Bahagi 3: Sa Presinto Ko Nalaman Ang Totoo, Hindi Pala Siya Ang Babaero Na Inakala Ko, At Ang Babaeng Inakala Kong Kaagaw Ko Ay May Mas Madilim Pang Sikreto Pala na ikinagulat ng lahat

Hindi ko alam kung paano ako nakatayo pa nung mga sandaling yun.

Nasa harap ko si Sophia Lim. Maputi, matangos ang ilong, mahaba ang buhok na kulot sa dulo. Yung tipo ng babae na kahit may pasa sa braso at nakasaklay, maganda pa rin. At nakayakap siya kay Miguel.

Si Miguel, nakatingin sa akin. Gusto niyang magpaliwanag pero hindi niya magawa kasi nakayakap sa kanya si Sophia.

Yung matandang pulis, si Sir Boying pala, kaklase ni Miguel nung college. Siya yung tumawag sa akin.

“O, asawa mo na pala dumating, Miguel. Sige, dito muna kayo. Ayusin natin to.”

Asawa. Asawa daw ako.

Pero si Sophia, humahagulgol pa rin.

“Mara, tama? Ikaw si Mara? Sorry… sorry kung…”

Hindi ko siya pinansin. Tinitigan ko lang si Miguel.

“Miguel, uuwi na ako. Bahala ka na diyan sa girlfriend mo.”

Tumayo si Miguel at pilit na inalis si Sophia.

“Hindi! Mara, hindi! Hindi ko girlfriend si Sophia! Maniwala ka!”

Dun na sumabog si Sophia. Humagulgol siya ng mas malakas.

“Hindi totoo yan! Hindi totoo na hindi mo ako girlfriend! Sinabi mo sa akin, tutulungan mo ako! Sinabi mo, poprotektahan mo ako!”

Nagkagulo sa presinto.

Dinala kami sa isang maliit na kwarto. Dun ko nalaman ang lahat.

Totoo pala yung hinarass si Sophia sa labas ng KTV sa Tomas Morato. Pero hindi dahil sa random na lasing. Yung mga lalaking yun, pinadala ng dati niyang boyfriend, isang mayamang negosyante sa Cebu na ayaw siyang tantanan.

Si Sophia, hindi pala anak ni Chairman Tan. Pamangkin lang siya. Anak siya ng kapatid ni Chairman na namatay na sa cancer last year. Kaya pinapasok siya sa kompanya para matulungan, pero hindi siya sanay sa buhay Maynila. Takot siya.

Nung gabi ng dinner, isinama siya ni Miguel dahil naawa siya. Kasi narinig ni Miguel na pinag-uusapan ng mga lalaki sa bar kung paano siya susundan.

At nung sinundan nga siya, si Miguel ang humarang.

“Nabasag ko yung ilong nung isa,” sabi ni Miguel, nakayuko. “Hindi ko napigilan. Nung nakita kong hinila nila yung buhok ni Sophia, bumalik lahat.”

Bumalik lahat. Yung dati niyang galit.

Si Miguel, boksingero pala nung college. Kaya pala siya kilala ng pulis. Maraming beses na siyang nasangkot sa gulo dahil sa pagtatanggol sa iba. Kaya pala nung gabing binastos ako sa may Katipunan night market nung college, hindi lang siya basta dumaan. Hinabol niya talaga yung lalaki at binugbog.

Yun ang hindi ko alam.

Yung akala kong pagiging babaero niya, yung pagiging mabait sa lahat, may pinanggagalingan pala. Takot siyang may ibang babae na makaranas nung naranasan ko.

Pero bakit kailangan niyang magpanggap na girlfriend niya si Sophia?

Dito na umamin si Trish na nasa labas lang pala ng kwarto at nakikinig.

Kasi daw, may nagkalat ng chismis sa HR. May nagsumbong na may relasyon daw kami ni Miguel. May nakakita raw sa amin na magkahawak-kamay sa may fire exit sa BGC nung isang buwan. Yung HR, iniimbestigahan na kami.

Si Miguel, nalaman niya. Kaya kinausap niya si Sophia. Nagmakaawa siya.

“Sophia, tulungan mo ako. Magpanggap tayo na tayo. Para isipin nilang ikaw yung ka-relasyon ko, hindi si Mara. Ikaw kasi, pamangkin ka ni Chairman, hindi ka nila gagalawin. Si Mara, madi-discover nila at masisira ang career niya.”

Si Sophia, pumayag. Kasi may gusto rin siya kay Miguel. Akala niya, sa pagpapanggap, mahuhulog si Miguel sa kanya.

Kaya kumalat ang chismis na sila na.

Kaya pinabayaan ng management.

Lahat pala, para protektahan ako.

Naiyak ako. Hindi ko alam kung maiiyak ako sa tuwa o sa galit.

“Miguel, bakit hindi mo sinabi sa akin? Bakit hinayaan mong isipin kong niloloko mo ako?”

“Natakot ako, Mara. Natakot akong sabihin sa’yo kasi alam kong sasabihin mong huwag. Alam kong sasabihin mong handa kang mag-resign. Pero Mara, 5 years nating pinaghirapan yung promotion mo. Magiging Senior Analyst ka na. Pag umalis ka, paano na yung pangarap mo na makabili ng bahay para sa mama mo sa Laguna?”

Totoo. Lahat ng ipon ko, para kay Mama. Gusto kong iahon siya sa hirap.

Pero mas masakit yung hindi niya ako pinagkatiwalaan.

Nung gabing yun, umuwi akong mag-isa ulit. Hindi ko siya pinansin.

Pero kinabukasan, mas malala ang nangyari.

Pagpasok ko sa office, lahat nakatingin sa akin. May pinasa si Trish na screenshot.

Isang post sa isang anonymous Facebook page ng mga BPO employees sa BGC. May picture ni Miguel at ni Sophia na magkayakap sa ospital. At may caption: “Si TL Miguel at si pamangkin ni Chairman, nagkatuluyan na sa wakas! Sana all mayaman ang jowa!”

At sa comment section, may nag-tag sa akin.

“Eh di ba si Mara yung laging dumidikit kay TL Miguel? Kawawa naman, pinagpalit sa mas mayaman.”

“Si Mara Santos daw yung tunay na kabit. Siya yung sumisira sa relasyon nina Miguel at Sophia. Mahilig daw mang-agaw.”

Nanginginig ako.

Sinira nila ako.

At pagtingin ko sa dulo ng office, nandun si Sophia. Nakatingin sa akin. Hindi na siya umiiyak. Nakangiti siya ng pilit.

At sa tabi niya, si Sir Leo, yung HR Manager.

“Mara, pwede ka ba naming makausap sa conference room?”

Dun ko naramdaman, hindi pa tapos ang bangungot. Yung plano ni Miguel na protektahan ako, kabaligtaran ang nangyari. Ako pa ang naging kontrabida sa mata ng lahat.

At nung papasok na ako sa conference room, dumating si Chairman Tan mismo. Yung tatay ko. Hindi niya ako tinitignan bilang anak. Tinitignan niya ako bilang empleyado.

At sinabi niya sa harap ng lahat ng managers, “We need to terminate Mara Santos for serious violation of company policy and for spreading malicious rumors against my family.”

Bahagi 4: Sa Harap Ng Lahat Ng Empleyado Sa Makati Ibinunyag Ng Tatay Ko Ang Katotohanan, At Doon Ko Nalaman Kung Sino Talaga Ang Karapat-Dapat Ipaglaban Hanggang Dulo at mahalin nang buong tapang at totoo

Hindi ako makahinga sa loob ng conference room sa 30th floor.

Nandun si Chairman Tan. Nandun si Sir Leo ng HR. Nandun si Sophia na kunwari umiiyak pa rin. At nandun si Miguel na kakapasok lang, hingal na hingal galing sa presinto.

Sabi ni Chairman, “Mara Santos, you are hereby terminated.”

Parang gumuho yung buong building.

Limang taon kong pinaghirapan lahat. Overtime na walang bayad. Pitch na halos hindi ako matulog. Lahat ng awards na nakuha ko para sa kompanya, baliwala.

Dahil lang sa chismis.

Tumayo si Miguel. “Sir, hindi totoo yan! Hindi si Mara ang gumawa ng post na yan! Ako po ang ka-relasyon ni Mara, hindi si Sophia! Ako ang dapat tanggalin, hindi siya!”

Nagulat ang lahat.

Si Chairman Tan, tinitigan si Miguel. “Anong sinasabi mo?”

Dito na nagsalita si Sophia. Akala ko kakampihan niya si Miguel. Pero hindi.

“Tito, totoo po! Si Mara po ang nanliligaw kay Miguel! Siya po ang gumugulo sa amin! Siya po ang nagpost nung picture namin sa ospital para siraan ako!”

Sinungaling.

Napakasamang sinungaling.

Nanginginig ako sa galit. Gusto kong sumigaw.

Pero bago ako makasagot, bumukas yung pinto ng conference room.

Pumasok ang Mama ko.

Si Mama. Na dapat nasa Laguna lang at nagtitinda ng kakanin. Naka-bestida siya. At may kasama siyang abogado.

“Roberto Tan! Tama na!”

Lahat napatingin.

Si Mama, hinarap si Chairman Tan.

Si Roberto Tan, yung Chairman na kinatatakutan ng lahat sa BGC, biglang namutla.

“Elisa? Anong ginagawa mo dito?”

“Ginagawa? Pinoprotektahan ko ang anak ko! Anak mo rin!”

Doon ko lang nalaman ang buong katotohanan na tinago sa akin ng 27 years.

Si Chairman Tan, hindi lang basta boss ko. Tatay ko siya. Tunay kong tatay.

Nung college si Mama, nabuntis siya kay Roberto. Pero si Roberto, pinili ang mayamang pamilya niya at pinakasalan ang anak ng dati ring chairman. Binigyan niya si Mama ng pera para magpalaglag. Pero hindi pumayag si Mama. Umalis siya at mag-isang pinalaki ako sa Laguna.

Kaya pala, nung nag-apply ako sa kompanyang to, natanggap ako agad kahit wala pa akong experience. Kasi nakita ni Chairman ang apelyido ko. Santos ang apelyido ni Mama, pero alam niya.

At si Sophia, hindi pala talaga pamangkin lang. Anak siya ni Chairman sa legal na asawa niya. Kaya pala ayaw niya sa akin. Alam niya kung sino ako. Alam niyang ako yung anak sa labas na pwede kumuha ng mana.

Yung post sa Facebook, si Sophia ang gumawa. Gamit ang dummy account ng kaibigan niya sa Marketing. Para siraan ako at patalsikin.

Akala niya, pag nawala ako, wala nang hahadlang sa kanya na makuha lahat ng atensyon ng Tito niya at ni Miguel.

Nung sinabi ng abogado ni Mama na may hawak silang DNA test at lahat ng ebidensya ng pag-transfer ng pera ni Chairman kay Mama dati, natahimik ang buong kwarto.

Si Chairman Tan, napaluhod. Hindi dahil sa takot sa kaso. Kundi dahil sa hiya kay Mama.

“Elisa, patawarin mo ako…”

Si Mama, hindi siya nagpatinag. “Hindi mo kailangang humingi ng tawad sa akin. Sa anak mo ka humingi ng tawad. Limang taon siyang nagtrabaho dito na parang hindi mo anak. Ni hindi mo man lang siya kinamusta.”

Umiyak si Chairman. Yung matapang na Chairman na laging naka-suit, umiiyak sa harap ng lahat.

Tumayo siya at hinarap ako.

“Mara, anak… sorry. Sorry sa lahat. Hindi ko alam kung paano maging ama sa’yo. Natakot ako.”

Niyakap ako ni Mama.

Si Miguel, nakatayo lang sa gilid. Umiiyak din.

Matapos ang gulong yun, tinawag ni Chairman ang buong kompanya sa town hall sa may Ayala.

Sa harap ng 300 employees, nagsalita siya.

“Inalis ko na ang anti-office romance policy. Mali yun. Hindi nyo kailangang itago ang pagmamahal nyo. At si Sophia Lim, effective today, terminated na siya sa kompanya dahil sa grave misconduct, falsification, at cyberbullying. At yung mga lalaking nang-harass sa kanya, sinampahan na namin ng kaso. Hindi dahil pamangkin siya, kundi dahil mali ang ginawa nila.”

At tumingin siya sa akin.

“At gusto kong ipakilala sa inyo, si Mara Santos, ang panganay kong anak. At simula ngayon, siya ang bagong Head ng Business Development. Hindi dahil anak ko siya, kundi dahil siya lang ang nakapag-close ng 12 million deal sa Davao nung isang linggo.”

Palakpakan. Lahat nagulat.

Si Trish, lumapit sa akin at umiyak at humingi ng tawad sa chismis.

At si Miguel?

Lumuhod siya sa harap ng lahat. May dala siyang maliit na kahon. Hindi na yung murang silver ring.

Isang bagong singsing. May diamond na.

“Mara Santos, limang taon kitang tinago. Limang taon akong duwag. Pero ngayon, sa harap ng tatay mo, sa harap ng lahat, gusto kong itanong… Pwede ba, huwag mo na akong itago? Pwede ba, pakasalan mo ako?”

Umiyak ako. Hindi na dahil sa sakit. Dahil sa saya.

Sumigaw ako ng “OO!”

Nagpalakpakan ang buong office.

Pagkatapos ng town hall, nagpunta kami ni Miguel sa dati naming paboritong fishballan sa may Katipunan. Kung saan kami unang nagkakilala. Kumain kami ng fishball na tig-pipiso.

Sabi ni Miguel, “Mula ngayon, hindi na tayo magtatago sa fire exit. Sa gitna na tayo ng hallway maghahalikan.”

At si Chairman, o si Papa na pala, sinubukan niyang bumawi. Hindi sa pamamagitan ng pera, kundi sa pagiging present. Tuwing Linggo, kumakain kami nina Mama sa bahay niya sa Dasmariñas. Dahan-dahan.

Si Sophia, umalis ng Pilipinas at bumalik ng Cebu. Nabalitaan kong nag-therapy siya at humingi ng tawad kay Mama sa pamamagitan ng sulat. Pinatawad namin siya.

At yung crystal ball na nabasag? Pinagdikit-dikit namin ni Miguel gamit ang gold glue. Parang sa Japanese art na Kintsugi. Mas maganda na siya ngayon, kasi kita mo yung mga lamat, pero buo pa rin.

Ngayon, isang taon na ang lumipas. Kasal na kami ni Miguel. At buntis ako ng tatlong buwan.

Nasa BGC pa rin kami nagtatrabaho, pero ngayon, hawak kamay na kaming pumapasok sa office. Wala nang tago.

Minsan, yung pinakamasakit na chismis, yun pa pala ang magdadala sa’yo sa pinakamasayang katotohanan.

At natutunan ko, ang tunay na pagmamahal, hindi kailangang itago sa dilim. Kailangan nitong lumiwanag sa gitna ng ingay ng buong mundo.