Bahagi 3: Sa Isang Five Star Hotel Sa Tagaytay Ginanap Ang Inyong Marangyang Kasal Na Puno Ng Rosas Alak At Kasinungalingan Na Akala Ninyo Ay Habang Buhay Ninyong Maipagmamalaki Sa Harap Ng Lahat Ng Tao

Hindi ako pumunta.

Pero hindi ko kailangan pumunta para makita ang lahat.

Dahil ang buong Facebook at Instagram ko ay naging live coverage ng kasal nina Jolo at Elise.

Sa The Manor sa Tagaytay Highlands daw.

Yung garden ballroom na may glass ceiling.

Yung venue na hindi basta-basta nabu-book kung wala kang at least dalawang milyon na pang-down lang.

Yung lugar na dati ay pangarap kong pagdausan ng renewal of vows namin ni Jolo.

Pero sila ang tumuloy.

Walongpu’t walong tables.

Isipin mo iyon, walongpu’t walo.

Bawat table may centerpiece na imported Ecuadorian white roses.

Bawat table may isang bote ng Moët & Chandon.

Bawat upuan may souvenir na Jo Malone perfume na nagkakahalaga ng halos anim na libo isa.

Si Elise, nakasuot ng custom gown ni Michael Cinco.

Sabi sa caption, tatlong milyong piso raw ang halaga.

May belo na limang metro ang haba.

May diamond earrings na kasing laki ng buto ng duhat.

Si Jolo, naka off-white tuxedo.

Nakangiti na parang nanalo sa lotto.

Ang caption niya sa Instagram story:

” Finally, my true love is home. After 10 years. Forever starts today. “

Si Aling Delia, yung dating biyenan ko.

Naka-red na terno na puno ng Swarovski.

Hawak-hawak si Elise na parang tunay na anak.

Lakad sila table by table.

At sa bawat table, may pa-boses siyang malakas pero kunwari pabulong:

” Ito na talaga ang nararapat na manugang ko! Maganda, mabait, may pinag-aralan pa sa Canada! Hindi tulad nung dati, walong taon na sa bahay, hindi man lang mabigyan ng apo, malas pa sa negosyo! “

Sa video na sinend ng pinsan ni Jolo sa akin, kita ko yung awkward na ngitian ng mga bisita.

Yung iba, nagkatinginan.

Yung iba, napainom bigla.

Si Cheska, yung kapatid ni Jolo na twenty-four pero parang forty ang gastos.

Naka-live sa TikTok at Facebook.

Title ng live niya:

” MY BROTHER’S EPIC WEDDING WITH HIS SOULMATE!!! THE REAL MRS. DE GUZMAN!!! “

Sigaw siya nang sigaw.

” Guys, tingnan niyo yung cake! Five tiers! From Penk Ching! Yung flowers, from Holland pa yan! Yung gown ni ate Elise, three million! Three million, guys! “

Sa comment section ng live niya, may mga taong nagtatanong:

” Asan na si Ate Mara? “

Binabasa ni Cheska, tapos tinatawanan lang.

” Si Ate Mara? Ay wala na yun, guys. Matagal nang expired. Move on na tayo. Ito na ang bago at mas bongga! “

Sa mga oras na iyon, nasa condo ko ako sa BGC.

Nagkakape.

Tahimik.

Pinapanood ko ang lahat na parang nanonood ng teleserye.

Hindi ako nasasaktan.

Nandidiri ako.

Kasi alam ko kung saan galing ang pera ng lahat ng iyan.

Ang deposit sa Tagaytay Highlands na 1.5 million.

Saan kinuha?

Sa supplementary black card ni Aling Delia.

Yung 3 million na gown ni Elise?

Sa supplementary black card ni Jolo.

Yung Moët, yung Jo Malone, yung Penk Ching cake?

Lahat sa card ni Cheska.

Lahat sa card na nakapangalan sa akin.

Tumawag sa akin si Sir Ricky bandang alas sais ng gabi.

” Ma’am Mara, may tumatawag po sa amin. Sunod-sunod na declined transactions sa Tagaytay Highlands. Umaabot na po sa 4.8 million ang attempts. Gusto niyo po ba i-unblock? “

” Hindi, Sir Ricky. Hayaan mo lang. Decline mo lahat. “

” Noted po, Ma’am. “

Pinatay ko ang phone.

Binuksan ko ulit ang live ni Cheska.

Patapos na ang kasal.

Last part na.

Time for picture taking.

Si Jolo at Elise nasa gitna ng stage.

May fireworks sa background.

May violinist.

Tapos lumapit ang manager ng hotel.

Naka-black suit.

May dalang leather folder.

Bill na.

Ngumiti si Jolo.

Yung ngiti na sanay na sanay.

Yung ngiti ng taong hindi kailanman nagbayad ng sariling bill sa loob ng walong taon.

Kinuha niya mula sa bulsa ng tuxedo ang pamilyar na black card.

Yung BPI Visa Infinite na may ending 8888.

Yung card na pinangbayad niya sa lahat ng date nila ni Elise noong college.

Yung card na pinang-shopping ni Aling Delia sa Rustan’s.

Yung card na pinang-Singapore trip ni Cheska.

Inabot niya sa manager.

” Charge everything to this one. “

Sabi niya, confident na confident.

Kinuha ng staff yung card.

Swipe.

Una.

Walang lumabas na resibo.

Pangalawang swipe.

Error.

Pangatlong swipe.

Mas matagal.

At doon, sa harap ng live ni Cheska na may dalawang libong viewers, narinig ko nang malinaw ang boses ng staff.

Medyo nanginginig, medyo nahihiya, pero malinaw:

” Sir, I’m very sorry po… this card has been reported blocked by the primary cardholder. Declined po siya. Do you have another card? “

At sa isang iglap, natigil ang musika.

Natigil ang tawanan.

At yung ngiti ni Jolo?

Unti-unting nag-freeze.

Namutla siya na parang walang dugo.

Bahagi 4: Nang Dumating Na Ang Oras Ng Bayaran Ngumiti Siyang Inilabas Ang Black Card Pero Tatlong Beses Itong Na-decline At Doon Nagsimula Ang Tunay Niyang Bangungot At Ang Aking Matagal Nang Hinihintay Na Paglaya

Tahimik ang buong ballroom sa Tagaytay Highlands.

Yung klase ng tahimik na mas malakas pa sa sigaw.

Nasa live pa rin ni Cheska ang lahat, kaya malinaw kong nakita kung paano dahan-dahang nanginig ang kamay ni Jolo habang hawak niya pa rin ang folder ng bill.

4.8 million pesos.

Yun ang total.

Hindi kasama doon ang 1.5 million na down na na-decline na rin pala kaninang madaling araw pero inabonohan muna ng hotel dahil VIP daw.

” Impossible! “

Sigaw ni Jolo.

Hindi na siya yung groom na guwapo.

Mukha na siyang bata na nahuling nangongopya sa exam.

” Tawagan mo ulit yung bangko! Baka nagka-system error lang! This is a BPI Infinite! No limit yan! “

Sinubukan ng manager na tumawag sa harap niya.

Naka-loudspeaker pa para marinig ng lahat.

At doon, sa harap ng walumpu’t walong tables, narinig ng lahat ang automated voice:

” The card ending in 8888 is permanently blocked upon request of the primary cardholder, Ms. Mara Santos. For verification, please contact your primary cardholder. “

Ms. Mara Santos.

Pangalan ko.

Primary cardholder.

Sa likod, si Aling Delia biglang napatayo.

” Ano?! Anong Mara?! Jolo, anong ibig sabihin nito?! “

Si Elise, hawak pa rin ang bouquet na isang daang libo ang halaga, biglang napahawak sa dibdib na kunwari inaatake.

” Jolo… nahihilo ako… “

Pero walang pumansin sa kanya.

Dahil si Cheska, bigla ring napatayo at sinubukang i-swipe ang sarili niyang supplementary card na rose gold.

” Wait, gamitin natin yung sa akin! Yung sa akin, kuya! “

Swipe.

Declined.

” Card blocked. “

Si Aling Delia, kinuha rin ang card niya mula sa LV wallet.

” Akin! Akin na lang! “

Swipe.

Declined.

” Card blocked. “

Tatlong magkakamag-anak, tatlong black cards, tatlong beses na kahihiyan sa harap ng buong angkan at ng dalawang libong live viewers.

Nagsimulang magbulungan ang mga tao.

” Hindi ba mayaman ang De Guzman? “

” Akala ko sila may-ari ng trucking? “

” Primary si Mara? So si Mara pala ang may pera? “

Doon lang nila naintindihan.

Sa loob ng walong taon, si Mara na tahimik, si Mara na hindi nanganak, si Mara na sinasabihan nilang malas, ang bumubuhay sa buong pamilya nila.

Ang logistics company na minana ko sa Papa ang nag-supply ng lahat ng construction materials ng mga Villar, ng mga Ayala.

Ang credit line ko ang ginamit ni Jolo para makapasok sa mga bidding.

At ngayong wala na ako, wala na rin sila.

Tumawag si Jolo sa akin.

Labinlimang missed calls.

Sa pang-labing-anim, sinagot ko.

” Mara! Mara, anong kalokohan to?! I-unblock mo yung card! Nakakahiya kami dito! Nandito ang lahat ng ninong ko! “

” Jolo. “

Mahinahon lang ako.

” Eight years. Eight years kong hinayaan na gamitin ninyo ang pangalan ko. Lahat ng swipe niyo, ako nagbabayad. Lahat ng utang niyo, ako sumasalo. Yung nanay mo, bumili ng diamond necklace worth 800k last month, sa card ko. Yung kapatid mo, nag-Europe gamit ang card ko, 600k. Ikaw, pinang-down mo sa condo mo sa Rockwell yung card ko na sabi mo pang-gasolina lang. Naaalala mo? “

Tahimik siya.

” Ngayon free ka na, di ba? Sabi mo gusto mong mabuhay para sa sarili mo. So bayaran mo yung sarili mong kasal. Huwag mong gamitin ang apelyido ko para magyabang. “

Binaba ko ang phone.

Pagkatapos ng isang oras, tumawag ulit ang hotel manager sa akin.

Hindi para singilin ako.

Para humingi ng tawad at para i-confirm na hindi ako liable sa bill na iyon.

Dahil napatunayan na hindi ako ang nag-book.

Si Jolo ang pumirma.

Kaya si Jolo ang may utang na 4.8 million.

Kinabukasan, nag-viral ang live ni Cheska.

Hindi dahil sa ganda ng kasal, kundi dahil sa kahihiyan.

May nag-screen record.

Title: ” Bonggang Kasal, Walang Pambayad: True Story ng Pamilyang De Guzman ng Alabang “

Si Aling Delia, nahimatay daw sa hotel at kinailangang dalhin sa Medical City, pero wala siyang pambayad sa private room dahil blocked na ang card niya.

Si Cheska, binura ang lahat ng videos pero huli na, naka-save na ng mga tao.

Si Elise, bigla raw nag-book ng flight pabalik ng Vancouver kinabukasan.

Sabi ng kaibigan kong nakakita sa NAIA, hindi na siya sinipot ni Jolo.

At si Jolo?

Ibinenta niya ang Fortuner na iniwan ko sa kanya para makabayad ng kalahati sa hotel.

Nangutang pa siya sa mga kamag-anak para sa natira.

Yung construction supply business niya, nalugi.

Kasi wala na ang credit line ko.

Wala na ang guarantee ng Santos Logistics.

Ako?

Lumipat ako sa bago kong office sa BGC High Street.

Pinalaki ko ang trucking company namin.

Kumuha ako ng dalawang bagong truck.

At sa unang pagkakataon sa loob ng walong taon, bumili ako ng isang bagay gamit ang black card ko para sa sarili ko lang.

Isang one-way ticket papuntang Palawan.

Solo trip.

Walang asawa.

Walang biyenan.

Walang kailangang alagaan kundi ang sarili ko.

At habang nasa eroplano ako, tinitigan ko ang dagat sa baba.

Malinaw.

Matahimik.

At sa wakas, akin lang.

Dahil minsan, ang pinakamasakit na paghihiganti ay hindi ang sumigaw.

Kundi ang tahimik na bawiin ang lahat ng ibinigay mo sa mga taong hindi marunong magpahalaga.

At hayaan silang malunod sa sarili nilang yabang.