Bahagi 4
Sa harap mismo nina Lolo at ng buong team, sinabi ko kay Carlo na hindi na ako ang babaeng mananahimik habang sinasaktan niya ako at ang anak namin.

Kinabukasan, maaga akong dumating sa opisina sa Makati. Suot ko pa rin yung maternity dress ko, medyo masikip na sa tiyan kahit nanganak na ako. Karga ng yaya si Alana sa labas ng building kasi hindi ko kayang iwan siya nang matagal.

Nasa conference room na si Lolo, si Ma’am Santos, si Carlo, at si Bianca. Tahimik lahat.

Umupo ako. Binuksan ko yung laptop.

“Lolo, Ma’am, salamat sa pagpayag sa meeting na ito,” simula ko. Kalma yung boses ko pero nanginginig yung kamay ko sa ilalim ng mesa.

“Gusto ko lang linawin yung tungkol sa project na ₱2.5 million. Ako po yung nag-lead mula day one. Ako yung nagpuyat, ako yung nag-revise ng sampung beses ng proposal, ako yung humarap sa client nung una pa lang.”

Tumingin ako kay Carlo.

“At gusto ko lang itanong, bakit nung nasa ospital ako at nasa incubator yung anak natin nang limang araw, nasa Europe ka kasama si Bianca at hindi mo sinagot kahit isang tawag namin ni Trina?”

Namutla si Carlo. Tumingin siya kay Bianca.

“Mara, hindi ito yung lugar para pag-usapan yan. Work meeting ito.”

“Work meeting ba? Eh bakit yung asawa ko at yung ex niya yung magkasama sa work trip habang ako yung nasa ospital? Hindi ba personal na yun?”

Singit ni Bianca, mahinahon pa rin.

“Mara, wala kaming ginawang masama ni Carlo sa Europe. Trabaho lang talaga. At ako yung humingi na malipat sa team mo kasi gusto kitang tulungan.”

Tumingin ako sa kanya.

“Bianca, wala akong problema sa’yo bilang professional. Magaling ka. Pero alam mo ba na yung pwesto na ibinigay sa’yo, yun yung dapat promotion ko? Yung ₱300,000 na bonus na para sa team ko, ngayon ikaw yung magbe-benefit?”

Hindi siya nakasagot.

Doon nagsalita si Lolo. Malakas yung boses niya kahit matanda na.

“Carlo, totoo ba yung sinabi ni Mara sa akin kahapon? Na sinabi mong nakapasok lang siya dahil sa palakasan?”

Napayuko si Carlo.

“Lolo, nasabi ko lang yun dahil galit ako…”

“Galit? Anong ikagagalit mo? Siya yung nagdusa nung nanganak siya mag-isa! Siya yung nilagnat nang ilang araw dahil hindi mo siya pinasabay sa ulan! At ngayon sasabihin mong hindi siya karapat-dapat?”

Nanginginig na si Carlo. Doon lang lumabas yung totoo.

“Kasi pagod na pagod na ako, Lolo! Simula nung kinasal kami, lagi kong naririnig na dapat maging mabuting asawa ako. Pero hindi ko naman siya mahal! Si Bianca yung mahal ko noon pa!”

Tahimik yung buong room. Parang naririnig ko yung aircon lang.

Doon ako napangiti, pero may luha.

“Sa wakas sinabi mo rin. Apat na taon, Carlo. Apat na taon kong hinintay na sabihin mo yan nang diretso.”

Tumayo ako.

“Hindi ko na ipipilit yung sarili ko sa’yo. Pero hindi ko rin hahayaan na apihin mo kami ni Alana. Yung project na to, tatapusin ko yung handover. Pero pagbalik ko galing maternity leave, gusto kong malinaw kung sino yung may karapatan sa promotion. May kopya ako ng lahat ng evaluation at ng kontrata ko.”

Tumingin ako kay Ma’am Santos.

“Ma’am, hindi ako magre-resign. Mahal ko yung trabaho ko. Pero kung ibibigay niyo kay Bianca yung posisyon na pinaghirapan ko habang naka-leave ako, magfa-file ako ng formal complaint sa HR.”

Nagulat si Ma’am Santos pero tumango.

“Mara, naiintindihan kita. Actually, yung client mismo nagsabi na ikaw lang yung gusto nilang kausap. Kaya kahit nandito si Bianca, ikaw pa rin yung lead sa papel.”

Si Bianca ang unang nagsalita.

“Ma’am, kung gano’n, ako na lang yung aalis sa team. Lilipat na lang ako sa ibang department. Ayoko maging dahilan ng gulo. At Mara, sorry. Hindi ko alam na ganito kalalim.”

Umalis si Bianca sa room. Naiwan kaming tatlo nina Lolo at Carlo.

Lumapit si Lolo sa akin at hinawakan yung kamay ko.

“Apo, tama yung ginagawa mo. Simula ngayon, hindi ka na mag-iisa.”

Si Carlo nakatayo pa rin, hindi makatingin.

“Mara…”

“Carlo,” putol ko. “Hindi kita pipilitin na mahalin ako. Pero yung sustento ni Alana at yung respeto sa akin bilang ina ng anak mo, hindi mo pwedeng baliwalain. Kung gusto mong makipaghiwalay, pag-usapan natin nang maayos. Pero hindi ngayon habang bagong panganak ako.”

Pagkatapos ng meeting, umuwi ako sa condo. Naabutan ko si Alana na gising at nakatingin sa akin. Binubuhat siya ni Aling Delia.

Kinuha ko siya at niyakap nang mahigpit.

“Mara, anong plano mo ngayon?” tanong ni Aling Delia.

“Magpapahinga muna kami ni Alana, Aling Delia. Tapos babalik ako. Hindi para kay Carlo, pero para sa amin.”

Ilang linggo ang lumipas. Nag-maternity leave ako nang maayos. Si Bianca, lumipat na sa business development team sa BGC. Si Carlo, hindi na siya yung boss ko direkta. Si Lolo mismo ang nag-ayos.

Isang gabi, nag-message si Carlo.

“Mara, pwede ba tayong mag-usap? Gusto kong makita si Alana.”

Nag-reply ako.

“Pwede mong makita si Alana tuwing Linggo sa bahay ni Lolo. Pero tayong dalawa, tapos na. Nag-file na ako ng legal separation. Ayokong lumaki si Alana na nakikita akong umiiyak dahil sa taong hindi ako kayang mahalin.”

Hindi siya nag-reply agad. Pero kinabukasan, may dumating na envelope. Nandun yung titulo ng lupa ng condo na dati nakapangalan sa kanya, ngayon pinapalipat niya sa pangalan ko at ni Alana. At may note.

“Para sa inyo ni Alana. Hindi man ako naging mabuting asawa, susubukan kong maging mabuting tatay.”

Hindi pa tapos lahat. Pero sa unang pagkakataon sa apat na taon, hindi na mabigat yung dibdib ko.

Ngayon, gabi-gabi, katabi ko si Alana sa guest room na dati takbuhan ko. Hindi na ako umiiyak dahil sa birthday na nakalimutan o sa tawag na hindi sinagot. Natututo akong ngumiti ulit, hindi dahil may bumati sa akin, kundi dahil sa maliit na kamay na humahawak sa daliri ko.

At sa wakas, alam kong kaya ko. Kahit mag-isa, kaya kong maging buo para sa anak ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨