Bahagi 4
Hinarap ko silang lahat sa mismong ospital at sinabi kong kukunin ko ang anak ko at lahat ng karapatan namin, at doon sila natahimik!

Hindi ako natulog buong gabi sa hallway. Binabantayan ko ang anak ko. Bawat iyak niya, nililinis ko siya, kinakausap ko. Wala akong gatas pero yung nurse na mabait, si Nurse Joy, palihim akong binigyan ng isang maliit na bote ng formula. “Shhh, Ma’am. Para sa baby mo. Huwag mo sasabihin kay Doc Carlo,” bulong niya.

Alas-singko pa lang ng umaga, bumangon na ako. Naligo ako sa common CR ng ospital. Sobrang sakit ng tahi ko pero tiniis ko. Binihisan ko ang anak ko gamit yung isang bagong onesie na nasa bag ko. Yung nabili ko pa nung buntis ako, tinatago ko para sa paglabas niya. Nilagay ko siya sa carrier na dala ko.

Pumunta ako sa admin office bago pa dumating ang maraming tao.

“Gusto ko pong i-hold ang titulo ng lupa na nasa vault. At gusto ko pong i-freeze ang joint account namin ng asawa ko. May unauthorized transactions,” sabi ko sa admin. Diretso ang boses ko.

Nagulat sila. Pero nung pinakita ko yung ID ko at yung picture ng titulo sa cellphone ko, at yung bank statements na finorward ko sa email ko kagabi, naniwala sila. Lalo na nung sinabi kong magpapatawag ako ng abogado.

Alas-otso, nagising na ang buong ospital. Dumating si Mama at Papa, papunta na naman sa VIP room. Nakita nila ako sa lobby, nakaupo, karga ang baby, may folder sa tabi.

“Mara! Anong ginagawa mo diyan? Bakit hindi ka nagpapahinga?” sabi ni Mama, kunwari nag-aalala.

Tumayo ako. “Ma, Pa. Dito tayo mag-usap. Kasama si Carlo at si Jessa.”

“Anong kaartehan na naman yan?” sabi ni Papa, medyo napahiya kasi maraming nakatingin.

“Kaartehan? Pa, yung apo ninyo nasa hallway natulog. Yung isang apo ninyo nasa VIP na may private nurse. Yung asawa ko kumuha ng ₱2.8 million sa joint account natin para sa kabit niya. Yung titulo ng lupa ng Lola, kinuha niya para gawing collateral sa condo ng kabit niya. Kaartehan pa rin ba yun?”

Lumakas ang boses ko. Hindi ko na napigilan. Lumingon ang mga tao.

Dumating si Carlo, bagong bihis, mukhang puyat pero nakangiti pa rin. Kasama si Jessa na naka-wheelchair, karga ang baby boy, bagong ligo, nakasuot ng mamahaling damit pang-ospital. Parang mag-asawa silang dalawa.

“Mara, anong ginagawa mo? Pinapahiya mo kami,” sabi ni Carlo, hinila ako sa gilid.

“Hindi ako ang nanghiya, Carlo. Ikaw,” sabi ko. Tiningnan ko si Jessa. “Jessa, kapatid kita. Tinuring kitang kapatid. Pero bakit mo nagawang agawin ang asawa ng ate mo? At bakit mo hinayaang nakawin niya ang pera ng pamangkin mo?”

Umiyak si Jessa, yung iyak na mahina. “Ate Mara, hindi ko naman sinasadya. Mahal namin ang isa’t isa ni Carlo. Nabuntis lang ako. At saka, sabi ng Mama at Papa, mas kailangan ko ng tulong kaysa sa’yo kasi wala akong pamilya.”

“Wala kang pamilya? Ako ang nagpakain sa’yo nung college ka! Ako ang nagbigay ng allowance mo! Tapos ngayon ako pa ang wala?” sigaw ko. Hindi na ako umiiyak. Galit na ako.

Humarap ako kay Mama at Papa. “Mama, Papa. Kayo ang nagpalaki sa akin. Pero bakit niyo nagawang ipagpalit ang tunay niyong anak at apo para sa ampon? Dahil ba nahihiya kayo na ang tunay niyong anak, iniwan ng asawa? Mas gusto niyong protektahan ang image ninyo sa ospital kaysa sa dugo ninyo?”

Tahimik si Papa. Si Mama umiiyak na rin. Pero hindi dahil sa akin. Dahil sa hiya.

“Carlo,” sabi ko, hinarap ko siya. “Gusto mong iwas isyu? Sige. Bigyan natin sila ng isyu. Ibabalik mo ang lahat ng kinuha mo sa joint account namin. Lahat. Pati yung titulo ng lupa ko. Kung hindi, magpa-file ako ng kaso. May abogado na ako. Si Atty. Liza, yung kaibigan ko sa Quezon City. Hawak niya lahat ng screenshots, bank transfers, at yung pirma mo sa billing na nagsasabing standard care lang ang kailangan ng asawa mo.”

Namutla si Carlo. Hindi niya inexpect na may laban ako.

“Mara, pag-usapan natin to nang maayos. Huwag dito,” bulong niya.

“Ayoko nang maayos. Gusto ko ng totoo. Pirmahan mo to,” sabi ko, inilabas ko yung papel na pinagawa ko kagabi sa tulong ng social worker. Agreement na isasauli niya ang pera at titulo, at pumapayag siya na sa akin ang full custody ng anak namin. At hiwalay na kami. Walang sustento? Hindi. Kukunin ko ang sustento. Karapatan yun ng anak ko.

Nanginginig ang kamay niya pero pinirmahan niya. Sa harap ng mga magulang ko. Sa harap ng mga nurses. Sa harap ni Jessa.

Si Jessa, biglang nagsalita. “Ate, paano kami ng baby ko? Wala kaming matitirhan.”

Tumingin ako sa kanya. “Jessa, hindi ko problema yun. Problema yun ng lalaking pinili mo. At problema ng mga magulang na kumupkop sa’yo pero kinalimutan ang tunay nilang anak. May condo kayo di ba? Yung ginamitan ninyo ng titulo ko? Sige, dun kayo. Pero babayaran ninyo ako. Bawat piso.”

Hindi na sila nakasagot.

Umalis ako sa ospital na yun. Hindi ako bumalik sa BGC condo. Dumiretso ako sa maliit na apartment ng pinsan ko sa Quezon City. Maliit lang. Mainit. Pero malinis. At tahimik.

Doon ko unang napadede nang maayos ang anak ko kasi nakabili na ako ng formula gamit yung natira kong sariling pera na naitago ko sa ibang bank account na hindi alam ni Carlo. Yung savings ko nung dalaga pa ako, ₱120,000. Hindi kalakihan pero sapat para makasimula.

Pagkalipas ng isang buwan, naibalik ni Carlo ang titulo. Naibalik niya ang ₱2.1 million sa joint account, yung natira kasi nagastos na niya yung iba. Nag-file ako ng annulment. Si Mama at Papa, ilang beses nagpunta sa apartment ko, humihingi ng tawad. Hindi ko sila itinaboy. Pero sabi ko, kailangan nila munang patunayan na anak pa rin ang tingin nila sa akin, hindi reserba.

Ngayon, anim na buwan na ang baby girl ko. Pinangalanan ko siyang Hope. Kasi siya yung pag-asa ko.

Nagtatrabaho na ako ulit, work from home bilang HR consultant. Si Hope, katabi ko lang sa crib na bago na, binili ko gamit ang sarili kong pera. Hindi mamahalin, pero bago at malinis at amoy baby powder.

Kagabi, tiningnan ko siya habang natutulog. Mapula ang pisngi niya. Busog. Payapa. At doon ko na-realize, hindi ko na kailangan ng malaking bahay sa BGC o ng asawang doktor na sinungaling. Kailangan ko lang siya. At ang sarili ko na natuto nang lumaban.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨