Bahagi 3: Nang ipatawag ko ang lahat ng kasambahay na nagkakalat ng chismis tungkol sa gabi ng kasal, biglang dumating ang babaeng palaging nagpapanggap na inosente at may dalang tsaa para sa akin daw

Pangatlong araw pagkatapos ng kasal, may family lunch ang buong angkan ng De Leon sa lumang bahay sa Alabang. Nandoon si Lolo Enrique na nakaupo sa kabisera. Sa tabi niya si Tita Marissa, ang mama ni Rafael.

At syempre, nandoon din si Sofia. Nakaupo pa mismo sa tabi ni Tita Marissa, akala mo tunay na manugang. Nakasuot ng light blue dress, buhok na nakalugay, mukhang maamo.

Pagpasok ko pa lang, narinig ko na si Tita Marissa.

“May mga taong galing sa maliliit na pamilya, kailangang turuan pa nang dahan-dahan ng asal. Si Sofia, dito na lumaki sa De Leon, kabisado niya ang ugali ni Rafael.”

Lumapit ako at nagmano sa lahat, eksaktong ayon sa tradisyon ng mga matatanda sa Pilipinas.

Pero hindi ako pinaupo ni Tita Marissa.

“Nabalitaan ko, kararating mo pa lang, pinalayas mo na agad ang mga tao sa guest house papuntang Tagaytay?”

“Opo,” sagot ko nang diretso.

Ibinaba ni Tita Marissa ang kubyertos nang malakas.

“Hindi itong mansyon ang maliit na bakuran ng mga Cruz para pagdiskitahan mo ang mga kasambahay. Si Aling Chit, sampung taon nang nag-aalaga kay Sofia. Kahit walang malaking ambag, may pagod din siya.”

Tumingin ako kay Rafael. Umiwas siya ng tingin. Duwag.

Agad sumingit si Sofia, kunwaring mabait.

“Tita, huwag niyo na pong pagalitan si Mrs De Leon. Bago pa lang po siya, natural lang na hindi siya komportable. Si Aling Chit po, matanda na, okay lang po sa kanya sa Tagaytay, mas presko pa nga po doon.”

Hinaplos ni Tita Marissa ang kamay ni Sofia.

“Ikaw talaga, masyado kang mabait kaya ka naaapi.”

Sumali pa ang isang pinsan ni Rafael na babae, si Carla.

“Naku, kung ako yung iniwan sa gabi ng kasal, magwawala talaga ako. Pero kahit magwala ka, huwag naman sa matanda mo ibuntong.”

Ngumiti ako at uminom ng tsaa.

Lalong nainis si Tita Marissa.

“Ganyan ba ang asal mo kapag kinakausap ka ng nakakatanda?”

Ibinaba ko ang tasa at tinitigan siya.

“Mama, kung tungkol sa patakaran ng pamilya ang pag-uusapan, sasagot po ako. Pero kung ang habol niyo ay ipagtanggol si Sofia, diretsuhin niyo na po. Huwag na pong idaan sa kasambahay.”

Nabulunan si Tita Marissa sa salitang Mama. Hindi niya inakalang tatawagin ko siyang Mama sa harap ng lahat.

“Andrea, humingi ka ng tawad,” singit ni Rafael.

“Kanino?” tanong ko.

“Kay Mama at kay Sofia.”

“Bakit?”

“Dahil pinahiya mo si Sofia kahapon.”

Tumingin ako sa buong mesa. Lahat sila nakatingin sa akin, naghihintay na mapahiya ako.

“Si Sofia, walang titulo, pumunta sa kwarto ko para mag-abot ng tsaa na hindi naman niya tungkulin. Sinadya niyang ihulog ang tasa at yung kasambahay niya, hayagang sinabi na sinisiraan ko siya. Napahiya siya dahil palpak ang acting niya, hindi dahil sa akin.”

Nabitawan ni Sofia ang kutsara. Tumunog ito sa plato.

“Sinong sinasabi mong artista?” galit na tanong ni Tita Marissa.

Napatayo si Lolo Enrique. Tahimik lang siya kanina pero ngayon, nagsalita na.

“Tama na.”

Isang salita lang, tumahimik ang lahat.

Tumingin si Lolo sa akin.

“Andrea, ikaw ang apo kong manugang na pinili ko. Anong masasabi mo sa nangyari sa greenhouse?”

Tumayo ako nang maayos.

“Lolo, sa De Leon Holdings, may patakaran tayo na bawal magkalat ng confidential na galaw ng board member. Si Rafael po ang susunod na CEO. Kung ang galaw niya sa gabi ay nagiging chismis kinabukasan sa buong Alabang, paano pa tayo magtitiwala sa seguridad ng bahay na ito? Pinalipat ko sila sa Tagaytay hindi para parusahan, kundi para i-audit at i-retrain. Kung babalik sila na hindi pa rin marunong rumespeto sa privacy, mas malaking kahihiyan sa pamilya.”

Tumango si Lolo Enrique.

“Tama. May punto ka.”

Namula si Tita Marissa. Hindi niya inasahan na kakampihan ako ng Lolo.

Pagkatapos ng lunch, akala ko tapos na. Hindi pa pala.

Kinagabihan, habang nasa opisina ako at inaayos ang papeles para sa joint venture ng Cruz at De Leon sa Clark, biglang dumating si Sofia nang walang paalam. Umiiyak.

“Mrs De Leon, nakikiusap ako, ibalik mo na si Aling Chit. May sakit ako sa puso simula bata pa ako, siya lang ang marunong mag-alaga sa akin.”

Nakaupo ako at hindi man lang tumayo.

” Sofia, dalawang bagay. Una, may sakit ka sa puso pero kaya mong tumakbo papuntang main house ng alas diyes ng gabi at umakyat ng hagdan nang walang hapo. Pangalawa, si Aling Chit ay empleyado ng De Leon, hindi personal yaya mo. Sweldo niya galing sa pamilya, hindi galing sa bulsa mo. Kung kailangan mo ng yaya, mag-hire ka gamit ang sarili mong pera.”

“Pero si Lolo Enrique ang nagsabi na dito ako tumira!”

“Oo, pinatira ka ni Lolo dahil naawa siya sa’yo. Hindi para gawin mong motel ang guest house para tawagin ang asawa ng iba tuwing hatinggabi.”

Napaiyak siya nang malakas.

“Mahal ko si Rafael! Pitong taon kami! Kung hindi lang ako nagkasakit—”

“At kung hindi ka nagkasakit, ako pa rin ang papakasalan ni Rafael dahil yun ang desisyon ng board. Sofia, matalino ka naman diba? Pero ang katalinuhan mo, ginagamit mo sa maling paraan. Wala kang titulo, wala kang shares, wala kang apelyido. Kahit yakapin ka pa ni Rafael araw-araw sa harap ng tao, hanggang dun lang yun. Hindi ka niya maipapakilala bilang asawa.”

Nanginig siya.

“At FYI, yang pulang marka sa leeg mo, hindi yan allergy. Yan ay marka ng kwintas na sinuot mo kahapon na masyadong masikip. Next time, ayusin mo ang props mo.”

Umalis siyang umiiyak at humagulgol. Alam kong diretso siya kay Rafael.

At tama nga ako. Wala pang isang oras, dumating si Rafael, galit.

“Andrea, ano na naman ang sinabi mo kay Sofia? Inatake na naman siya ng anxiety!”

Tiningnan ko siya.

“Rafael, pagod na ako. Kung gusto mong maging doktor niya, mag-aral ka ng medisina. Pero habang nasa ilalim ka ng bubong ng De Leon at suot mo ang apelyidong De Leon, tandaan mo na asawa mo ako sa papel at sa negosyo. Kung gusto mong manatili siya dito, turuan mo siyang rumespeto sa hangganan. Dahil sa susunod na pumasok siya sa main house nang walang permiso, hindi na Tagaytay ang bagsak ng mga tao niya. Sa Maynila ko na sila ipapadala pabalik sa dati nilang buhay.”

Natigilan si Rafael. Ngayon niya lang nakita na hindi ako yung babaeng iiyak at magmamakaawa.

Kinabukasan, mas malala ang nangyari. Kumalat sa buong village group chat ng Forbes at Dasma ang picture ng honeymoon suite namin na walang tao sa gabi ng kasal. May caption na “Kawawang Mrs De Leon, iniwan sa sariling kasal.”

Si Sofia ang nagkalat. Nakuha niya ang picture mula sa isang kasambahay na hindi ko pa napapaalis.

Ito na ang huling patak.

Tinawag ko ang head ng security at ang legal counsel ng De Leon Holdings.

Sa loob ng tatlong oras, na-trace namin kung sino ang nag-post. Isang dummy account na konektado sa phone ni Sofia.

Dinala ko ang ebidensya kay Lolo Enrique mismo, hindi kay Rafael.

“Lolo, hindi na po ito tungkol sa selos o sa personal na away. Sinisira na po ng chismis na ito ang presyo ng shares ng De Leon Holdings. Isipin niyo po kung makita ito ng mga investors natin sa Singapore. Sasabihin nila na magulo ang pamilya ng CEO.”

Galit na galit si Lolo. Agad niyang ipinatawag si Sofia at si Rafael sa library. Nandoon din si Tita Marissa.

Nang ilatag ko ang printed screenshots, nanlamig si Sofia.

“Hindi po ako yan!”

Tiningnan siya ni Lolo.

” Sofia, pitong taon kitang pinatira dito dahil anak ka ng dati kong driver na namatay habang nagtatrabaho para sa atin. Pinalaki kitang parang apo. Pero hindi ibig sabihin nun, pwede mo nang sirain ang pangalan ng pamilya ko.”

Lumuhod si Sofia.

“Lolo, sorry po! Natakot lang po ako na makalimutan ako ni Rafael!”

At doon, sa wakas, nagsalita si Rafael. Pero hindi para depensahan si Sofia.

” Sofia, tama na. Umalis ka na sa guest house. Bibigyan kita ng pera para makapagsimula ka sa labas. Pero tapusin na natin ito.”

Ito ang unang beses na narinig kong tumayo si Rafael sa tama. Pero huli na ang lahat para sa kanya sa mata ko.

Akala ko tapos na ang gulo. Hindi pa pala.

Dahil kinabukasan, habang nag-aalmusal kami, biglang dumating ang abogado ng pamilya Cruz. May dalang balita na yayanig sa buong plano ko at magpapabagsak sa aking trono bilang Ginang De Leon kung hindi ako kikilos agad.

At doon ko napagtanto, ang kalaban ko ay hindi lang si Sofia.

Bahagi 4: Sa huling salu-salo ng pamilyang De Leon sa Alabang, doon ko pinatunayan kung sino talaga ang reyna ng pamamahay na ito at kung sino ang dapat lumuhod at humingi ng tawad ngayon

Ang dumating na abogado ay si Atty. Reyes, matagal nang legal counsel ng pamilya Cruz.

“Ma’am Andrea, may problema tayo sa lupa sa Clark. May naghahabol. At ang naghahabol, De Leon Holdings mismo sa pamamagitan ng isang shell company na pinamamahalaan ni Ma’am Marissa.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

Si Tita Marissa pala, matagal nang gustong makuha ang shares ng pamilya namin sa joint venture. At ginagamit niya si Sofia bilang distraction para hindi ko mapansin na unti-unti na niyang kinakain ang proyekto namin.

Kaya pala panay ang kampi niya kay Sofia. Hindi dahil mahal niya si Sofia. Dahil kailangan niya ng magulo sa loob ng bahay para malaya siyang kumilos sa labas.

Ngayong alam ko na ang tunay na kalaban, mas naging malinaw ang galaw ko.

Hindi ko sinugod si Tita Marissa. Sa halip, inimbitahan ko siyang magkape sa garden, kaming dalawa lang.

“Mama, alam ko na po ang tungkol sa shell company na Sunprime Realty na bumibili ng lote sa paligid ng project natin sa Clark.”

Nabigla siya pero mabilis na ngumiti.

“Ano naman ang alam mo dun? Negosyo yun ng pamilya.”

“Negosyo ng pamilya, pero gamit ang pera ng De Leon Holdings na hindi dumaan sa board approval ni Lolo. At ang pera, galing sa trust fund ni Rafael na kayo ang trustee. Mama, kung malaman ni Lolo na ginagamit niyo ang pera ng apo niya para sa personal na negosyo, anong mangyayari?”

Namutla si Tita Marissa.

“Anong gusto mo?”

“Simple lang po. Ibalik niyo ang mga lupang nabili ng Sunprime sa joint venture nang walang tubo. At pirmahan niyo ang dokumento na si Sofia ay kailangang umalis sa Alabang property sa loob ng pitong araw.”

“At kung hindi?”

“Ipapakita ko kay Lolo ang bank transfers. At ipapakita ko rin kay Rafael kung paano niyo ginamit si Sofia para guluhin ang kasal namin para lang mapagtakpan ang ginagawa niyo. Sa tingin niyo po, kanino siya mas magagalit? Sa akin na asawa niya, o sa inyo na nanay niya na niloloko siya?”

Tahimik si Tita Marissa nang matagal. Sa huli, tumango siya.

Pumirma siya.

Pagkatapos nun, hinarap ko si Sofia sa huling pagkakataon. Hindi na sa main house, kundi sa guest house kung saan siya nakatira.

Naka-empake na siya. Umiiyak na naman.

“Andrea, panalo ka na. Aalis na ako.”

Umupo ako sa harap niya.

” Sofia, hindi kita pinanalo dahil sa pag-ibig. Nanalo ako dahil mas marunong akong maglaro ng laro ng mga mayayaman. Alam mo kung anong pinagkaiba natin? Ikaw, umasa ka na mamahalin ka ni Rafael habang buhay kaya ka naging kampante. Ako, alam kong hindi ako mahal ni Rafael, kaya nag-aral akong maging kailangang-kailangan ng pamilyang ito.”

Iniabot ko sa kanya ang isang sobre. May lamang tseke at calling card ng isang boutique hotel sa Tagaytay na pag-aari ng kaibigan ko.

“Hindi kita iiwanang walang-wala. May sakit ka daw, kailangan mo ng trabaho na hindi mabigat. Manager position yan sa hotel. Malayo sa Makati, malayo sa Alabang, malayo kay Rafael. Magsimula ka ulit. Huwag mo nang sayangin ang talino mo sa pagiging kabit.”

Kinuha niya ang sobre habang umiiyak. Sa unang pagkakataon, totoo ang luha niya, hindi peke.

“Salamat,” bulong niya.

Umalis siya kinabukasan. Tahimik. Walang drama. Si Aling Chit, sumama sa kanya.

Nang malaman ni Rafael na umalis si Sofia at kung bakit, hindi siya nagalit sa akin. Sa halip, pumunta siya sa kwarto ko at naupo sa harap ko.

“Andrea, totoo ba na ginamit lang ako ni Mama?”

Tumango ako at pinakita sa kanya ang kopya ng bank transfer na hawak ko.

Galit na galit siya pero hindi na siya sumigaw. Pagod na rin siya.

“Pasensya ka na. Hindi ko nakita na ginugulo ka na pala nila sa loob ng bahay natin.”

“Sabihin mo sa akin, Rafael, bakit mo ba talaga pinakasalan ang tulad ko?” tanong ko.

Tahimik siya.

“Pinakasalan kita dahil sinabi ni Lolo. At dahil pagod na rin akong habulin si Sofia na hindi naman marunong lumaban nang patas. Sa’yo, alam kong hindi mo ako lolokohin sa negosyo. Alam kong matalino ka. Pero hindi ko inakalang mas matapang ka pa kaysa sa akin.”

Ngumiti ako.

“Rafael, hindi ko hinihingi na mahalin mo ako. Pero hinihingi ko na respetuhin mo ang posisyon ko. Dahil habang magkasama tayo sa apelyidong ito, protektahan kita sa labas, pero huwag mo akong ipapahiya sa loob.”

Tumango siya. Sa unang pagkakataon, hinawakan niya ang kamay ko hindi dahil sa awa, kundi dahil sa respeto.

Lumipas ang tatlong buwan.

Sa huling salu-salo ng pamilyang De Leon sa Alabang bago mag-Pasko, ako na ang nakaupo sa tabi ni Lolo Enrique, hindi si Tita Marissa. Ako na ang nag-aasikaso ng mga bisita, ako na ang nagdedesisyon kung anong alak ang iseserve at kung anong project ang uunahin.

Si Tita Marissa, tahimik na lang sa isang tabi. Matapos kong ibalik kay Lolo ang pera at ang lupa, pinatawad siya ni Lolo pero tinanggalan siya ng karapatan bilang trustee. Hindi na siya pwedeng humawak ng pera ng pamilya.

Si Rafael, unti-unting natutong umuwi nang maaga. Hindi dahil mahal niya ako, kundi dahil natuto siyang irespeto ang tahanan namin. Minsan, nagkukwentuhan kami tungkol sa Clark project, tungkol sa plano naming magtayo ng scholarship foundation para sa mga batang naulila ng landslide sa Benguet, bilang alaala sa dati kong fiance. Doon kami nagkasundo.

At isang gabi, habang nag-aayos ako ng papeles sa library, lumapit si Rafael na may dalang dalawang tasa ng tsaa.

“Para sa’yo,” sabi niya.

“Anong okasyon?” tanong ko.

“Wala. Gusto ko lang. Nakita ko kasing pagod ka.”

Wala nang sakit ng ulo na kunwari. Wala nang tasa na sinasadyang ihulog. Wala nang yaya na nagkakalat ng chismis.

Mayroon na lang dalawang taong natutong mamuhay nang magkasama nang may respeto at may iisang layunin.

At sa huli, napatunayan ko sa buong Makati na ang pagiging Ginang De Leon ay hindi nasusukat sa kung gaano ka kamahal ng asawa mo sa gabi ng kasal.

Nasusukat ito sa kung paano mo pinanatili ang dignidad ng apelyido mo, kung paano mo pinalayas ang mga taong sumisira sa bahay mo nang hindi nadudumihan ang mga kamay mo, at kung paano mo ginawang kakampi ang dating kaaway.

Ako si Andrea De Leon. Hindi ako iniyakan sa gabi ng kasal. Ako ang babaeng ginawang reyna ang gabing dapat sana ay kahihiyan ko.

At sa bahay na ito, sa wakas, ako na ang batas.