Bahagi 4
Sa harap ng condo ko sa Quezon City hinarap ko si Carlo at sinabi kong hindi na kami pero para sa anak namin susubukan naming maghilom nang dahan-dahan

Alas-kwatro ng hapon sa park malapit sa barangay hall sa Quezon City, mainit pa ang araw pero maraming bata ang naglalaro. Nakaupo ako sa bench na kahoy habang si Liam naglalaro ng slide. Suot niya pa rin yung blue na jacket at dinosaur backpack. Sa malayo, nakita kong paparating si Carlo. Wala na yung gray na jacket, naka-white na polo at maong na. May dala siyang paper bag pero hindi laruan ang laman, may dalang tubig, biscuits, at maliit na coloring book.

Lumapit siya nang dahan-dahan at tumayo mga dalawang metro ang layo sa bench. Tumingin siya sa akin na parang nagpapaalam. Tumango ako. Umupo siya sa kabilang dulo ng bench, hindi sa tabi ko. Tahimik kaming dalawa habang pinapanood si Liam.

Si Liam ang unang lumapit. Tinanong niya, Tito Carlo, ikaw ba yung may payong ko? Ngumiti si Carlo at sinabing oo, at nasa condo pa niya at nilabhan niya. Tumawa si Liam at bumalik sa slide.

Doon nagsimula magkwento si Carlo nang mahina, para lang sa akin. Sabi niya simula nung iniwan niya yung bank book sa hallway, hindi siya makatulog. Inayos niya yung studio niya sa Makati pero pakiramdam niya wala pa ring saysay kasi wala siyang pinaglalaanan. Yung ₱2.5 million na naipon niya, galing sa tatlong taon na walang tulog at puro sideline.

Sabi ko sa kanya, hindi pera ang habol ko. Kahit kailan hindi ko sinukat yung pagiging ama sa bank account. Sinukat ko sa kung sino ang nandyan nung nasa ospital ako, kung sino ang nagpupuyat pag may lagnat si Liam, kung sino ang nagturo sa kanyang magsulat ng pangalan niya.

Tumango siya. Sabi niya alam niya at kahit kailan hindi niya mababayaran yun.

Habang nag-uusap kami, biglang dumating si Jomar galing sa deliver. May dala siyang dalawang extra helmet. Nakita niya si Carlo at agad na lumapit. Akala ko mag-aaway sila pero hindi. Umupo si Jomar sa tabi ko at sabi, Kuya Carlo, usap lang ha, wag mong takutin si Ate.

Natawa nang bahagya si Carlo at sinabing hindi na.

Doon ko nakita yung pinagkaiba. Dati, pag naguusap kami ni Carlo, laging mataas ang boses niya, laging siya ang tama. Ngayon, nakayuko siya at nakikinig.

Makalipas ang isang oras, tumayo na kami. Sabi ko kay Carlo, hanggang dito lang muna. Pagod pa si Liam. Tumayo rin siya at inabot yung coloring book kay Liam. Sabi niya, para sa’yo to, pero kung ayaw ni Mama, okay lang.

Tiningnan ako ni Liam. Tumango ako. Kinuha ni Liam yung coloring book at sabi, thank you Tito Carlo.

Pag-uwi namin sa lumang condo, habang pinapaliguan ko si Liam, bigla siyang nagtanong, Mama, bakit kamukha ko si Tito Carlo? Hindi ako agad nakasagot. Hinugasan ko yung buhok niya at sabi, kasi may parte siya sa buhay natin na hindi pa tapos, pero hindi ibig sabihin na kailangan nating balikan lahat.

Kinabukasan, bumalik si Carlo sa park. Ganun ulit, isang oras, may dalang biscuits at tubig. Hindi siya nagtatangkang buhatin si Liam, hindi siya nagtatangkang tawaging anak. Tinatawag lang niyang Liam Santos, buong pangalan na may respeto.

Isang Linggo ang lumipas na ganun. Ako, si Liam, at minsan si Jomar, nagkikita kami ni Carlo sa park. Walang pressure, walang pangako.

Hanggang isang Sabado ng umaga, may kumatok sa gate ng condo. Hindi si Carlo, isang babaeng may edad, nakaayos ang buhok at may dalang paper bag na may logo ng isang mamahaling boutique sa Makati. Ipinakilala niya sarili niya na nanay ni Carlo. Hindi ko siya inaasahan.

Pumasok siya sa maliit na sala namin at tiningnan yung paligid. Halatang hindi sanay sa ganitong lugar. Sabi niya, Liza, narinig ko kay Carlo na may apo na ako. Gusto kong makita.

Pinapasok ko siya pero hindi ko tinawag si Liam agad. Sabi ko, nasa labas pa si Liam naglalaro kasama si Aling Nena.

Umupo siya at diretsong sinabi, Liza, kung anak ni Carlo yan, dapat apelyido ni Carlo ang gamitin. Dapat may titulo ng lupa man lang para sa bata. May condo si Carlo sa BGC na pwede niyang ipangalan kay Liam.

Doon ako napikon pero pinilit kong maging kalmado. Sabi ko, nay, tatlong taon pong Santos lang ang apelyido ni Liam at nabuhay siya nang maayos. Hindi po titulo ng lupa ang bumubuhay sa bata, kundi pagmamahal at oras.

Sabi niya, pera rin ang kailangan sa pagmamahal. At kung mahal mo anak mo, hahayaan mong makilala niya ang tunay niyang pamilya.

Saktong dumating si Carlo habang nagsasalita nanay niya. Narinig niya yun at agad na pinutol. Sabi niya, Ma, wag po. Sinabi ko na po sa inyo na wag kayong pupunta dito nang hindi nagpapaalam. Si Liza po ang nagpalaki kay Liam mag-isa at ako po ang may kasalanan, hindi siya.

Nagtalo silang dalawa sa harap ko. Sabi ng nanay niya, pinapalaki mo ulo niyan, Carlo. Babae lang yan na taga-probinsya na walang trabaho noon. Sabi ni Carlo, Ma, siya po yung babaeng iniwan ko sa restaurant sa BGC na buntis at ako po yung duwag na hindi humabol.

Doon natahimik yung nanay niya.

Tumingin siya sa akin at sa sahig na may bitak. Siguro nakita niya yung mga laruan ni Liam na maayos na nakatupi, yung maliit na mesa kung saan nag-aaral si Liam magsulat.

Tumayo siya at sabi, pasensya na. Umalis siya dala yung paper bag.

Pagkaalis ng nanay niya, naiwan kaming dalawa ni Carlo sa sala. Umupo siya sa sahig kasi wala nang upuan. Sabi niya, Liza, sorry. Hindi ko sinabing pumunta siya. Gusto ko lang ayusin yung sa atin, hindi palalain.

Sabi ko, alam ko. Pero Carlo, kung gusto mong maging parte ng buhay ni Liam, kailangan mong tanggapin na hindi mo mababawi yung tatlong taon na wala ka. Hindi mo pwedeng palitan ng ₱2.5 million o condo sa BGC yung gabi na mag-isa akong umiyak sa ospital.

Tumango siya at umiyak ulit. Pero ngayon, hindi na siya yung Carlo na nagtatago ng luha. Humahagulgol siya.

Sabi niya, Liza, hindi ko hinihingi na maging tayo ulit. Alam kong tapos na tayo nung gabing umalis ka at hindi ako humabol. Ang hinihingi ko lang, hayaan mo akong maging Tito Carlo habang buhay kung yun lang ang pwede. Turuan mo ako paano maging tatay kahit late na.

Doon ako umupo sa tabi niya sa sahig. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, hindi ako nakaramdam ng galit. Nakaramdam ako ng pagod na may kasamang ginhawa.

Sabi ko, Carlo, si Liam Santos ang pangalan niya at mananatiling Santos hanggat hindi siya mismo ang magdesisyon. Pero pwede kang dumating tuwing Linggo sa park, pwede kang magdala ng biscuits, pwede mong turuan siyang mag-color. Pero pag sinabi kong tama na, tama na.

Tumango siya nang mabilis na parang bata.

Pagkatapos nun, umakyat si Liam galing sa baba kasama si Aling Nena. Nakita niya si Carlo na nakaupo sa sahig. Lumapit siya at sabi, Tito Carlo, bakit ka nasa sahig? Tumawa si Carlo at tumayo.

Binuhat ni Carlo yung maliit na mesa ni Liam at inayos. Tinulungan niya si Liam magkulay sa coloring book. Ako naman nagluto ng hapunan sa maliit na kusina. Amoy ng sinigang ang bumalot sa buong unit.

Nang gabing yun, pagkatapos kumain, umalis si Carlo. Hindi na niya iniwan yung bank book, dinala na niya. Sabi niya gagamitin niya para sa tuition ni Liam pag nagbigay ako ng permiso.

Isang buwan ang lumipas. Naging maayos ang routine namin. Linggo-linggo sa park, isang oras. Si Jomar minsan sumasama at nagiging tagapamagitan. Si Ate Grace tumatawag tuwing gabi para kamustahin si Liam. Yung dating numero na walong taon kong gamit, pinalitan ko na ng bago pero binigay ko kay Carlo yung bago para kay Liam lang.

Nakahanap ako ng bagong trabaho sa isang maliit na opisina sa Quezon City, hindi kalakihan ang sweldo pero sapat para hindi na kailangang manghiram ng ₱5,000. Si Carlo naman, sinarado niya yung maliit na studio niya sa Makati at nag-freelance na lang para mas may oras sa Linggo.

Isang hapon, habang nasa park kami, tinanong ako ni Liam, Mama, pwede ba si Tito Carlo sumama sa school program ko? Tumingin ako kay Carlo. Tumingin siya sa akin na parang naghihintay ng basbas. Sabi ko, oo, pwede, basta kasama si Mama.

Doon ngumiti si Liam nang malaki at tumakbo papunta kay Carlo at niyakap yung binti niya. Si Carlo napatigil at dahan-dahang hinawakan yung ulo ni Liam. Tinitigan niya ako at sa mata niya, wala nang pamumula dahil sa galit o hiya, kundi dahil sa tuwa.

Umuwi kami nang sabay-sabay na naglalakad, ako, si Liam sa gitna, at si Carlo sa kabila na may hawak na coloring book at payong na may dinosaur. Yung lumang condo namin sa Quezon City naghihintay, may bitak pa rin ang sahig at mantsa ng ulan ang dingding, pero sa loob nun may hapunan, may tawa, at may bukas na hindi na kailangang takbuhan.

At sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, naniwala akong kaya na naming magsimula ulit, hindi bilang magkasintahan, pero bilang dalawang taong natutong magmahal nang tama para sa batang may nunal sa kaliwang kilay.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨