Bahagi 3
Akala nila matatakot ako sa iyak ni Mama, pero nang siningil ko sila sa dati nilang utang na kalahating milyon, biglang natahimik ang lahat.

Pagbaba namin ng elevator, parang eksena sa reunion yung lobby ng resort. Nandoon yung 17 na pamilya na nagkalat, yung iba nakaupo pa sa sofa hawak yung keycard na ayaw ibigay ng front desk hanggat walang pirma sa payment agreement. Yung mga bata tumatakbo, yung matatanda nagbubulungan.

Si Jomar agad lumapit sa akin, medyo mataas boses.

“Kuya Carlo, seryoso ba ito? ₱14,400 daw yung kwarto ko. Wala akong ganun kalaki sa GCash ko ngayon. Akala ko libre, hindi ako nagdala ng credit card.”

Hindi ko siya sinagot nang masama. Tumingin lang ako sa kanya.

“Jomar, last month nag-post ka ng bagong gaming laptop na ₱70,000. Naka-tag pa ako. May bonus ka diba?”

Namula siya. Hindi siya makasagot.

Si Tita Cora naman yung sumunod. Hawak niya yung kamay ng apo niya.

“Carlo, hindi naman kami mayaman tulad mo. Dati nung nasa BGC ka pa sa IT, malaki sahod mo. Kami nasa probinsya lang. Sana naintindihan mo.”

Napangiti ako nang mapait. Ito yung linyang naririnig ko ng limang taon.

“Tita, freelance na ako ngayon. Walang 13th month, walang HMO. Pag walang project, walang kita. Nung na-layoff ako last year, sinubukan ko kayong tawagan.”

Tumingin ako kay Tito Boy.

“Tito Boy, nung nanghiram ka ng ₱250,000 sabi mo pang-down sa bagong Innova. Hanggang ngayon nasa garahe mo pa. Nung tinanong kita nung walang-wala ako, sabi mo gipit ka.”

Kay Tita Cora ulit.

“Tita, yung ₱150,000 para sa kasal ni Kuya Mark. Maganda yung kasal, naka-catering sa Makati. Nung siningil kita, sabi mo naka-time deposit.”

Kay Tito Lito.

“Tito, yung ₱100,000 pang-puhunan sa tindahan ng piyesa sa Quezon City. Hanggang ngayon bukas pa rin yun ah. Sabi mo hindi pa bumabalik puhunan.”

Tahimik ang buong lobby. Pati yung staff sa front desk nakatingin pero kunwari busy sa computer.

Si Mama biglang nagsalita, nanginginig.

“Carlo, bakit mo binibilang? Pamilya tayo… Gusto ko lang na magsama-sama tayo ulit tulad dati. Sinabi ko lang sa kanila na ikaw na bahala sa booking kasi may discount ka. Hindi ko sinabing ikaw magbabayad ng lahat!”

Pero kita ko sa mata ni Papa na alam niyang hindi buo yung kwento. Matagal na kaming magkasama, alam ni Papa pag nagsisinungaling si Mama para lang magmukhang okay siya sa mga kapatid niya.

“Papa, alam mo ba,” sabi ko, “tatlong beses ako nagtanong kay Mama. Una sabi niya ‘tingnan natin’. Pangalawa ‘si Tito Boy bahala’. Pangatlo ‘ikaw na bahala’. Anong ibig sabihin nun?”

Umupo si Papa sa sofa ng lobby. Pagod yung mukha niya. 60 na siya, maintenance na sa high blood.

“Ate Cora, Boy,” sabi ni Papa sa dalawa niyang bayaw, “totoo ba na may utang kayo kay Carlo na hindi niyo binalik?”

Hindi makasagot si Tito Boy. Si Tita Cora nag-iwas ng tingin.

Si Tito Lito ang pinaka-honest, pero masakit din.

“Oo, may hiram ako. Pero akala ko bigay na yun kasi… kasi palagi naman siya nagbibigay nung nasa opisina pa siya.”

Dun ako nasaktan pero mas luminaw. Yun pala tingin nila sa akin. Hindi ako kapamilya, ATM.

Yung mga pinsan na nasa likod, tahimik na rin. Yung iba nahihiya, yung iba nagbubulungan na “kaya pala”.

Si Mama umiiyak na sa gilid. Hindi iyak ng galit, iyak ng hiya. Kasi alam niyang siya yung nagsabing libre.

“Ma, hindi ako galit na gusto niyong magbakasyon,” sabi ko. “Ang sakit lang na ako palagi yung inaasahan na gumastos, tapos pag hindi ako gumastos, ako pa masama.”

Lumapit si Jomar ulit, mas mahinahon na ngayon.

“Kuya, sorry. Hindi ko alam yung tungkol sa utang. Akala ko talaga sagot mo kasi yun sabi ni Lola.”

Lola ang tawag nila kay Mama.

Tumango ako.

“Alam ko. Hindi ikaw may kasalanan.”

Sa mga oras na yun, yung manager ng resort lumapit sa amin. Medyo nahihiya pero kailangan niyang gawin trabaho niya.

“Sir Carlo, Ma’am, kailangan na po namin ng decision. Yung 23 rooms po kasi naka-hold pa. Kung hindi po makakapag-swipe, iri-release po namin yung iba by 6pm.”

Si Tito Boy biglang nagtaas ng boses ulit, parang defensive.

“Ano ba yan! Pinapahiya niyo kami! Uuwi na lang kami!”

Pero walang gumalaw sa mga bata at apo niya. Pagod na sila sa biyahe mula Manila. At yung iba, gusto pa rin mag-hot spring.

Dito ko naramdaman yung pagod na matagal ko nang dala. Hindi lang pera yung pinag-uusapan, yung respeto.

Tumingin ako kay Mama at Papa.

“Ma, Pa, ako babayaran ko lang yung kwarto ko. Yung standard room na ₱3,800 per night, tatlong gabi ₱11,400. Yun lang kaya ko ngayon. Yung sa inyo, kayo na mag-decide kung mag-stay kayo o hindi.”

Tapos tumingin ako sa buong angkan.

“Yung sa inyo, kanya-kanya na. Kung gusto niyong mag-stay, magbayad kayo sa front desk. Kung ayaw niyo, pwede kayong mag-cancel, walang penalty hanggang 6pm sabi ni manager. Hindi ko na uulitin na ako ang sasagot.”

Si Mama gusto pang magsalita pero hinawakan siya ni Papa.

“Tama si Carlo,” sabi ni Papa. Mahina pero buong lobby narinig. “Masyado na natin siyang inabuso.”

Yung salitang “inabuso” parang sampal sa lahat.

Si Tita Cora napahagulgol na. Si Tito Boy umupo na lang, hawak ulo.

Ako, tumayo ako nang tuwid. Masakit sa dibdib pero mas malinaw na sa isip kaysa dati.

Kinuha ko yung keycard ng kwarto ko sa bulsa.

“Magche-check out na ako bukas ng umaga. Kung may gusto kayong sabihin, nandito lang ako sa kwarto 1712 hanggang bukas. Pero hindi na ako magbabayad para sa iba.”

Pagkasabi ko nun, tinalikuran ko yung lobby at naglakad pabalik sa elevator. Hindi ako tumakbo, hindi ako galit na sumigaw. Naglakad lang ako nang dahan-dahan, pero bawat hakbang parang binababa ko yung bigat na matagal ko nang pasan.

Pagkasara ng elevator, dun lang tumulo luha ko, pero hindi dahil sa lungkot. Dahil sa wakas, nagawa ko ring sabihin yung matagal ko nang gustong sabihin.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖