Bahagi 4
Hinarap ko silang lahat sa bahay ng biyenan ko at doon ko sinabi ang totoo tungkol sa ₱38 million na akala nila ay conjugal na namin

Isang linggo pagkatapos ng City Hall, inimbitahan ako ni Tita sa bahay nila sa may Quezon City. Sabi niya, “Carlo, mag-usap tayo nang maayos bilang pamilya.”

Pumunta ako. Hindi para makipag-ayos ng kasal, kundi para tapusin nang malinaw.

Pagdating ko, nandun silang tatlo: si Tita, si Tito na tahimik lang sa sulok, si Kevin na naka-headset, at si Grace na namumugto ang mata.

May handa sa mesa, parang piyesta. Pero walang kumakain.

Naupo ako. Si Tita ang unang nagsalita.

“Carlo, pasensya ka na kung nabigla ka sa mga patakaran. Pero anak, ganito kasi yan sa amin. Sa pamilya namin, babae ang humahawak ng pera. Mas maayos.”

Tumango ako nang magalang.

“Tita, naiintindihan ko po. Pero bakit po pati sahod ko na ₱65,000, pati yung condo na bigay ng magulang ko, kailangan nasa listahan?”

Sumabat si Kevin, “Kuya, hindi naman kalakihan yung hinihingi namin ah. Yung ₱3.5 million lang na downpayment. Pag nakabayad na ako, tutulungan ko rin kayo.”

Tinitigan ko siya.

“Kevin, twenty-six ka na. May trabaho ka na ₱25,000 a month. May ipon ka ba?”

Hindi siya sumagot.

Sabi ni Tita, “Kaya nga kayo ang nilalapitan namin. Kayo ni Grace magtutulungan. Hindi ba kayo mag-asawa na?”

Doon na ako nagsalita nang mas buo.

“Tita, Tito, Grace, Kevin. May kailangan akong linawin. Nung araw na nasa City Hall tayo, bago kayo maglabas ng listahan, may dumating sa akin na pera. ₱38 million. Regalo ng magulang ko para sa kasal ko. Hindi conjugal. Pera ko.”

Natigilan silang lahat.

Si Grace, nanlaki ang mata. “Carlo, bakit hindi mo sinabi?”

“Kasi bago ko pa masabi, nilabas niyo na yung listahan niyo. Yung listahan na nagsasabing bawal kong tulungan ang magulang ko, pero kailangan kong tulungan ang kapatid mo ng ₱3.5 million. Yung listahan na nagsasabing hindi ko pwedeng isanla ang condo, pero hindi niyo sinabi kung saan mapupunta ang pera pag naibenta.”

Namutla si Tita.

“Carlo, hindi naman namin alam—”

“Yun na nga po, Tita. Hindi niyo alam na may ₱38 million, pero may listahan na kayo para sa pera ng pamilya ko. Paano kung sinabi kong wala? Hihingi pa rin ba kayo ng ₱3.5 million?”

Tahimik.

Si Tito, sa wakas nagsalita, mahina lang. “Carlo, pasensya ka na. Si misis lang talaga ang…”

Si Grace umiiyak na. “Carlo, hindi ko alam na ganun kalaki. Akala ko—”

“Akala mo ano, Grace? Na may butas ang kumpanya ng Papa ko kaya kailangan niyo akong kontrolin? Na yung kotse kong ₱1.5 million na pinaghirapan ko, conjugal na agad? Dalawang taon at walong buwan tayo, Grace. Kailanman hindi kita hinanapan ng bank account mo. Kailanman hindi ko sinabing mahina katawan ng nanay mo kaya pabigat.”

Tumayo si Tita, medyo tumaas boses. “Carlo! Hindi ka naman namin pinipilit! Kung ayaw mo tumulong, edi wag! Pero wag mong sabihing mukha kaming pera!”

Sabi ko nang mahinahon pero malinaw, “Tita, hindi ko po kayo hinuhusgahan. Sinasabi ko lang yung nakasulat sa notes niyo. Nandun lahat: sahod ko, titulo ng lupa, bank account ko, pati yung kumpanya ng Papa ko na wala namang problema. Wala ni isang linya dun na nagsasabing paano niyo po tutulungan kami ni Grace bilang bagong kasal.”

Napayuko si Grace.

Sabi ko sa kanya, “Grace, mahal kita. Pero ang kasal hindi checklist ng kung ano ang makukuha mo sa pamilya ko. Ang kasal, partnership. Nung sinabi mong unahin ang pamilya mo tuwing Pasko, kailan mo naitanong kung gusto ng magulang ko na makasama ako sa Pasko?”

Wala siyang nasagot.

Tumayo na ako.

“Yung condo na tinitirhan natin, nakapangalan pa rin kila Mama at Papa. Hindi ko pwedeng ibenta o isanla kahit gustuhin ko, kasi hindi akin. At tama yun. Yung ₱38 million, nasa bangko, separate property, hindi ko ginalaw. Hindi ko rin gagamitin para sa downpayment ng ibang tao.”

“At yung kasal… hindi muna tayo tutuloy.”

Umiyak nang malakas si Grace. “Carlo, paano tayo? Yung pictures natin? Yung mga plano?”

Tiningnan ko siya. Masakit, pero buo loob ko.

“Yung pictures, pwede nating itago bilang alaala. Yung plano, mas okay na hindi natuloy kaysa matuloy tayo na may hinanakit sa umpisa pa lang.”

Lumabas ako ng bahay nila. Sa labas, mainit pa rin ang araw ng Quezon City, pero mas malinaw ang hangin.

Pag-uwi ko sa BGC, nandoon si Papa at Mama. Hindi sila nagtanong. Nagluto lang si Mama ng sinigang. Kumain kami nang tahimik.

Kinabukasan, tinawagan ako ng manager ko sa firm. May bagong project sa may Makati. Tinanggap ko.

Isang buwan ang lumipas. Hindi na kami nag-usap ni Grace. Narinig ko sa common friend namin, nagtatrabaho pa rin si Kevin, nagrerenta pa rin. Si Tita, tahimik na.

Ako? Yung ₱38 million, nanatili sa banko. Yung parte na galing kay Mama, tinulungan ko siyang ayusin papunta sa isang maliit na investment na matagal na niyang gusto, isang maliit na flower shop sa may BGC na pangalan niya pa rin.

Yung condo, pinagpatuloy ko ang hulog kasama sila Mama.

At ako, sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon at walong buwan, natulog nang mahimbing nang walang checklist ng patakaran sa tabi ng unan, alam kong pinrotektahan ko hindi lang ang pera ko, kundi ang sarili ko at ang pamilyang tunay na nagmamahal sa akin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨