Bahagi 3: Nang Ilabas Ng Biyenan Ko Ang Pekeng Numero Sa Bangko At Bigla Akong Paratangan Ng Pakikiapid Sa Hotel Para Mabaliktad Ang Lahat Ng Tao Laban Sa Akin Sa Gitna Ng Aking Sariling Kasal

Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong tinawag na mukhang pera sa loob ng limang minuto.

Nakatayo ako sa gitna ng stage, nakahawak pa rin sa mic, habang si Aling Delia ay nakahiga pa rin sa sahig, kunwari ay hinihimatay.

Si Jomar, inaalalayan siya, pero panay ang tingin sa akin na parang papatayin ako.

Si Carlo, gulong-gulo, hindi alam kung sino ang kakampihan.

Ang mama at papa ko, gusto na akong hilahin pababa.

Pero sa loob-loob ko, sabi ko, kung bababa ako ngayon, talo ako habambuhay.

Kaya ginawa ko ang hindi inaasahan ng lahat.

Tumawag ako ng barangay tanod na imbitado pala bilang ninong.

Ninong Boy, isa sa mga principal sponsor namin, ay dating kapitan sa Barangay Busay.

“Ninong, pwede po bang pakiusapan na i-hold muna ang program? May financial dispute po kasi, 1.2 milyon, hindi biro. Gusto ko lang po ng witness.”

Nagulat ang lahat, pero dahil may respeto kay Ninong Boy, walang tumutol.

Pinaupo kami sa isang mesa sa gilid ng stage.

Doon, sa harap ni Ninong Boy, ng host, at ng dalawang tita na marites pero patas mag-isip, hiningi ko ang phone ni Aling Delia.

“Mama, ipakita niyo po sa amin ang BPI app ninyo.”

Ayaw niya.

“Lowbat ako!”

Sabi ko, “May powerbank ako.”

“Walang signal!”

Sabi ko, “May WiFi ang hotel.”

Naiipit na siya.

Bigla niyang sinabi, “Nasa kabilang bangko! Sa BDO!”

Sabi ko, “Sige po, BDO app naman.”

Wala pa rin siyang maipakita.

Doon na nagsalita si Carlo, medyo nanginginig.

“Ma, totoo ba yung sinabi mong may lalaki sa kwarto ni Maya?”

At doon nagkamali si Aling Delia.

Sabi niya, “Oo! Nakita ko! May lalaking naka-white shirt!”

Sabi ko, “Mama, anong hotel kami naka-check in kagabi?”

Hindi niya alam.

Sabi ko, “Sa Harolds Hotel kami, room 304. Pero ang sinasabi ninyong hotel kagabi na pinuntahan ninyo para maghatid ng lechon, sa Bayfront Hotel yun. Malayo. Paano kayo napunta sa kwarto ko?”

Natahimik siya.

Kinuha ko ang phone ko at tinawagan ang front desk ng Harolds, naka-loudspeaker.

“Hello, Harolds Hotel, may CCTV po ba kayo sa hallway ng 3rd floor kagabi?”

Sumagot ang receptionist, “Yes ma’am, meron po, 24 hours.”

Sabi ko, “Pwede po bang i-request ang footage mamaya kung kailanganin sa barangay? May nagaakusa po kasi na may pumasok sa room ko.”

Sumagot ang receptionist, “Yes ma’am, we can keep the file.”

Namutla si Aling Delia.

At doon ko inilabas ang alas ko.

Noong isang linggo, habang nag-aayos kami ng prenup photos, nahiram ko ang phone ni Carlo para mag-transfer ng files, at nakita ko ang GCash history niya.

May tatlong transfer kay Jomar: 350k, 400k, 450k. Total 1.2 milyon.

Exactly 1.2 milyon.

Ipinakita ko iyon kay Carlo.

“Carlo, ito ba yung 1.2 milyon na sinasabi mong binigay mo kay mama para sa bigay-kaya?”

Tiningnan ni Carlo ang phone niya, at doon niya nakita ang history na matagal na niyang hindi chineck.

Nanginginig ang kamay niya.

“Ma… bakit kay Jomar napunta?”

At doon umiyak nang totoo si Aling Delia, hindi na drama.

“Kasi… kasi kailangan ni Jomar ng pang-tubos sa motor na nasangla! Kasi… kasi na-scam siya sa online sabong! Kung hindi ko tutulungan, papatayin siya ng pinagkakautangan niya!”

Si Jomar, biglang napayuko.

Totoo pala.

Yung kotse na binili dati, nasangla na pala dahil nalulong sa online sabong.

Yung 1.2 milyon, hindi pa nga sa kanya napunta nang buo, napunta sa loan shark.

At yung kahon ng pekeng pera, plano talaga na pagkatapos ng kasal, sasabihin na naibigay na, at ako ang palabasing sinungaling kapag naningil ako.

Narinig iyon ng mama ko.

Doon na siya nagalit, hindi sa akin, kundi kay Aling Delia.

“Mare! 1.2 milyon yun! Pinaghirapan ng anak ko at ng anak mo! Paano mo nagawa yun sa sarili mong anak!”

Gusto nang umalis ni Aling Delia, pero hinarang siya ni Ninong Boy.

“Mare, hindi ka pwedeng umalis hangga’t hindi naaayos ang pera. Malaking halaga ito, pwedeng estafa ito.”

Nataranta si Aling Delia.

Bigla siyang tumayo at sumigaw, “Sige! Wala akong pera! Wala na! Nagastos na! Anong gusto ninyong gawin ko! Ipakulong ninyo ako!”

At doon, sa harap ng lahat, sinabi niya ang pinakamasakit na salita.

” Maya, kung gusto mo ng pera, magtrabaho ka! Huwag kang umasa sa anak ko! Kaya ka lang naman pinakasalan kasi buntis ka, diba? Kaya ka nagmamadali!”

Hindi ako buntis.

Nagkagulo ulit ang tao.

Si Carlo, sa wakas, sumabog na.

“Ma! Tama na! Hindi buntis si Maya! At kahit buntis siya, hindi mo pwedeng gawin sa kanya ito!”

Hinawakan niya ang kamay ko, sa unang pagkakataon simula kaninang umaga.

“Maya, sorry… hindi ko alam…”

Pero huli na para sa simpleng sorry.

Sabi ko, “Carlo, mahal kita, pero kung hindi mababalik ang 1.2 milyon ngayon din, hindi lang kasal ang masisira, pati tiwala ko sa pamilya mo.”

Tumingin ako kay Aling Delia.

“Mama, may dalawa kayong pagpipilian. Ibalik ninyo ang pera ngayon sa pamamagitan ng pagbenta ng sasakyan ni Jomar at ng lupa ninyo sa Danao, o tatawag ako ng pulis at magfa-file ako ng kaso ngayong araw na ito mismo sa harap ng mga bisita ninyo. At isasama ko ang ebidensya ng GCash at ang pekeng pera.”

At doon, biglang dumating ang kapatid ni Aling Delia, si Aling Nena, na may dalang isang brown envelope.

“Delia! Tama na! Nakakahiya ka! Ito yung titulo ng lupa na sinangla mo sa akin, ibalik mo na yung pera ng bata!”

Yun pala, pati lupa, sinangla na.

Lahat ng tao, hindi na makapagsalita sa gulat.

At sa gitna ng katahimikan na iyon, si Jomar ay biglang tumakbo palabas ng hall, at si Aling Delia ay muling bumagsak sa sahig, pero sa pagkakataong ito, walang nang lumapit para tulungan siya kundi ang tanod.

At ako, nakatayo pa rin sa stage, hawak ang kahon ng pekeng pera, habang ang host ay dahan-dahang nagsabi, “Ah… magpapahinga muna po tayo ng sampung minuto…”

Pero alam kong hindi pa tapos ang bangungot, dahil ang tunay na laban ay magsisimula pa lang sa paghabol sa pera na wala na.

Bahagi 4: Sa Huli Lumabas Ang Katotohanan Kung Saan Napunta Ang Milyon At Ang Biyenan Kong Mapanglamang Ay Tuluyang Nasingil Sa Lahat Ng Kasinungalingan Niya Habang Ako At Ang Asawa Ko Ay Nagsimula Muli Nang Tama At May Dangal

Sampung minuto na naging isang oras.

Ang mga bisita, kalahati ay umalis na dahil sa hiya at gutom, kalahati ay nagpaiwan dahil sa tsismis, kumakain ng lechon habang nakatutok sa amin.

Si Ninong Boy ang nag-ayos.

Dinala kami sa isang maliit na conference room sa likod ng hall, kasama si Aling Delia, si Carlo, ako, ang mama at papa ko, si Aling Nena, at dalawang tanod.

Doon, walang camera, walang mic, totoo na ang usapan.

Inamin ni Aling Delia ang lahat, umiiyak.

Yung 1.2 milyon na bigay-kaya na binigay ni Carlo sa kanya noong March, hindi niya ginalaw ng isang buwan.

Pero noong April, natalo si Jomar ng 600k sa online sabong.

Binantaan siya ng ahente na susunugin ang bahay nila sa Talisay.

Kaya binigay ni Aling Delia ang 600k.

Noong May, nasangla ni Jomar ang Vios na binili gamit ang pera namin dati, para makabawi, pero natalo ulit ng 400k.

Binigay ulit ni Aling Delia ang 400k.

Noong June, yung natirang 200k, ginamit niya pangbayad sa tubo ng lupa na sinangla niya kay Aling Nena.

Kaya nung araw ng kasal, wala na talaga ni piso.

Kaya naisipan niya ang pekeng pera.

Ang plano niya, pagkatapos ng kasal, sasabihin niya na naibigay na niya sa akin sa hotel noong gabi bago ang kasal, at kapag naningil ako, ako ang palabasing mukhang pera at sinungaling.

At para mas kapani-paniwala, naisipan niyang gawan ako ng kwento na may ibang lalaki ako.

Lahat ng iyon, inamin niya habang umiiyak, habang hawak ang kamay ni Aling Nena.

Si Carlo, nakaupo lang, parang binagsakan ng langit.

Pitong taon niyang pinagkakatiwalaan ang mama niya sa lahat ng ipon niya.

Mula sa unang sweldo hanggang sa trucking business, lahat dumadaan sa mama niya.

Ngayon niya lang nalaman na halos 3 milyon na pala ang naibigay niya sa mama niya na napunta lang kay Jomar.

Hindi siya nagsalita ng matagal.

Tapos tumayo siya at sinabi, “Ma, mahal kita, pero pagod na pagod na ako. Lahat ng pangarap namin ni Maya, sinira mo.”

Si Jomar, bumalik na pala, nakatayo sa labas ng pinto, umiiyak din.

“Kuya, sorry… sorry…”

Pero hindi sorry ang kailangan namin.

Kailangan namin ang pera.

Kaya doon pumasok si Aling Nena.

“Makinig kayo, may solusyon pa,” sabi niya.

Si Aling Nena pala ay may hawak na titulo ng lupa nila sa Danao, 300 square meters, na sinangla sa kanya ni Aling Delia ng 500k.

Sabi ni Aling Nena, “Ibebenta natin ang lupa, kahit palugi, 800k. Yung Vios ni Jomar, kahit may sira, mabebenta pa ng 350k. Yung motor niya, 50k. Total 1.2 milyon. Ibabalik natin kay Maya.”

Pero sabi ko, “Hindi na ako papayag na hawakan pa ni Aling Delia ang pera. Diretso sa account ko.”

Pumayag ang lahat.

Tinawagan ni Aling Nena ang buyer niya na naghahanap ng lupa sa Danao.

Buti na lang at nandoon sa kasal ang buyer, pinsan ng asawa ni Ninong Boy.

Sa loob ng dalawang oras, nagkasundo sila.

Gumawa kami ng kasunduan sa barangay, pirmado ng tanod, na ang lupa at kotse ay ibebenta at ang pinagbentahan ay direktang ide-deposito sa BPI account ko.

At habang ginagawa ang kasunduan, pinapunta ko ang maid of honor ko sa Harolds Hotel para kunin ang kopya ng CCTV.

Pinanood namin doon sa laptop ng hotel.

Walang lalaking pumasok sa room 304.

Ang tanging pumasok ay ako, mama ko, papa ko, at maid of honor.

Napatunayan na nagsisinungaling si Aling Delia.

Nakita iyon ni Carlo.

Doon na siya tuluyang nadurog at tuluyang nagising.

Lumuhod siya sa harap ko, sa harap ng mama at papa ko.

” Maya, patawarin mo ako. Naging bulag ako. Akala ko pagiging mabuting anak ang pagbibigay ng lahat kay mama. Hindi ko nakita na sinasaktan ko na pala ang taong mahal ko.”

Umiyak ako, sa unang pagkakataon simula kaninang umaga.

Hindi dahil sa pera, kundi dahil sa wakas, pinakinggan niya ako.

Si Aling Delia, nakita ang lahat ng iyon, at sa unang pagkakataon, yumuko siya nang totoo, hindi drama.

“Maya, patawarin mo ako… nainggit ako… akala ko kasi kapag kinasal na kayo, hindi na magbibigay si Carlo sa amin… natakot ako na maiwan kami ni Jomar…”

Sabi ko, “Mama, hindi pera ang kalaban dito. Ang kalaban ay yung takot ninyo at pagsisinungaling ninyo. Kung nagsabi kayo ng totoo noon pa, tutulungan pa namin kayo ni Carlo na ayusin si Jomar sa rehab, hindi sa sabong.”

Pagkatapos ng tatlong araw, nabenta ang lupa.

800k ang pumasok sa account ko, naka-screenshot at may witness na si Ninong Boy.

Pagkatapos ng isang linggo, nabenta ang Vios ng 320k, palugi dahil may bangga.

Yung motor, 45k.

Kulang pa ng 35k, pero sabi ni Aling Nena, siya na ang nag-abono para matapos na.

Kumpleto ang 1.2 milyon.

Hindi ko kinuha lahat.

Kumuha ako ng 1 milyon, at yung 200k, ibinalik ko kay Carlo.

Sabi ko, “Ito, pangsimula natin ng bahay, pero sa joint account na natin, hindi na kay mama mo. Yung 200k, ipa-rehab natin si Jomar, may programa sa DSWD sa Argao na libre pero kailangan ng allowance.”

Pumayag si Carlo.

Si Jomar, pumasok sa programa, anim na buwan na ngayon, hindi na nagsusugal, nagtatrabaho na sa trucking ni Carlo bilang checker.

Si Aling Delia, hindi na siya nakatira kasama namin.

Umuupa siya ng maliit na kwarto malapit sa simbahan sa Talisay, nagtitinda ng kakanin tuwing umaga.

Tuwing Linggo, dumadalaw kami ni Carlo, pero hindi na siya humahawak ng pera namin.

Natuto siya.

At natuto rin ako.

Yung kasal namin, hindi natuloy noong araw na iyon.

Walang kainan, walang sayawan.

Pero pagkatapos ng isang buwan, nagpakasal kami ulit, sa huwes lang, sa City Hall ng Cebu, kasama lang ang mama at papa ko, si Aling Nena, si Ninong Boy, at si Jomar na kalbo na dahil sa rehab.

Walang kahon ng pera, walang mic na sumisigaw ng milyon.

Mayroon lang kaming simpleng singsing, at isang BPI app na nagpapakita ng 1 milyon na nasa joint account naming dalawa.

At sa unang pagkakataon, naramdaman kong safe ako.

Hindi dahil sa pera, kundi dahil sa wakas, may kasama akong lumaban para sa tama, kahit kalaban pa namin ang sarili niyang pamilya.

At si Aling Delia, tuwing nakikita niya ako sa palengke, hindi na siya umiiyak ng drama.

Tahimik lang siyang ngumingiti at sinasabing, ” Maya, salamat ha, kasi kung hindi mo binuksan yung kahon na yun, baka hanggang ngayon, niloloko ko pa rin ang sarili ko.”

At doon ko naintindihan, na minsan, kailangan mo talagang buksan ang kahon, kahit alam mong masasaktan ka, para lang makita ang totoo.