Bahagi 4: Binili Ko Ang Una Kong 28 sqm Na Studio Sa Quezon City Gamit Ang Sarili Kong Ipon At Sa Wakas Naintindihan Kong Hindi Kailangan Maging Mayaman Para Maging Malaya

Takbo ako papuntang Malabon District Hospital.

Amoy alcohol at pawis. Siksikan.

Andun si Mama, nakahiga, may dextrose. Hindi dahil sa sakit sa puso. Dahil sa high blood at pagod. 58 years old na siya.

Andun din si Kuya Junjun, at katabi niya si Kapitan.

Sabi ni Kapitan, “Mara, ikaw ba yung anak ni Cora? Sabi ng kuya mo, ikaw daw ang nakapangalan sa titulo ng bahay na sinanla niya.”

Doon ako natawa. Hindi dahil nakakatawa. Dahil sa desperation.

“Kap, wala po akong titulo. Kahit isang titulo, wala. Yung bahay na yon, kay Mama at Papa pa. Hindi ko po pag-aari. At yung utang na 1.2 million na sinasabi ni Kuya, hindi ko po utang yon. May pinirmahan ba ako? Wala.”

Pinakita ni Kuya yung papel. Peke. Pineke niya ang pirma ko.

Doon na ako hindi na nakapagpigil.

“KUYA! Tama na! Ilang beses mo akong gagawing panakip-butas sa mga kasalanan mo! Nung bata tayo, ako yung laging sinasabihan na magparaya! Ako yung laging walang ulam para may ulam ka! Ngayon 32 ka na, ako pa rin ang sisingilin mo!”

Umiyak si Mama.

Sabi ko sa kanya, mahinahon pero buo, “Ma, mahal kita. Pero kung patuloy mong kukunsintihin si Kuya sa pagsisinungaling, mawawala ako. Hindi dahil galit ako. Dahil kailangan kong protektahan ang sarili ko.”

Si Kapitan, buti na lang mabait. Sabi niya, “Mara, walang pananagutan ang anak sa utang ng magulang o kapatid kung hindi siya co-maker. At yang pirma, halatang peke. Ipa-barangay blotter natin si Junjun.”

Hindi ko siya pinakulong. Pero pinagawa ko siya ng kasulatan na hindi na niya gagamitin ang pangalan ko.

At binayaran ko ang bill sa ospital ni Mama. 8,500 lang naman. Hindi 500,000. Hindi 1.2 million. 8,500 na kaya kong bayaran nang hindi umiiyak.

Kinabukasan, turnover na ng studio ko.

28 sqm. Maliit. Pero pagpasok ko, amoy bagong pintura.

Ako ang pumili ng kulay. Light beige. Ako ang pumili ng kurtina. Ako ang pumili ng maliit na mesa.

Sa gitna ng mesa, naglagay ako ng isang garapon ng White Rabbit. Yung candy na inaagawan namin ni Kuya dati tuwing Pasko kasi isang balot lang ang kaya bilhin ni Papa.

Ngayon, kaya kong bumili ng isang garapon. Kahit sampung garapon pa.

Pero hindi yon ang nagpasaya sa akin.

Ang nagpasaya sa akin ay hindi ko na kailangang makipag-agawan para maramdaman na may nagmamahal sa akin.

Lumipas ang tatlong buwan.

Si Kuya Junjun, tuloy-tuloy sa J&T. Isang beses, nagpadala siya sa akin ng GCash. 500 pesos. Message: “Pang-kuryente mo. Bayad utang ko dati.”

500 pesos lang pero umiyak ako ng isang oras.

Si Mama, ngayon nagbebenta ng kakanin sa harap ng bahay. Hindi ko binigyan ng puhunan. Tinuruan ko siyang mag-compute ng tubo. Siya na mismo ang nag-message sa akin, “Anak, kumita ako ng 1,200 ngayon!”

Hindi na siya humihingi ng 20K. Nagpapasalamat siya sa 1,200.

At si Rafael? Naging kaibigan ko. Naging client pa nga namin.

Sa huling client dinner, tinanong niya ako ulit, “Mara, may chance pa ba talaga?”

Tiningnan ko siya. Wala nang sakit. Wala nang galit.

“Rafael, thank you. Kasi dahil sa’yo, nalaman kong kaya kong mabuhay sa BGC. Pero dahil wala ka na, nalaman kong kaya ko ring mabuhay sa Mandaluyong, sa Quezon City, kahit saan. Hindi ikaw ang home ko. Ako ang home ko.”

Ngumiti siya. At sa unang pagkakataon, nirespeto niya ang no ko.

Ngayong gabi, nakaupo ako sa balcony ng 28 sqm ko. Hawak ko ang kape na ako ang bumili. Nakatingin sa ilaw ng Quezon City.

May nag-message.

Si Mama: “Anak, kumain ka na?”

Nag-reply ako: “Opo Ma. Kayo po? Kumusta tinda?”

Hindi ko na kailangang maging mayaman para mahalin.

Hindi ko na kailangang maging mahirap para maging mabuti.

Gusto ko pa rin ng pera. Gusto ko ng commission. Gusto ko ng savings.

Pero ngayon, alam ko na, hindi na ako yung babae na kayang bilhin ng kahit sino.

At sa garapon ng White Rabbit sa mesa ko, may nakasulat sa maliit na papel na ako ang nagsulat:

“Hindi na kailangang mag-agawan. Sapat ako. Sapat ang meron ako.”

Tapos na ang pagiging ATMachine. Ito na ang simula ng pagiging ako.