Bahagi 3
Akala ko kasalanan ko kung bakit ako nabuntis sa maling timing, hanggang sa nalaman ko ang totoo kung bakit talaga dinala ni Carlo si Bianca sa opisina namin.

Pagkasara ko ng pinto nung gabing yun, hindi ako umiyak. Karga ko si Alana at tinitigan ko siya nang matagal. Ang liit-liit pa niya. Hindi niya alam na yung papa niya, sinasabi na hindi siya gusto dati. Hindi niya alam na yung posisyon ng mama niya sa opisina, ibinigay na sa iba.

Kinabukasan, hindi ako pumasok sa opisina. Nag-message ako kay Ma’am Santos na masama pakiramdam ko. Totoo naman. Pero hindi katawan yung masama, yung loob.

Pinuntahan ko si Lolo sa bahay niya sa Quezon City. Pagdating ko, nagulat siya na dala ko si Alana.

“Apo, bakit ka nandito? Dapat nagpapahinga ka pa.”

Umupo ako sa harap niya. Hindi ko na napigilan.

“Lolo, totoo po ba na kaya lang ako nakapasok sa kompanya ay dahil kay papa?”

Natigilan si Lolo. Tapos hinawakan niya yung kamay ko.

“Mara, sino nagsabi sa’yo niyan? Si Carlo ba?”

Tumango ako.

“Hindi totoo yan. Oo, dinala ka ng papa mo sa akin dati. Pero para humingi ng tulong sa scholarship mo nung college ka, hindi para sa trabaho. Nung nag-apply ka sa kompanya, hindi ko nga alam. Nalaman ko na lang na ikaw pala yung Mara na top 1 sa exam at may pinakamagandang proposal. Si HR mismo ang nagdesisyon, hindi ako.”

Doon parang may nabunot na tinik sa dibdib ko. Apat na taon kong dinala yung hiya na baka nga inilagay lang ako dun dahil sa palakasan. Pero hindi pala.

Pag-uwi ko ng BGC, naabutan ko si Bianca sa lobby ng condo. May dala siyang paper bag. May logo ng isang mamahaling baby store.

“Hi, Mara. Dinalhan ko si Alana ng ilang damit. Okay lang ba?”

Tinitigan ko siya. Ang ayos ng buhok niya, ang bango. Kalma pa rin tulad ng dati.

“Salamat,” sabi ko. “Pero may damit na si Alana.”

Ngumiti siya, pero may lungkot.

“Alam kong awkward ito para sa’yo. Sinabi ko na kay Carlo na huwag na lang akong ilagay sa team mo. Pero sabi niya mas maganda raw para matulungan ka.”

Hindi ako sumagot. Umakyat na ako.

Nung gabing yun, habang tulog si Alana, binuksan ko yung lumang laptop ko. Nandun pa yung folder ng application ko. Nandun yung exam results, yung project proposal ko nung nag-apply ako, yung mga email ng HR na nagsasabing nakuha ako dahil sa galing ko. Sinave ko lahat sa cellphone ko.

Kinabukasan, bumalik ako sa opisina sa Makati kahit naka-leave dapat ako. Naabutan kong nagpi-present si Bianca sa client. Ang galing niya magsalita. Lahat nakikinig. Yung mga dati kong ka-team, tumatango.

Pagkatapos ng meeting, nilapitan ako ni Ma’am Santos.

“Mara, buti bumalik ka. Yung client, hinahanap ka. Sabi nila ikaw daw yung nakakaintindi talaga ng buong project.”

Doon ko narealize, hindi pa pala ako tuluyang napapalitan. Yung puso ng project, nasa akin pa rin.

Nung hapon, pumunta si Carlo sa table ko. May dala siyang kape.

“Galit ka pa rin ba?”

Hindi ko kinuha yung kape.

“Carlo, alam mo ba kung bakit ako naospital nung apat na buwan akong buntis? Dahil mag-isa kong binuhat lahat ng files para sa project na binigay mo kay Bianca. Tapos sasabihin mong timing ko yung mali?”

Tahimik siya.

“At yung sinabi mo na kaya lang ako nakapasok dahil sa papa ko. Galing ako kay Lolo kahapon. Alam na niya lahat. Hindi pala totoo yun.”

Namula yung mukha ni Carlo. Hindi sa hiya, kundi sa inis.

“Mara, bakit ba ang dami mong pinapalaki? Ginagawa ko lang yung tama para sa kompanya. Si Bianca, mas may experience siya sa Europe. Kailangan namin siya.”

“Para sa kompanya o para sa’yo?” tanong ko.

Doon siya natahimik.

Umuwi ako nang maaga ulit. Si Trina nandun sa condo, nagbabantay kay Alana kasama ni Aling Delia.

“Friend, may naalala ako,” sabi ni Trina. “Nung nasa ospital ka at hindi makontak si Carlo, si Bianca pala yung kasama niya sa dinner ng mga boss. Nakita ko sa my day ng isa sa mga taga-opisina. Sa isang hotel sa Makati sila nag-dinner habang nasa delivery room ka.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hindi lang pala Europe. Pati nung nanganak ako, kasama niya pa rin si Bianca sa isang business dinner habang hindi niya sinasagot yung tawag namin.

Nung gabing yun, hindi ako natulog. Inayos ko lahat ng gamit ko sa opisina. Yung mga original files ng project na nasa akin lang. Yung mga idea na ako lang nakakaalam. Hindi ko dinala para ipagdamot, pero para protektahan yung pinaghirapan ko.

Tapos gumawa ako ng isang desisyon. Maliit lang pero importante. Nag-email ako sa HR. Sabi ko, gusto kong ituloy yung maternity leave ko nang maaga, pero gusto kong tapusin yung handover nang maayos at gusto kong malinaw na sa titulo ng lupa at bank account ng project, pangalan ko pa rin yung lead hanggang sa makabalik ako. At humingi ako ng meeting kasama si Lolo at si Ma’am Santos.

Hindi pa ako nakikipaghiwalay. Hindi pa ako sumisigaw. Pero sa unang pagkakataon, hindi na ako yung babaeng tahimik lang na tatanggap ng lahat.

Pinatay ko yung ilaw at niyakap ko si Alana. Bukas, may meeting ako.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖