Bahagi 3
Nawala ang titulo ng bahay na bigay ni Papa, at doon ko nalaman na isinanla pala ito ng asawa ko para sa condo ng kabit niya.

Pagkakita kong wala na yung titulo sa safe, nanlamig ang buong katawan ko.

Tatlong taon kong iningatan yun. Original na titulo, nasa brown envelope na may tatak ng Registry of Deeds ng Muntinlupa. Nakatago yun kasama ng deed of donation ni Papa. Hindi ko yun ginagalaw kasi alam kong mana ko yun.

Si Papa, napansin agad ang mukha ko.

“Ano, Grace? Wala diyan?”

Hindi ako makasagot. Kinapa ko pa ang ilalim ng drawer. Wala talaga.

Si Carlos, nasa baba pa rin ng condo building, naghihintay. Hindi ko na siya tinawagan. Si Marco ang tinawagan ko.

“Marco, wala yung titulo. Nawawala.”

Sabi ni Marco, huwag daw akong mag-panic. Baka daw naitabi ko lang sa ibang lagayan.

Pero alam ko sa sarili ko, hindi. Ako lang ang may alam ng combination ng safe na yun. At si Carlos lang ang ibang may alam ng passcode ng main door dati, bago ko pinalitan.

Kinabukasan, maaga akong pumunta sa banko kung saan kami may joint account dati, pero matagal ko nang hindi ginagamit. Gusto kong i-check kung may loan application na nakapangalan sa akin.

Doon ko nakita ang unang ebidensya.

May kopya ng titulo ng Alabang house ko na ginamit bilang collateral. Pero ang pirma, hindi sa akin. Pineke.

Ang borrower: Carlos Co. Ang co-maker: Chloe Cruz.

Ang loan amount: ₱8.5 million.

Para saan? Pambili ng 2-bedroom condo unit sa Makati, malapit sa opisina ng Co Corporation. Nakapangalan kay Chloe.

Doon ko naramdaman na parang sinampal ako nang paulit-ulit.

Hindi lang pala ako niloko sa gabi. Niloko din pala ako sa pera at sa tiwala. Yung bahay na dugo at pawis ni Papa, na binigay niya sa akin para may seguridad ako, ginamit ni Carlos para bilhan ng condo ang kabit niya.

Umuwi ako kina Mama sa Quezon City. Hindi ako umiyak agad. Nakaupo lang ako sa sala namin, hawak yung kopya ng loan papers na binigay ng bank officer na kakilala ni Papa.

Dumating si Mama. Umupo siya sa tabi ko.

“Anak, ano yan?”

Pinakita ko sa kanya.

Naiyak si Mama, hindi ako.

Sabi ni Mama, “Tawagan natin si Papa mo. Hindi pwedeng ganito.”

Si Papa, pagkarinig, tahimik lang. Pero alam kong galit na galit siya. Sabi niya, “Grace, yang bahay na yan, pinaghirapan ko yan para sa’yo. Hindi para isanla ng ibang tao.”

Tumawag ulit si Carlos. Sa wakas sinagot ko.

“Nasaan ang titulo ko, Carlos?”

Tahimik siya sa kabilang linya. Tapos sabi niya, “Grace, mag-usap tayo. Hindi mo naiintindihan.”

“Anong hindi ko naiintindihan? Na ginamit mo yung mana ko para ibili ng condo si Chloe? Na pineke mo yung pirma ko?”

Doon na siya nataranta. Sabi niya, investment lang daw yun. Babayaran din daw niya agad. Hindi daw niya intensyon na ipahamak ako.

Investment? Condo ng kabit niya ang investment?

Sabi ko, “Carlos, tatlong taon akong naging mabuting asawa. Nilabhan ko ang mga suit mo. Inayos ko ang bahay mo. Kahit kailan hindi ako nanghingi ng kahit piso. Tapos ito ang igaganti mo?”

Wala siyang maisagot.

Kinabukasan, pumunta si Chloe sa law office ni Marco. Hindi ko inaasahan yun.

Maganda siya, maayos manamit. Pero halatang kabado.

Sabi niya kay Marco, gusto daw niya makipag-usap sa akin nang privado.

Hinarap ko siya.

Sabi niya, “Ma’am Grace, pasensya na. Hindi ko alam na yung titulo mo pala ang ginamit.”

Tumingin ako sa kanya.

“Chloe, secretary ka ni Carlos ng dalawang taon. Alam mong kasal kami. Alam mong nakatira ako sa BGC. Alam mong ako yung nasa GC na hindi niya pinapansin. Hindi mo alam?”

Umiyak siya. Sabi niya, mahal daw niya si Carlos. At nangako daw si Carlos na hihiwalayan na ako.

Doon ko naintindihan. Hindi lang ako niloko ni Carlos. Pinaniwala niya si Chloe na ako yung kontrabida.

Pero hindi ako nagwala.

Sabi ko lang sa kanya, “Chloe, yung condo na tinitirhan mo sa Makati na ₱8.5 million, nakatayo yun sa titulo ng bahay ng Papa ko. Kung mahal mo si Carlos, sabihin mo sa kanyang ibalik ang titulo ko.”

Umalis siya na umiiyak.

Pagkaalis niya, gumuho ako. Doon lang ako umiyak nang malakas sa opisina ni Marco. Tatlong taon kong pinigil.

Sabi ni Marco, may laban kami. Forgery yun. Pwedeng ipa-annul yung loan at pwedeng kasuhan si Carlos ng falsification. Pero kailangan namin ng original na titulo para ma-trace.

Sabi ni Marco, puntahan namin ang Registry of Deeds sa Muntinlupa para kumuha ng certified true copy at ipa-annotate na may adverse claim.

Ginawa namin yun kinabukasan.

Habang nasa Muntinlupa kami, tumawag ang biyenan ko. Galit pa rin.

“Grace, tigilan mo na itong kahihiyan! Kung gusto mo ng pera, magkano ba? Bibigyan kita! Huwag mo lang idamay ang kumpanya!”

Sabi ko, “Tita, hindi pera ang habol ko. Yung titulo ng bahay ko lang. Yung binigay ng Papa ko. Ibalik niyo lang yun, tapos na tayo.”

Binaba niya ang phone.

Pag-uwi namin, gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon.

Hindi na ako babalik sa condo sa BGC. Kahit na nandoon pa ang ibang gamit ko.

Lumipat na ako kina Mama at Papa sa Quezon City. At sinabi ko kay Marco, ituloy na ang annulment at mag-file kami ng criminal case kung hindi ibabalik ni Carlos ang titulo sa loob ng 48 hours.

Isinulat ko rin ang lahat ng nangyari, bawat petsa, bawat beses na hindi umuwi si Carlos, bawat beses na nakita kong magkasama sila ni Chloe sa company event habang ako nasa sulok lang.

Doon ko naramdaman na kahit masakit, mas malinaw na ang isip ko kaysa dati.

Hindi na ako yung Grace na tahimik lang sa sulok.

At bago matulog nung gabing yun, nakatanggap ako ng message galing sa isang unknown number. Picture ng titulo ko, nakapatong sa mesa sa condo ni Chloe sa Makati.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖