Bahagi 3
Akala ko simpleng vote lang ang ‘Trip na walang Liza’, pero nang binasa ko ulit ang GC, doon ko nalaman kung gaano katagal na nila akong pinagkaisahan

Hindi ko agad binura yung GC. Kahit nanginginig yung kamay ko, ni-screenshot ko lahat.

Pagka-scroll ko pataas, hindi lang pala yung poll ang andoon. May mga chat pala sila two weeks ago pa. Si Carlo ang gumawa ng GC.

Unang message ni Carlo: “Guys, last single trip ko bago kasal, gusto ko chill lang, ayaw ko ng stress. Okay lang ba wag na natin isama si Liza?”

Sumagot si Trish, yung best friend ko. Sabi niya, “Gets kita, Carlo. Minsan kasi si Liza masyadong motherly, nakaka-stress.”

Si Yana, yung pinsan na halos ako nag-alaga, nag-react ng laughing emoji. Sabi niya, “Ate Liza kasi laging may baon na gamot, payong, parang nanay natin.”

Si Ate Jessa nag-sabi, “Support ako sa trip, pero huwag niyo sabihin kay Liza na ako nag-abstain para hindi siya magtampo sa akin.”

Doon ko naintindihan. Hindi biglaan yung botohan. Pinagplanuhan talaga.

Yung pitong bumoto ng HINDI, hindi sila napilitan. Matagal na nilang gustong hindi ako isama.

Yung isang abstain, si Ate Jessa, hindi pala dahil kampi siya sa akin. Dahil gusto niya safe siya sa both sides.

At si Carlo, nagsinungaling na siya yung nag-abstain para matapos agad usapan.

Nakaupo ako sa sahig, hawak yung lata ng lumang tickets. Pitong taon. Pitong taon kong tinago yung mga papel na yun na akala ko proof ng pagmamahal.

Naalala ko yung huling ticket, yung “Araw ng pag-uwi”. Nung time na yun akala ko promise yun na uuwi siya sa akin habang buhay.

Ngayon iba na basa ko. Baka ang ibig sabihin lang pala nun, uuwi siya kung kailan niya gusto, at aalis siya kung kailan niya gusto.

Tumayo ako at binuksan yung closet. Yung dress na isusuot ko sana para sa City Hall, nakahanger pa. Puting simple lang, pinag-ipunan ko.

Katabi nun yung polo ni Carlo na isusuot niya. Plantsado ko pa yun kahapon.

Kinuha ko yung phone ko at tinignan yung message ni Ma’am Reyes. Nag-send na siya ng flight details. Bukas ng gabi, Manila to Cebu, 8:30 PM. May naka-attach na offer letter, mas mataas yung sweldo ng halos doble sa current ko, may relocation allowance na ₱50,000.

Dati pangarap ko yung Cebu branch. Gusto ko mag-lead ng team. Pero nung nag-propose si Carlo, sabi niya mas okay daw kung nasa Manila lang ako, para sabay kami mag-build ng family.

Kaya tinanggihan ko.

Ngayon, habang hawak ko yung offer letter, natawa ako sa sarili ko. Ano bang family yung binu-build ko kung sa simpleng beach trip ayaw nila akong isama?

Nag-message si Carlo sa akin, “Liza, nasa baba na ako, kakain tayo? Nagpa-reserve ako sa may BGC.”

Hindi ako nag-reply.

Nag-message ulit siya, “Sige na, huwag ka nang magtampo. After nito magfa-focus na tayo sa kasal.”

Doon ako napagod. Hindi tampo yung nararamdaman ko. Pagod na pagod ako.

Binuksan ko ulit yung app ng bus tickets. Yung refund window tapos na kanina. Hindi na ma-refund yung walo. ₱7,560 yun, pera ko yun, tatlong araw kong puyat.

Pero naisip ko, kung i-hold ko pa, lalo lang akong masasaktan tuwing makikita ko.

Kaya ginawa ko, ni-transfer ko yung tickets sa pangalan nila. Lahat ng walong ticket, nilagay ko sa GC at sinabi ko, “Andyan na lahat ng tickets niyo, na-transfer ko na sa names niyo. Enjoy sa trip.”

Walang nag-reply sa GC ng ilang minuto. Tapos biglang nag-left si Ate Jessa sa GC. Sumunod si Trish.

Si Carlo nag-PM sa akin, “Ano ginawa mo? Bakit mo pinost dun? Nakakahiya naman.”

Sabi ko, “Bakit nakakahiya? Totoo naman diba na ayaw niyo akong isama? At least ngayon malinaw.”

Galit na yung boses niya sa chat, “Liza naman, pinapalaki mo na naman.”

Hindi ko na siya ni-replyan.

Pumunta ako sa kwarto at kinuha yung maliit na maleta. Hindi ko pa alam kung ano dadalhin ko papuntang Cebu, pero alam kong hindi ko na dadalhin yung bigat na dala ko ngayon.

Nilagay ko sa maleta yung lata ng lumang tickets. Hindi para itago ulit, pero para iwan sa Cebu at doon ko i-decide kung itatapon o hindi.

Tapos kinuha ko yung sobre na may huling ticket. Tinignan ko ulit yung sulat-kamay ni Carlo. “Araw ng pag-uwi”.

Kumuha ako ng ballpen at sa likod ng sobre, sinulatan ko, “Araw ng pag-alis ko.”

Maliit na desisyon, pero para sa akin ang laki.

Kinagabihan, hindi ako pumunta sa fitting sa BGC. Nag-message ako sa boutique, sabi ko cancel muna.

Si Carlo tumawag ng tumawag, hindi ko sinagot.

Si Ate Jessa tumawag din, sabi niya, “Liza, huwag mo naman idamay yung kasal sa tampo mo sa beach trip.”

Sabi ko kay Ate Jessa, “Ate, hindi to tungkol sa beach. Tungkol to sa botohan. Pitong tao ang nagsabing ayaw nila ako. At ikaw, nag-abstain ka hindi dahil kampi ka sa akin, pero dahil ayaw mo lang mapagalitan.”

Tahimik si Ate Jessa sa kabilang linya. Tapos sabi niya, “Bata ka pa kasi mag-isip.”

Binaba ko yung tawag.

Alas-dose ng gabi, nag-empake na ako. Tinitigan ko yung condo namin sa Quezon City. Dito kami nagsama ni Carlo ng dalawang taon. Lahat ng gamit may memory namin.

Pero habang tinititigan ko, na-realize ko, ako lang pala yung naglilinis, ako lang nag-aayos, ako lang naghahanap ng ticket, nagpaplano ng kasal.

Siya, sanay na may gumagawa para sa kanya.

Naupo ako sa kama at binuksan yung bank app ko. Tiningnan ko yung savings ko. Buti na lang hiwalay pa rin account namin. Hindi ko pa nililipat lahat sa joint account na gusto niyang gawin before kasal.

Doon ko na-decide yung maliit pero importanteng bagay. Hindi ko na itutuloy yung City Hall schedule next week. Hindi ko pa ika-cancel officially, pero hindi ako pupunta.

Gusto kong makita kung ano gagawin nila pag wala ako.

Nag-book ako ng Grab papuntang airport bukas. Hindi ko sinabi kay Carlo.

Bago ako matulog, nag-iwan ako ng note sa dining table, “Carlo, yung tickets na-transfer ko na. Yung fitting na-cancel ko. Aalis ako papuntang Cebu para sa work. Pag-isipan natin kung gusto pa ba natin ituloy ang lahat. – Liza”

Tapos pinatay ko yung ilaw.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖