sabi ko.

Kinuha ni Carlo ang papel, nanginginig ang kamay.

“Angela, huwag mong gawin ito. Wala kang pupuntahan. Mahal pa rin kita,” sabi niya, pero wala nang conviction.

“Mahal mo ako o mahal mo ang ₱1.5 billion ko?” tanong ko diretso. “Nung wala akong pera, sinampal mo ako. Nung nalaman mong may mana ako, bigla mo akong mahal ulit?”

Doon na siya hindi nakasagot. Nakita ng buong board ang totoo niyang kulay.

Lumapit si Bianca at hinila si Carlo. “Carlo, tara na, nakakahiya.”

Pero humarang si Atty. Reyes. “Sir Carlo, bago kayo umalis, may isa pa kaming gustong linawin. Yung black card na pinunit ni Ma’am Angela, supplementary card yun. Yung main card nasa iyo pa. Pero ni-freeze na namin ang access mo sa joint account na ginagamit mo para sa luho ninyo ni Ma’am Bianca. Lahat ng titulo ng lupa na binili mo gamit ang joint funds habang kasal kayo, under audit na. At kung may makita kaming iregularidad, magfa-file kami ng kaso.”

Doon tuluyang gumuho si Carlo. Naupo siya. Hindi dahil sa pagod, pero dahil nawala na ang lahat ng alas niya.

Tumayo ako sa harap ng board at ng dalawang taong nanakit sa akin.

“Board members, simula ngayon, wala nang loan na ibibigay ang V-Star sa H-Ventures hangga’t hindi nila nababayaran ang ₱300 million na utang nila. Business is business. Hindi ko gagamitin ang V-Star para maghiganti, pero hindi ko rin hahayaan na gamitin ninyo ako.”

Tumingin ako kay Carlo sa huling pagkakataon.

“Carlo, pinirmahan ko na ang divorce papers. Hindi ko kukunin ang kahit piso sa H-Ventures mo. Hindi ko kailangan. Ang ₱1.5 billion at ang ₱12 billion na V-Star ay sapat na para magsimula ulit ako. Pero gusto kong malaman mo, apat na taon akong naging mabuting misis, mabuting manugang. Inalagaan ko ang mama mo hanggang sa huling hininga niya sa ospital. At ang kapalit ay sampal. Kaya tapos na tayo.”

Umiyak si Carlo. Sa unang pagkakataon, nakita kong umiyak siya hindi dahil sa galit, pero dahil sa pagsisisi.

“Angela, patawarin mo ako. Mali ako. Si Bianca, wala lang yun. Natakot lang ako na baka iwan mo ako.”

“Matagal mo na akong iniwan, Carlo, bago pa man ako umalis sa bahay na yun.”

Pinalabas ko na sila. Si Jake ang naghatid sa kanila. Naiwan ako sa boardroom kasama ang legal team.

Pagkatapos ng meeting, pumunta ako sa opisina ng HR.

“Simulan na natin ang scholarship program,” sabi ko. “Gusto kong tawagin itong Lola Cora Scholarship, para sa mama ng biyenan ko at para sa mama ko. Para sa mga batang ulila na gaya ko dati na walang pupuntahan.”

Ngumiti ang HR head. “Yes, Ma’am Angela.”

Nung hapon, bumalik ako sa maliit na condo ko sa Makati. Hindi na sa Dasma Village, hindi na sa malaking bahay na yun. Dito na ako titira. Binuksan ko ang bintana at nakita ang ilaw ng lungsod.

Tumawag ang tiyuhin ko. “Angela, proud ako sa iyo. Ang lolo mo, proud din sana.”

“Salamat, Tito,” sabi ko, umiiyak pero masaya.

Kinabukasan, natanggap ni Carlo ang final divorce papers. Wala na siyang nagawa. Na-freeze na ang joint bank account, na-secure ko na ang lahat ng titulo ng lupa at bank account ko. Ang H-Ventures niya, kailangan niyang ayusin mag-isa, hindi na sa pera ko.

Isang linggo pagkatapos, nakita ko sa news na nag-resign si Bianca sa H-Ventures at umalis na ng BGC. Si Carlo naman, nagbenta ng ilang properties sa Quezon City para mabayaran ang utang niyang ₱300 million sa V-Star.

Ako, araw-araw pumapasok sa V-Star Tower. Natututo, nakikinig, nagtatrabaho. Hindi madali, pero masaya ako. Sa unang pagkakataon sa apat na taon, hindi ako anino ng kahit sino.

Isang buwan pagkatapos, nagkaroon ng maliit na salo-salo sa opisina para sa bagong scholarship. Isang batang babae ang lumapit sa akin, umiiyak. “Thank you po, Ma’am Angela, dahil po sa scholarship, makakapag-aral na ako.”

Niyakap ko siya. Doon ko naramdaman na tama ang desisyon ko.

Hindi ko kailangan ng lalaki para buuin ako. Hindi ko kailangan ng ₱50,000 para patahimikin ako.

Mayroon akong ₱1.5 billion na pinaghirapan ng lolo ko, mayroon akong ₱12 billion na kumpanyang kailangang alagaan, at mayroon akong sarili ko.

Tumayo ako sa balcony ng bagong condo ko sa Makati nang gabing yun, tinitignan ang ilaw ng buong lungsod na kumikislap sa baba, at sa unang pagkakataon sa apat na taon, huminga ako nang maluwag at alam kong akin na ang bukas at hindi na ako muling magiging anino ng kahit sino pa man.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨