Bahagi 4
Sa harap ng lahat ng bisita sa Quezon City, hinawakan ko ang mikropono at sinabi kong hindi ko kayang ibigay ang Papa ko kapalit ng kasal na ito.

Nasa technical booth pa lang kami, rinig na rinig na ang boses ni Tito Ramon sa loob ng ballroom. Malakas, masaya, parang siya talaga ang principal sponsor.

“Maraming salamat sa lahat ng pumunta! Ako si Ramon, matagal ko nang kilala si Miguel, parang anak ko na…”

Napapikit si Papa. Kita ko yung hiya sa mukha niya.

Hinawakan ni Miguel ang braso ko. “Angela, tama na. Pumasok na tayo. Mamaya na lang natin ayusin. Naghihintay na ang mga tao.”

Umiling ako. “Hindi. Ngayon na.”

Binuksan ko ang pinto ng booth at pumasok sa ballroom. Halos tatlong daang bisita ang nandoon. Lahat nakatingin sa stage kung saan nakatayo si Tito Ramon hawak ang mikropono, suot ang magarang barong. Sa tabi niya si Liza, nakangiti, hawak ang bouquet na dapat ay akin.

Sa gitna ng ballroom, yung malaking LED screen nagpapakita pa rin ng mga pictures nila. Si Miguel at si Liza na bata pa, magkasama sa basketball court.

Huminto ang music nang makita akong pumasok na naka-wedding gown pa rin pero bitbit ang asul na folder ni Papa at yung itim na USB.

Lahat natahimik.

Kinuha ko ang mikropono sa host. Nanginginig ang kamay ko pero malinaw ang boses ko.

“Magandang tanghali po sa lahat. Ako po si Angela. Pasensya na po at naantala ko kayo.”

Tumingin ako kay Tito Ramon. Magalang pero diretso.

“Tito Ramon, alam ko pong malapit kayo kay Miguel. Nirerespeto ko po yun. Pero ngayong araw, si Papa ko po ang magbibigay sa akin. Hindi po ako anak ni Tito Ramon.”

Namula si Tito Ramon. “Angela, ano ba ito? Kasal ito, hindi meeting ng barangay.”

“Exactly po,” sagot ko. “Kasal ng Papa ko at ako. Kaya sana po, hayaan nating marinig si Papa.”

Lumingon ako sa technical. “Kuya, pakipalitan po yung video. Yung original po.”

Nag-alinlangan yung technical, tumingin kay Miguel. Si Miguel naman, sa unang pagkakataon, hindi nakasagot. Nakatingin lang siya sa akin na parang hindi niya kilala kung sino ako.

Sabi ni Liza sa mikropono, “Angela, wag mong gawin ito. Napapahiya si Papa. At si Miguel…”

“Hindi ko pinapahiya si Tito Ramon,” sabi ko. “Binabalik ko lang yung tatlong minuto na kinuha sa Papa ko.”

Doon na sumigaw si Miguel, mahina pero galit. “Angela, pamilya naman si Papa! Bakit ba ayaw mong intindihin na maliit na bagay lang ito?”

At doon, sa harap ng lahat, sumagot ako nang malinaw na malinaw.

“Kasi Miguel, tuwing sinasabi mong pamilya naman, kami ang laging nawawalan. Yung video na anim na gabing puyat ni Papa, ginawa mong dalawampung segundo. Yung tatlong minutong speech, ginawa mong isang linya. Yung sapatos na isang linggong nilakad ni Papa sa baba ng condo para lang hindi siya madapa, hindi mo man lang napansin. Laging kami ang madaling kausap, kaya laging kami ang isinasantabi mo.”

Tahimik ang buong hall. Yung mga tita ko sa likod umiiyak na.

Si Papa, nakatayo sa may gilid ng stage, hawak pa rin ang thermos. Tinitigan niya ako, hindi makapaniwala na ipaglalaban ko siya nang ganito.

Lumapit ako at inabot sa kanya ang mikropono.

“Papa, basahin mo po. Buo. Walang kulang.”

Nanginginig si Papa. “Anak…”

“Pakiusap, Papa. Gusto kong marinig ng lahat.”

Dahan-dahang umakyat si Papa sa stage. Mabagal dahil sa bagong sapatos. Binuksan niya ang folder. Yung mga numero sa gilid: 47 seconds, 53 seconds, 1 minute and 6 seconds.

Binasa niya.

“Miguel, ngayong araw ipinagkakatiwala ko sa iyo ang taong habang buhay kong hindi kayang bitawan…”

Sa unang pagkakataon ngayong araw, walang nag-flash na picture ni Liza. Walang mabilis na palit ng screen. Yung LED screen nagpakita lang ng isang picture: ako, tatlong taong gulang, nakaupo sa balikat ni Papa.

Tuloy-tuloy si Papa. Kwento ng bike, ng ulan, ng paghihintay sa labas ng school sa Quezon City. Kwento ng dalawang picture na napunit sa album na pinaretoke niya sa SM North. Kwento ng anim na gabi.

Tatlong minuto at kalahati. Walang pumutol. Walang nagmamadali.

Pagkatapos niyang basahin, tahimik pa rin ang hall. Pagkatapos may pumalakpak. Isa, dalawa, hanggang sa lahat pumalakpak. Yung mga kaibigan ni Papa sa barangay, yung mga tita ko, pati yung catering staff.

Si Tito Ramon, bumaba na ng stage, hindi makatingin. Si Liza, umiiyak pero hindi dahil sa galit, parang nahihiya.

Si Miguel, nakatayo pa rin sa gitna ng aisle. Tinitigan niya ako.

“Angela…”

Lumapit ako sa kanya, pero hindi para yakapin.

“Miguel, pitong taon kitang minahal. Naalala mo yung mainit na gatas, yung pagsundo mo kapag umuulan, lahat naalala mo. Pero hindi mo naalala kung paano rumespeto. Ang pamilya hindi yung laging pinapagparaya. Ang pamilya yung inuuna.”

Umiling siya. “Hindi kita pinapabayaan. Ginagawa ko lang kung ano sa tingin kong tama para sa lahat.”

“Hindi para sa lahat, Miguel. Para sa maginhawa sa iyo. Mas madaling pakiusapan si Papa kaysa kay Tito Ramon. Kaya si Papa ang pinili mong mawalan.”

Doon na siya natahimik. Kasi totoo.

Huminga ako nang malalim. Hawak ko pa rin ang mikropono.

“Sa lahat po ng bisita, pasensya na. Yung kasal na pinaghandaan nating lahat na nagkakahalagang ₱2.5 million, hindi na po muna tuloy ngayong araw. Hindi ko po kayang maglakad sa aisle habang yung Papa ko isang linya lang ang meron.”

Nagulat ang lahat. May bulungan.

Si Papa agad lumapit. “Anak, anong sinasabi mo?”

Tumingin ako sa kanya at ngumiti sa wakas nang totoo. “Papa, ayoko nang ibigay ka sa taong hindi marunong magpahalaga sa iyo. Tara na po, kumain na lang tayo.”

Ibinaba ko ang mikropono. Hinubad ko ang veil at iniabot sa host. Hinawakan ko ang kamay ni Papa.

Sabay kaming bumaba ng stage. Hindi ako lumingon kay Miguel. Narinig ko lang siyang tinatawag ang pangalan ko nang mahina.

Paglabas namin ng ballroom, sa lobby ng hotel sa Quezon City, tahimik lang kaming dalawa ni Papa. Sabi niya, “Anak, sayang yung handa.”

Sabi ko, “Hindi sayang, Papa. Mas masarap kumain kapag buo ang puso mo.”

Sumakay kami ng taxi papuntang maliit na pareshan sa may Quezon Ave na paborito ni Papa. Naka-wedding gown pa rin ako, naka-americana pa rin siya na masikip. Pinagtitinginan kami ng tao pero wala kaming pakialam.

Doon kami kumain. Si Papa, sa wakas kumportable nang nakaupo, hinubad ang sapatos na bago at ipinatong sa tabi. Sabi niya, “Buti na lang sinuot ko ito ng isang linggo, kung hindi baka nadapa ako sa stage.”

Tumawa ako nang malakas sa unang pagkakataon ngayong araw.

Lumipas ang mga linggo. Hindi na kami nag-usap ni Miguel. Isang beses nagpunta siya sa condo dala ang tsaa na sinabi niya dati, pero sabi ko kay Mama, wag na siyang papasukin. Hindi dahil galit ako, kundi dahil malinaw na sa akin.

Si Papa, hindi nawala pagkatapos ng tatlong buwan tulad ng dati. Araw-araw naglalakad pa rin siya sa baba ng building, pero ngayon hindi na para sa sapatos, kundi para sa exercise. Yung folder niya, nakatago pa rin, pero ngayon nasa ibabaw na ng TV namin.

Si Liza nag-message minsan, nag-sorry. Sabi niya hindi niya alam na ganun pala kalalim yung ginawa ni Papa. Sabi ko okay lang, hindi siya ang may kasalanan.

At ako, lumipat ng opisina sa BGC, kumuha ng maliit na condo na malapit kina Papa at Mama. Yung bank account na dati sabay naming hawak ni Miguel, nilipat ko na sa pangalan ko lang. Yung mga plano na dati laging kami ang nag-aadjust, ngayon natuto akong magsabi ng hindi.

Isang gabi, habang nag-aayos ako ng lumang album, nakita ni Papa yung USB. Sabi niya, “Anak, gusto mo bang panoorin ulit? Yung buong tatlong minuto?”

Tumango ako. Pinanood namin ulit. Ako, tatlong taong gulang, nasa balikat niya. Ako, anim na taon, kulang ang ngipin. Ako, labindalawang taon, nasa stage. Ako, labingwalong taon, may maleta.

At sa dulo, si Papa, nakangiti sa harap ng gate ng eskwelahan, hawak ang maleta ko, hindi na mabilis na pinapalitan ng ibang picture, kundi nananatili doon nang matagal, malinaw na malinaw.

Niyakap ko si Papa at sa wakas, yung kasal na hindi natuloy, naging simula ng mas buong pamilya namin na hindi na kailangang magparaya para lang masabing pamilya.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨