Bahagi 4
Sa wakas hinarap ko silang lahat sa ospital, sinabi ko kay Carlo na hindi na ako papayag na hawakan ni Clarisse ang pera naming mag-asawa

Isang linggo pagkatapos kong magbukas ng sarili kong account, tinawagan ako ng biyenan ko. Sabi niya nasa ospital daw si Carlo, na-confine dahil sa stress. Hindi ko alam kung totoo o drama lang, pero pumunta pa rin ako kasi nandun pa rin si Mama sa parehong ospital. Pagdating ko sa 7th floor, naabutan ko silang tatlo sa hallway. Si Carlo nakaupo, nakayuko. Si Clarisse nakatayo sa tabi niya, hawak ang isang folder na may tatak ng bangko. At ang biyenan ko, nakatayo na parang siya ang may-ari ng ospital.

Pagkakita sa akin ni Carlo, tumayo agad siya. “Angela, salamat dumating ka.” Hindi ako ngumiti. Sabi ko dumating ako para kay Mama, hindi para sa kanya. Nilapitan ako ng biyenan ko at sinabing kailangan daw naming mag-usap nang pamilya. Sabi ko wala na tayong pamilya na pag-uusapan kung pera pa rin ang habol nila.

Dun inilabas ni Clarisse ang folder. Sabi niya nandun daw ang record ng lahat ng investments ni Carlo. Gusto raw niyang ipakita na walang nawala, lumago pa nga. Tinignan ko lang sandali. Nakita ko ang pangalan ni Clarisse bilang account holder at si Carlo bilang co-depositor. Pero ang joint account namin, na dapat ay para sa pamilya, ginamit lang pala bilang pang-sahod ko papunta sa account nila. Sabi ko, “Ang galing ng paglago na sinasabi mo, pero pera ko ang pinang-ikot niyo.”

Natahimik si Clarisse. Sabi niya hindi niya alam na sahod ko pala yun, akala niya pera ni Carlo ang pumapasok. Tumingin ako kay Carlo. Tinanong ko siya nang diretso, “Carlo, magkano ang sahod mo kada buwan? Saan napupunta?” Hindi siya nakasagot. Dun na sumingit ang biyenan ko. Sabi niya hindi na mahalaga kung saan napupunta ang sahod ni Carlo, ang mahalaga daw ay hindi ako nalugi. Sinagot ko siya na hindi tungkol sa lugi, tungkol sa tiwala.

Sabi ng biyenan ko, “Ikaw kasi, masyado kang madrama. Si Clarisse ilang taon nang tumutulong sa amin, ni hindi nanghingi ng kapalit. Ikaw, ilang beses ka nang humingi ng ₱120,000 para sa nanay mo.” Dun na ako sumabog. Sabi ko, “Hindi ako humingi para sa luho, humingi ako kasi na-stroke ang nanay ko. At nung humingi ako, ang binigay niyo ₱80,000 lang tapos ako pa ang pinaghanap ng ₱40,000 na kulang habang nasa ER ang nanay ko.”

Naiyak si Mama sa kwarto nang marinig ang boses ko, kaya pumasok ako para pakalmahin siya. Paglabas ko, nandun pa rin sila. Lumapit si Carlo at hinawakan ang braso ko. Sabi niya, “Angela, tama na. Pag-usapan natin nang tayong dalawa lang.” Sabi ko hindi na tayong dalawa lang, simula nung binigay niya ang medical abstract ni Mama kay Clarisse, ginawa na niyang tatlo ang pagsasama namin.

Kinuha ko ang folder na dala ni Clarisse at binuklat ang pinakahuling page. May nakita akong draft ng promissory note na nakaprint. Nakalagay dun na si Carlo ay may utang kay Clarisse na ₱2.5 million bago pa kami ikasal. May petsa pa na 2019, pero halatang bagong print lang, walang pirma ni Carlo. Tinanong ko si Clarisse kung ito ba yung sinasabi ng biyenan ko na gagamitin pag naghiwalay kami. Namutla siya at hindi nakasagot.

Dun na nagsalita si Carlo nang mas malakas. Sabi niya hindi niya alam ang tungkol sa sulat na yan, ang nanay niya lang daw ang nag-isip niyan. Pero nung tinanong ko siya kung bakit nasa folder niya na hawak ni Clarisse ang draft, natahimik siya. Sabi ng biyenan ko, “Ako ang nagpagawa niyan, para lang protektahan si Carlo. Wala namang masama dun, maraming gumagawa niyan.” Sinagot ko siya, “Protektahan saan? Sa asawa niya na nagbabayad ng kuryente niyo? Sa asawa niya na nag-aalaga sa anak niyo habang kayo nag-iinvest ng pera niya sa ibang babae?”

Umupo si Carlo sa upuan at napahawak sa ulo. Sabi niya pagod na pagod na siya, hindi niya alam na aabot sa ganito. Sabi niya akala niya nakakatulong si Clarisse, hindi niya naisip na nasasaktan na ako. Sinabi ko sa kanya na matagal na akong nasasaktan, nung una pa lang na ₱5,000 lang ang laman ng card na binigay niya sa akin habang milyon ang hawak ni Clarisse, nasasaktan na ako pero pinili kong manahimik.

Tumingin ako kay Clarisse. Sabi ko, “Clarisse, wala akong galit sa’yo bilang babae. Pero sana naisip mo, may asawa na ang tao. Hindi mo na dapat hinahawakan pati medical records ng nanay ko at hindi mo na dapat pinapakialaman kung magkano ang gagastusin sa ospital ng ibang pamilya.” Tumango lang siya at umiyak. Sabi niya ibabalik na lang daw niya lahat ng pera na nasa kanya, pati yung sahod ko na napunta sa account niya.

Sinabi ko na hindi ko kailangan ng drama ng pagbabalik. Ang kailangan ko ay malinaw na hati. Sabi ko sa harap nilang lahat, “Simula ngayon, yung joint account isasara na. Yung sahod ko, sa akin lang. Yung sahod ni Carlo, kung gusto niyang ibigay kay Clarisse, bahala siya, pero hindi na kasama ang pangalan ko sa kahit anong investment nila. At yung ₱80,000 na binigay niyo para kay Mama, ituturing kong utang na babayaran ko. Hindi ko hahayaan na sabihin niyo na pera niyo yun.”

Nagulat ang biyenan ko sa sinabi ko. Sabi niya masyado akong matapang at baka pagsisihan ko. Sinagot ko siya na mas pinagsisisihan kong nanahimik ako ng ilang taon. Tapos binalingan ko si Carlo. Sabi ko, “Carlo, mahal kita dati. Pero yung pagmamahal na hinihingi kong magpaalam pa sa kababata mo para lang mailigtas ang nanay ko, hindi pagmamahal yun. Kontrol yun.”

Hindi siya nakasagot. Tumayo si Clarisse at sinabing aalis na siya. Bago siya umalis, iniwan niya ang folder at sabi niya nasa loob ang lahat ng bank transfer receipts. Sabi niya pwede ko raw gamitin kung kailangan. Hindi ko kinuha agad, pero kinuha ng nurse na dumaan at nilagay sa tabi ko.

Naiwan kaming dalawa ni Carlo sa hallway. Sabi niya, “Anong mangyayari sa atin?” Sinabi ko sa kanya na hindi ko alam kung may atin pa. Ang alam ko lang, kailangan kong unahin si Mama at ang sarili ko. Sabi ko maghiwalay muna kami ng bahay. Ako sa apartment sa Quezon City malapit sa ospital, siya sa BGC. Kung gusto niyang ayusin, kailangan niyang patunayan na kaya niyang humawak ng sarili niyang pera nang hindi dumadaan kay Clarisse at hindi tinatago sa nanay niya.

Pumayag siya. Hindi dahil wala siyang choice, kundi dahil sa wakas nakita niya kung gaano kalalim ang sugat. Kinabukasan, pumunta kami sa bangko at isinara ang joint account. Pinirmahan niya ang papel na nagsasabing ibabalik ang lahat ng sahod ko na na-transfer kay Clarisse sa loob ng dalawang taon, nasa ₱420,000. Hindi man malaki kumpara sa milyon nila, pero pera ko yun na pinaghirapan ko sa opisina sa Makati.

Lumipas ang isang buwan. Si Mama nakakalakad na nang dahan-dahan, nakakataas na ng kaliwang kamay niya nang kaunti. Ako naman, nagpa-check up na sa gastro at mas maayos na ang sikmura ko. Hindi pa kami legal na hiwalay ni Carlo, pero mas payapa ang gabi ko ngayon. Wala nang nagtatanong kung bakit kailangan ko ng ₱12,000 para sa gamot ni Mama. Wala nang nagsasabi na magpaalam muna kay Clarisse.

Minsan dumadalaw si Carlo sa ospital para dalhan si Mama ng prutas. Hindi na siya may dalang latte para sa iba. Siya mismo ang nag-aabot ng mainit na lugaw na niluto ng biyenan ko, pero ngayon hindi na nanunuya ang biyenan ko. Natuto na siyang magtanong kung kumusta na si Mama.

Hindi ko alam kung maayos pa namin ni Carlo ang lahat. Pero alam ko, kahit anong mangyari, hindi na ako babalik sa dati na ₱5,000 lang ang hawak at kailangan pa ng permiso para mahalin ang sariling nanay. Ngayon, may sarili akong bank account, may sarili akong desisyon, at may lakas na akong sabihin na hindi na ako papayag na maging bisita lang sa sarili kong buhay.

Ngayong gabi, habang pinapanood ko si Mama na dahan-dahang itinataas ang kaliwang kamay niya, alam kong kaya ko nang buhatin ang sarili kong buhay nang hindi na humihingi ng permiso kaninuman.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨