Bahagi 4
Sinabi kong kanselahin na ang kasal sa harap ng lahat at doon ko nakita kung sino talaga si Miguel nang tuluyan siyang manahimik.

Sabado yun.

Nasa isang maliit na meeting room kami sa wedding coordinator sa may Greenbelt, Makati. Nandoon yung coordinator, si Ms. Tina, may dalang folder ng checklist. Nandoon si Miguel, naka-polo, amoy pa yung pabango niya. At nandoon ako, dala yung folder ko rin na may lahat ng resibo.

Akala ko kami lang dalawa. Pero pagpasok ko, nakita ko si Trish nakaupo sa gilid, may dalang laptop.

“Anong ginagawa niya dito?” tanong ko kay Miguel, mahina pero diretso.

“Sinama ko siya para tumulong sa souvenirs, kasi—” simula ni Miguel.

Pinutol ko siya. Tumingin ako kay Ms. Tina.

“Ms. Tina, sino po yung kausap ko sa kontrata?”

“Ikaw po, Ma’am Angela,” sagot ni Ms. Tina, medyo alangan. “Lahat ng downpayment, yung ₱500,000 sa Tagaytay venue, yung ₱120,000 sa catering, pati yung ₱60,000 sa bridal gown package, nasa pangalan niyo po at bank account niyo.”

Tumango ako.

“So kung may babaguhin, ako po yung masusunod?”

“Opo, Ma’am.”

Lumingon ako kay Miguel.

“Una sa lahat, gusto kong linawin. Yung souvenir na baso na may gold ribbon na pinili ni Trish, hindi ko yun in-approve. Ang in-approve ko dati, yung abaca box na gawa sa Laguna, ₱250 each, 200 pcs, total ₱50,000. Yun yung pinagpuyatan ko.”

Namula si Trish.

“Ate Angela, suggestion lang naman po yun—”

“Suggestion na nagkakahalaga ng ₱45,000 at sinabi mong baduy yung gawa ko,” sabi ko, kalmado pero hindi nakangiti. “Hindi ako nagpapa-approve ng suggestion sa taong hindi ko inimbita sa meeting ng kasal ko.”

Tahimik si Trish. Tumingin kay Miguel na parang humihingi ng tulong.

Si Miguel naman, parang sanay na ipagtanggol siya, sabi agad, “Angela, wag ka naman ganyan magsalita kay Trish—”

“May pangalawa pa,” putol ko. “Yung reception gown. Yung sinuot ni Trish sa shop na dapat ako ang magsusuot. Nagbayad ako ng reservation na ₱30,000 para doon. Ms. Tina, pwede ba natin i-cancel yung gown na yun at ibalik yung reservation sa ibang design na ako lang ang pipili?”

“Pwede po, Ma’am,” sabi ni Ms. Tina.

“Good,” sabi ko. “At yung tungkol kay Trish bilang plus one at bilang assistant sa kasal, tanggalin na siya sa listahan. Hindi siya parte ng entourage. Hindi siya mag-aayos ng souvenir. Hindi siya mag-aayos ng guest list.”

Doon na hindi nakatiis si Trish. Tumayo siya.

“Ate, bakit mo ba ako ginaganito? Wala naman akong ginagawang masama kay Kuya Miguel. Tinutulungan ko lang siya kasi stressed siya sa kasal. Ikaw nga hindi mo siya naiintindihan, lagi kang sensitive—”

“Trish,” sabi ko, tinitigan ko siya. “Alam mo ba kung bakit ako sensitive? Kasi apatnapung minuto akong naghintay sa fitting ng sarili kong kasal habang pinapanood kong tinititigan ng fiancé ko yung ibang babae na suot yung damit ko. Tapos tatanungin mo pa kung sino mas maganda? Sa harap ng staff? Sa harap ko?”

Namula lalo si Trish pero hindi siya umatras.

“Ate, nagbibiro lang si Kuya—”

“Hindi biro yun sa akin,” sabi ko. “At ikaw, kung talagang wala kang ginagawang masama, bakit ka nagpo-post ng MyDay na suot yung gown ko na may caption na ‘my fave person’? Sino yung fave person mo? Fiancé ko?”

Tahimik yung buong room.

Si Miguel biglang nagsalita, medyo malakas na.

“Angela, sumosobra ka na. Bakit mo tinitignan MyDay niya? Stalker ka ba?”

Doon ako natawa, pero hindi masaya yung tawa.

“Stalker? Miguel, naka-public yung MyDay niya. At ako pa yung sumosobra? Ako yung naghintay ng anim na taon? Ako yung nag-ipon ng ₱1.2 million para sa kasal na to habang ikaw sabi mo next month ka magbibigay pero hindi dumating? Ako pa sumosobra?”

Binuksan ko yung folder ko. Nilabas ko yung bank transfer receipts.

“Yung venue, ako nagbayad. Yung condo sa Quezon City na tinitirhan natin, ako naghu-hulog ng ₱35,000 monthly. Yung titulo, nasa pangalan ko. Yung car na ginagamit mo pang-hatid kay Trish, ako nag-down ng ₱300,000. Tapos ngayon sasabihin mo ako yung sumosobra kasi ayoko ipasuot yung gown ko sa iba?”

Si Ms. Tina nakayuko na, parang ayaw makialam.

Si Miguel hindi makatingin sa akin.

“Angela, hindi naman tungkol sa pera to—”

“Tungkol sa pera, tungkol sa oras, tungkol sa respeto,” sabi ko. “Kasi yung prinsipyo mo na ayaw mo maghintay, hindi totoo. Kaya mong maghintay. Nakita kita sa hotel, nakatayo ng dalawampung minuto para sa cocktail. Nakita kita naghintay ng tatlong minuto sa telepono para kay Trish na hindi mo ginagawa sa akin. Nakita kita naghintay sa bar habang ako sinasabihan mong wag na maghintay.”

Huminga ako ng malalim.

“Kaya ngayon, ako naman.”

Tumingin ako kay Ms. Tina.

“Ms. Tina, gusto kong i-cancel yung buong kasal sa Tagaytay.”

Natigilan si Ms. Tina.

“Ma’am, yung ₱500,000 na down, non-refundable po pero pwede po i-move ng date—”

“Hindi na i-mo-move,” sabi ko. “I-cancel. Kung may makuha man tayong refund na kahit ₱100,000, kunin natin. Yung catering na ₱120,000, i-cancel din. Yung gown package, kukunin ko lang yung gown na binayaran ko na, pero hindi na para sa kasal.”

Si Miguel biglang tumayo.

“Angela! Nababaliw ka na ba? Naipamigay na invitation! Anong sasabihin ng mga tao? Ng pamilya ko?”

“Anong sasabihin nila?” tanong ko. “Na sa wakas natuto akong hindi maghintay sa taong hindi ako kayang hintayin? Na yung babaeng anim na taon nagtiis sa pila, sa late, sa nakakalimutang pangako, sa wakas nagsabi na ng tama?”

Lumingon ako kay Trish.

“At ikaw, Trish, kung gusto mo talaga tulungan si Miguel, tulungan mo siya magbayad ng utang niya sa akin. Kasi yung bank card na binibigay niya sa akin tuwing nakakalimot siya, hanggang ngayon ₱50,000 lang laman nun, samantalang yung naipon kong para sa kasal, ubos na sa mga bagay na siya dapat magbabayad.”

Hindi nakasagot si Trish. Namumula na mata niya, pero sa pagkakataong ito hindi siya inabutan ng tissue ni Miguel.

Kasi si Miguel, nakaupo na, hawak yung ulo niya.

“Angela, please. Wag dito. Pag-usapan natin sa bahay.”

“Sa bahay? Tulad nung pag-uusap natin nung gabi ng cocktail? Na nagsinungaling ka na umuwi ka ng alas-dyes pero nasa bar ka pa? O tulad nung gabi na sabi mo pagod ka pero nakipag-usap ka ng tatlong minuto sa telepono kay Trish?”

Tumahimik siya. Yun yung unang beses na wala siyang maisagot na palusot.

Tumayo ako.

“Ms. Tina, pakigawa ng cancellation letter. Ako pipirma. Pakisend din sa akin yung breakdown ng refund. At yung abaca souvenir, hindi ko na itutuloy. I-donate na lang natin yung ₱50,000 na budget sa barangay namin sa Quezon City para sa feeding program. Mas may kwenta pa.”

“Yes Ma’am,” sabi ni Ms. Tina, tumango nang mabilis.

Kinuha ko yung bag ko.

“Angela, saan ka pupunta?” tanong ni Miguel, medyo nanginginig boses niya.

“Uuwi. Pero hindi sa condo natin. Sa bahay ni Tita sa Cubao muna ako. Kailangan ko ng hangin.”

“At tayo?” tanong niya.

Tumingin ako sa kanya, matagal.

“Tapos na yung paghihintay ko, Miguel. Yung sinabi ko nung gabing yun sa hotel na ‘hindi na ako maghihintay,’ totoo yun. Hindi na ako maghihintay na dumating ka sa oras. Hindi na ako maghihintay na maalala mo yung pangako mo. Hindi na ako maghihintay na ako yung piliin mong tignan.”

Lumapit ako sa pinto. Bago ako lumabas, lumingon ako ulit.

“Yung bank card mo, nasa mesa sa condo. Hindi ko ginalaw. Yung susi ng condo, iiwan ko kay guard. Kasi yung condo, sa akin yun. Yung titulo ng lupa na pinag-ipunan ko, nasa pangalan ko. Kung gusto mong kunin gamit mo, kumuha ka ng schedule sa akin. Maghihintay ako, pero may oras lang. Hindi na buong buhay.”

Lumabas ako ng meeting room.

Paglabas ko ng building sa Greenbelt, umuulan ulit. Pero sa pagkakataong ito, may dala akong payong. Yung payong na binili ko mismo sa Maginhawa nung bumili ako ng bilo-bilo.

Sumakay ako ng taxi papuntang Cubao.

Pagdating ko doon, sinalubong ako ni Tita. Walang maraming tanong, niyakap lang niya ako.

“Anak, okay ka lang?”

Tumango ako. “Okay na po ako ngayon, Tita. Kasi sa wakas, ako na yung pumili.”

Kinagabihan, binuksan ko yung recipe notebook ni Mama.

Sa tabi ng sulat kong “Hindi na ako maghihintay,” nagdagdag ako ng bago:

“Simula bukas, ako naman ang magluluto ng sarili kong handa. – Angela, Jan 2026, Quezon City”

At habang sinusulat ko yun, naisip ko yung maliit na pwesto sa Maginhawa. Yung sinabi ni Aling Nena na pwede akong magtinda ng bilo-bilo tuwing weekends.

Hindi ko alam kung anong mangyayari bukas. Pero alam ko, hindi na ako yung babaeng naghihintay sa lobby ng hotel habang pinapanood yung fiancé niyang naghihintay para sa iba.

Ako na yung babaeng naghihintay para sa sarili niya.

At sa unang pagkakataon sa anim na taon, yung paghihintay na yun, hindi sayang sa oras.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨