Bahagi 4
Sa harap ng magulang ko at ng hepe ng bombero, sinabi kong hindi na ako magpapaka-martir para sa pag-ibig ni Miguel kay Bianca.

Kinabukasan, maaga akong pinatawag sa fire station sa Quezon City. Hindi dahil sa sunog, kundi dahil nag-file ako ng barangay blotter kagabi kasama si Maya at ang magulang ko. Gusto ng hepe na mag-usap kaming lahat para maayos.

Pagdating ko doon, nandoon na silang lahat. Si Mama at Papa, hawak ang folder ng titulo ng lupa ng condo at bank account. Si Maya, naka-armas ng kape. Si Miguel, naka-uniporme pero mukhang puyat, namumugto ang mata. Si Bianca, nakasunod pa rin sa kanya, nakayuko, kunwari kawawa. At si Chief Ramos, ang hepe ni Miguel, seryoso ang mukha.

“Ms. Angela Reyes,” bungad ni Chief Ramos. “Si Captain Santiago ay isa sa pinakamagaling namin. Pero may report na may attempted trespassing at mishandling ng flammable chemical sa lab mo. At may kinalaman daw si Ms. Bianca Cruz?”

Tumango ako. “Chief, yung lab ko po sa Science Park, worth ₱2.5 million po ang equipment. Si Ms. Cruz po pumasok nang walang pahintulot kahapon, may hawak na ethanol. Kung hindi po ako dumating agad, baka nasunog po ulit. Tulad nung muntik nang mangyari.”

Agad na umiyak si Bianca. “Chief, hindi po totoo! Gusto ko lang pong makipag-ayos kay Ate Angela! Natapon ko lang po yung bote pero hindi ko sinasadya!”

Si Miguel agad na humarang. “Chief, si Bianca may trauma po yan sa sunog. Hindi niya gagawin yun.”

Tumingin si Chief sa akin. “May ebidensya ka ba, Ms. Angela?”

Wala akong camera, wala akong recording, kasi hindi yun ang kailangan. Ang kailangan ay ang totoo na matagal nang nakabaon.

“Chief, wala po akong video. Pero may guard po kaming si Kuya Roger na makakapagpatunay na pumasok siya ng alas-dose. At may logbook po ang chemical cabinet ko, lahat ng labas pasok ng ethanol naka-lista. Kahapon, may pirma si Bianca sa logbook, hindi sa akin. Sinulat niya pangalan ko pero iba ang sulat-kamay.”

Binuksan ko ang logbook na dala ko. Nandoon nga, pilit ginaya ang pirma ko.

Si Chief kinuha ang logbook at tinitigan si Bianca.

Tapos tumingin ako kay Miguel. “At tungkol sa Valenzuela, Chief, may isa pa akong gustong linawin. Anim na taon na ang nakalipas, sa factory explosion, may first aid kit po na naiwan sa site. May pangalan ko, may dugo ko. Nasa ospital pa rin po yung record, sa Quezon City General. Ako po ang nagdala kay Miguel sa ospital, hindi si Bianca. Pero si Bianca ang nag-claim.”

Natigilan si Miguel. “Anong sinasabi mo, Angela?”

Si Maya na ang sumabat, inilabas ang lumang cellphone niya. “Miguel, tanda mo nung nasa ospital ka? Ako yung kasama ni Angela. May picture ako nung first aid kit niya na may dugo. At tanda mo, sabi mo nun, pag gumaling ka papakasalan mo yung nagligtas sa’yo? Si Angela yun, hindi si Bianca. Nasa Cebu si Bianca noon, kasama si Carlo, may pa-boracay pa.”

Namutla si Bianca. “Hindi! Hindi totoo yan! Miguel, maniwala ka sa akin! Ako yung nandun!”

Pero sa unang pagkakataon, hindi agad naniwala si Miguel. Tinitigan niya si Bianca nang matagal.

“Bianca, sabi mo dati, ikaw ang humukay sa akin. Anong suot ko nung araw na yun?” tanong ni Miguel, mahina ang boses pero madiin.

Hindi makasagot si Bianca. “Hindi ko na matandaan! Magulo nun!”

“Ako natatandaan ko,” sabi ko. “Naka-orange ka na t-shirt na may tatak ng university natin, may butas sa tuhod ang pantalon mo kasi napunit sa paghukay. At yung kamay mo, may sugat. Itong peklat na to.”

Itinaas ko ulit ang palad ko.

Doon bumigay si Bianca. “Oo na! Oo na! Hindi ako yun! Pero ano naman? Ako pa rin ang mahal mo! Si Angela lang naman ang laging nakabuntot sa’yo parang aso! Ginawa niya lang lahat para mapansin mo!”

Katahimikan sa buong opisina. Si Chief Ramos napailing. Si Mama napahawak sa dibdib.

Si Miguel parang binagsakan ng mundo. Lahat ng kwento na pinaniwalaan niya ng anim na taon, gumuho.

“Bianca,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Nagsinungaling ka sa akin ng anim na taon? Pati yung claustrophobia mo? Lahat?”

“Hindi importante yun!” sigaw ni Bianca. “Ang importante mahal mo ako! Si Angela, pera lang habol niyan! Gusto niya yung condo niyo sa BGC na ₱500,000 down! Gusto niya yung joint account niyong ₱300,000!”

Doon na ako tumayo. Hindi na ako iiyak.

“Bianca, yung condo na yan, ako nagbayad ng ₱500,000 down mula sa ipon ko sa pagiging researcher. Yung joint account na ₱300,000, galing sa grant ko. At yung lab na muntik mo nang sunugin na worth ₱2.5 million, ako nag-ipon para doon. Hindi ako habol sa pera ni Miguel. Siya ang may utang sa akin ng walong taon.”

Humarap ako kay Chief Ramos. “Chief, gusto ko lang po protektahan ang lab ko, ang titulo ng lupa ng condo na nakapangalan sa akin, at ang bank account ko. Gusto ko na ring tapusin ang engagement namin ni Miguel. Wala na pong kasal.”

Tumingin si Chief kay Miguel. “Captain, totoo ba na may joint account kayo at condo? Professional ka, dapat alam mo ang conflict of interest. At yung pag-una mo kay Ms. Cruz sa rescue dati, may report na iniwan mo ang civilian na may protective gear? Iimbestigahan namin yan.”

Si Miguel yumuko. Sa unang pagkakataon, wala siyang maisagot. Hindi na siya ang bayani na laging tama.

Lumapit si Papa, kinuha ang maliit na box ng singsing na nagkakahalaga ng ₱150,000. Inilagay niya sa lamesa sa harap ni Miguel.

“Ibalik mo na lang ito sa binilhan. Hindi na kailangan ng anak ko.”

Si Mama naman hinawakan ako. “Tama na, anak. Umuwi na tayo sa QC. Doon ka na lang mag-research.”

Tumingin ako kay Miguel sa huling pagkakataon. Hindi na galit, hindi na pagmamahal. Wala na.

“Miguel, hindi mo ako kailangang alagaan. Hindi mo rin kailangang alagaan si Bianca para sa akin. Alagaan mo ang sarili mo. At sana, matuto kang tumingin kung sino talaga ang nasa harap mo, hindi yung nasa isip mo lang.”

Si Bianca umiiyak pa rin, pero wala nang lumingon sa kanya. Si Chief pinagsabihan siya na bawal na siyang lumapit sa Science Park at sa fire station.

Paglabas namin ng fire station, si Maya nakangiti na. “Girl, libre mo ako ng milk tea, ang mahal ng Grab natin kahapon ah!”

Natawa ako. Totoong tawa, hindi pilit.

Isinara ko ang joint account na ₱300,000 sa BDO kinahaponan. Nilipat ko ang pera sa sarili kong account para sa bagong equipment ng lab. Pinalitan na rin ang lock ng lab at ng condo. Yung condo sa BGC, pinapa-rent ko na lang, at yung titulo ng lupa nasa vault na ng magulang ko.

Si Miguel, nabalitaan ko kay Chief Ramos, nag-voluntary leave muna para ayusin ang kaso niya. Hindi siya tinanggal, pero pinag-seminar tungkol sa tamang protocol sa rescue. Si Bianca, bumalik ng Cebu, wala nang balita.

Ako? Bumalik ako sa lab ko sa Quezon City. Maalikabok pero buo pa rin. Binuksan ko ang bintana, pumasok ang hangin. Kinuha ko ang bagong notebook at sinulat ang bagong research proposal ko. Hindi na tungkol sa kung paano iligtas ang iba, kundi kung paano iligtas ang sarili.

At habang pinapanood ko ang sunset mula sa bintana ng lab ko, hawak ang tasa ng salabat na tinimpla ko na para sa sarili ko na ngayon, alam kong bukas, paggising ko, hindi na ako yung babaeng naghihintay sa harap ng City Hall. Ako na yung babaeng magbubukas ng sarili niyang pinto.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨