Bahagi 3: Akala ng lahat kapatid lang ako ni Rafael, ibinigay niya ang project ko kay Bianca, at tahimik akong naghanda para tuluyang umalis sa buhay nila habang siya abala sa pagpapanggap na biktima

Tahimik ang buong floor nang pumasok si Miss Liza mula sa HR, hawak ang folder ko.

Si Rafael, kakalabas lang ng office niya, nakita ang folder.

“Andrea, anong ibig sabihin nito?” Hawak niya ang resignation letter ko na may pirma ko na.

Three months notice ang nakalagay. Effective end of February.

Lahat ng tao sa marketing department nakatingin.

Ngumiti lang ako, “Gaya ng nakasulat, Sir. Magre-resign na po ako. Nag-apply na ako ng MBA sa Ateneo at may consultancy offer sa Singapore. Gusto ko na pong umalis sa Maynila.”

Hindi siya makapaniwala. Akala niya nagbibiro ako.

“Andrea, pumasok ka sa office ko. Ngayon na.”

Pumasok ako. Isinara niya ang pinto.

“Anong kalokohan to? Dahil lang sa kwintas? Dahil lang sa sayaw? Nag-aaway lang tayo pero magre-resign ka?”

Umupo ako, kalmado.

“Hindi dahil sa kwintas, Rafael. Dahil pagod na ako. Pagod na akong maging second choice. Pagod na akong maghintay sa lobby ng Rockwell ng apat na oras. Pagod na akong ipakilala bilang kapatid lang.”

“Bakit mo ba pinapalaki? Si Bianca bago lang, kailangan niya ng tulong. Hindi mo ba naiintindihan na bilang CEO kailangan kong alagaan lahat ng empleyado?”

“CEO ka nga. Pero fiancé kita dati. At kahit hindi mo ako i-treat na fiancée, sana tao man lang.”

Tumahimik siya. Tapos bigla niyang binaba ang boses.

“Sige, ibabalik ko ang kwintas. Ako mismo magbabalik sa’yo. Huwag ka nang mag-resign.”

“Huwag na. Sabi ko diba, sa kanya na. Bagay naman sa kanya. At least may taong nagsusuot, hindi nakatago lang sa vault.”

Lumabas ako at sinimulan ko ang turnover.

In three days, inayos ko lahat. Supplier list ng Solaire, caterer sa Makati, lights and sounds, host, budget na 8 million pesos para sa 300 na tao.

Tinuruan ko si Bianca kung paano kausapin si Mrs. Tan ng flower supplier na laging late, kung paano i-handle si Sir Henry ng finance na laging nagcu-cut ng budget.

Si Bianca, sa harap ko, mabait. “Thank you, Ma’am Andrea, ang bait mo po.”

Pero pagtalikod ko, narinig ko siyang bumubulong kay Trish, “Buti na lang daw umalis na si Ma’am Andrea, masyado kasing mataray, kaya iniwan ni Sir.”

Hindi ako pumatol.

Habang nagtu-turnover ako, nag-message sa akin si Mama.

“Anak, pumunta na kami ni Papa sa Forbes Park kahapon. Kinausap namin ang Tita Cynthia mo, mama ni Rafael.”

Kinabahan ako.

“Ano sabi nila?”

“Sabi ni Cynthia, hindi daw totoo na may iba si Rafael. Nagulat sila. Sabi nila, mahal na mahal ka daw ni Rafael, baka nagtatampo ka lang daw. Ayaw nilang i-cancel ang engagement. Sabi nila pag-uusapan daw muna.”

Napabuntong-hininga ako.

Kilala ko si Tita Cynthia. Mabait, pero sobrang spoiled kay Rafael. Simula bata, lahat ng gusto ni Rafael nakukuha niya.

“Anong sabi niyo, Ma?”

“Sabi namin, pagod na ang anak namin. Hindi na namin pipilitin. Pero sabi ni Cynthia, pupuntahan ka raw ni Rafael. At ibalik daw muna ang kwintas.”

Kinagabihan, pumunta nga si Rafael sa condo ko sa BGC.

Alas diyes ng gabi, umuulan. Nasa baba siya ng lobby, ayaw paakyatin ng guard kasi hindi na siya nasa guest list.

Bumaba ako.

Basang-basa siya, hawak ang maliit na velvet box.

“Andrea, ito na ang kwintas. Kinuha ko kay Bianca. Nag-away pa kami. Sabi ko sa kanya ibalik. Sorry na.”

Binuksan niya ang box. Nandoon ang ruby necklace, pero may gasgas na sa gilid. Halatang nasuot na nang matagal.

“Saan mo kinuha?”

“Sa kanya. Sabi niya nawala daw, pero nakita ko sa drawer niya.”

“Hindi mo ba nakikita, Rafael? Hindi na ito yung kwintas na binigay ng mama mo. May gasgas na. Parang tayo. May lamat na hindi na maibabalik.”

“Anong gusto mong gawin ko? Lumuhod ako? Sige, luluhod ako.”

At luluhod nga sana siya sa lobby ng condo, maraming tao.

Pinigilan ko siya.

“Rafael, tapos na tayo. Hindi dahil galit ako. Dahil wala na akong maramdaman. Dati kapag nakikita kitang kasama si Bianca, nanginginig ako sa selos. Ngayon, wala na. Parang nanonood lang ako ng movie ng ibang tao.”

Natigilan siya.

“Ayoko na ring maging bida sa teleserye mo. Gusto ko na ng tahimik na buhay.”

Umalis ako paakyat.

Kinabukasan sa office, iba na ang ihip ng hangin.

Si Bianca, biglang naging project lead ng year-end gala. Nag-post pa sa LinkedIn, “So honored to lead the 2026 Sarmiento Land Thanksgiving Gala! Thank you Sir Rafael for trusting me. Big shoes to fill after Ma’am Andrea.”

Maraming nag-like, kasama si Rafael.

Pero nagsimula nang magkaproblema.

Hindi niya alam na si Mrs. Tan ay kailangang tawagan ng alas sais ng umaga para magising, kundi late ang bulaklak.

Hindi niya alam na yung 8 million budget, 2 million na doon ay nakalaan na sa downpayment ng Solaire na binayaran ko na last month pa.

Tinawagan ako ni Sir Henry sa finance, “Andrea, bakit daw hindi mo binigay kay Bianca yung receipt ng Solaire? Sabi niya ikaw daw nagkulang.”

Pinasa ko ang screenshot ng email ko kay Bianca na may attached receipts, with timestamp.

Hindi na sumagot si Henry.

Isang linggo bago ang gala, nag-crash ang lahat.

Na-late ang caterer, mali ang lights, walang host.

Si Bianca, umiyak sa harap ni Rafael, “Sir, ang hirap po, hindi ko po kaya, si Ma’am Andrea kasi hindi niya tinuro ng maayos.”

At doon, first time kong nakitang napagod si Rafael kay Bianca.

“Bianca, tinuro niya sa’yo lahat. Nasa folder lahat. Bakit hindi mo binasa?”

“Eh kasi po, ang kapal po ng folder, hindi ko po maintindihan.”

Napahilot ng sentido si Rafael.

Nang gabing iyon, nag-message si Rafael sa akin.

“Andrea, pwede ka bang pumunta bukas para tumulong kahit 2 hours lang? Hindi para sa akin, para sa mga empleyado.”

Hindi ako sumagot.

Pero pumunta pa rin ang best friend kong si Luis de Leon, yung COO ng Ayala Land at kababata ko simula elementary sa De La Salle Zobel.

Matagal na siyang may gusto sa akin, pero never siyang namilit.

“Andrea, nakita ko resignation mo. Totoo ba na aalis ka na?”

“Oo, Luis. Punta akong Singapore by March.”

“Sabay tayo. May project ako doon. At saka, Andrea, matagal ko nang gustong sabihin, kung hindi ka na kay Rafael, pwede ba akong manligaw? Hindi ngayon, pero pag ready ka na.”

Ngumiti ako. First time in months na genuine ang ngiti ko.

“Sige, pag ready na ako.”

Dumating ang gabi ng year-end gala.

Suot ko ang simpleng black dress, hindi na ako part ng program. Nakaupo lang ako sa dulo kasama ang ibang rank and file.

Si Bianca, suot ang ruby necklace ko, naka-red gown, hawak si Rafael.

Siya ang nag-opening remarks, pero utal-utal. Nakalimutan ang script na sinulat ko.

Nang magsimula ang sayawan, inagaw niya ang mic.

“Gusto ko lang pong mag-thank you sa lahat, lalo na kay Sir Rafael na naniwala sa akin kahit bago lang ako.”

Tumingin siya sa akin at ngumiti nang pilit.

“At kay Ma’am Andrea, thank you po sa pag-guide, kahit minsan parang ang hirap niyong abutin.”

Tawanan ang ibang tao.

Doon ako tumayo.

Hawak ko ang folder ng lahat ng ebidensya. Screenshots ng pag-transfer ni Rafael ng pera ng company para ibili ng designer bag si Bianca na worth 450,000 pesos, na naka-charge sa marketing budget.

At ang CCTV footage galing sa Rockwell lobby na si Bianca mismo ang nag-invite kay Rafael sa condo niya, hindi dahil natakot siya, kundi dahil may pinaplanong surprise birthday daw para sa akin pero wala naman pala.

Ipapakita ko na sana nang biglang…

Nagsalita si Rafael sa mic, hawak ang kamay ni Bianca.

“May announcement ako. Simula ngayon, si Bianca na ang magiging VP for Marketing.”

Parang binuhusan ako ng yelo.

At lahat ng tao, pumalakpak.

Ako lang ang hindi.

At sa gitna ng palakpakan, tumunog ang phone ni Bianca, naka-loudspeaker pa.

Boses ng lalaki, “Bianca, nasaan ka na? Sabi mo nasa Boracay ka pero nasa Manila ka lang pala? Yung pera na pinadala ko, nasaan na?”

Nagkatinginan lahat.

Si Bianca namumutla.

Si Rafael, dahan-dahang binitawan ang kamay niya.

Bahagi 4: Sa huling sayaw ng year-end party pinili niya pa rin si Bianca, pero kinabukasan lumuhod siya sa harap ng pamilya ko at ako nakangiti nang tuluyan nang nakalaya at may bagong simula

Nabingi ang buong ballroom sa Solaire nang marinig ang boses sa loudspeaker ng phone ni Bianca.

“Bianca! Sagutin mo! Akala ko nasa Boracay ka nag-shoot para sa client, pero sabi ng pinsan mo nasa BGC ka lang at kasama mo yung mayamang boss mo? Yung 200k na hiningi mo para sa emergency ng mama mo, pinang-shopping mo lang pala sa Greenbelt?”

Si Bianca, nanginginig, sinubukang patayin ang tawag pero huli na.

Si Rafael, na kanina lang ay proud na proud na ipinapakilala siya bilang bagong VP, dahan-dahang umatras ng isang hakbang.

Lahat ng empleyado, mula sa janitor hanggang sa board members na inimbitahan ng pamilya Sarmiento, nakatingin.

Ako, nakaupo lang sa dulo, hawak pa rin ang folder na dapat sana ay ebidensya ko.

Hindi ko na kailangan ilabas.

Ang totoo, kilala ko ang boses na yun. Si Carlo, ex-boyfriend ni Bianca na taga Cebu, na nakausap ko nung nag-background check ako sa kanya last week. Hindi ako chismosa, pero nang malaman kong gagamitin niya ang kwintas na pamana ng pamilya ko, nagtanong-tanong na ako.

Si Bianca, hindi pala taga Ateneo gaya ng sabi niya sa resume. Hindi rin siya cum laude. Galing siya sa isang maliit na call center sa Cebu at may tatlong buwan pa lang na experience sa marketing bago siya pumasok sa Sarmiento Land dahil sa referral ng isang board member na ninong niya.

At yung anxiety attacks niya? Nalaman ko sa dati niyang ka-office, style niya na pala yun simula pa dati para makuha ang atensyon ng mga boss na may pera.

Doon sa stage, umiyak si Bianca, pero ibang iyak na yun. Hindi na yung mahinhin at pa-cute na iyak.

“Sir Rafael, hindi po totoo yan! Ex ko po yan, obsessed po siya sa akin! Sinungaling po siya!”

Pero si Rafael, hindi na siya yung dating Rafael na agad maniniwala.

Tumingin siya sa akin, sa dulo.

At doon ko nakita, first time in three years, na parang nagising siya.

“Bianca, umalis ka muna sa stage. Pag-usapan natin to sa office bukas.”

“Pero Sir, yung promotion…”

“Sa office na lang.”

Bumaba si Bianca, tumatakbo, naiwan ang isang takong ng sapatos niya sa hagdan. Walang tumulong.

Natapos ang party nang alanganin. Walang nag-sayaw. Maagang umuwi ang lahat.

Ako, paalis na sana nang hawakan ni Luis ang kamay ko.

“Tara na, ihahatid na kita. Tapos na ang drama.”

Ngumiti ako.

Kinabukasan, hindi pumasok si Bianca.

Nag-email si Miss Liza, “Effective immediately, Ms. Bianca Lim is no longer connected with Sarmiento Land due to falsification of credentials and misuse of company funds.”

Yung designer bag na worth 450,000 pesos? Naka-charge pala talaga sa company card ni Rafael na ginamit ni Bianca nang hindi nagpapaalam.

At yung ruby necklace?

Nasa table ko pagdating ko sa office. May maliit na note, sulat-kamay ni Rafael.

“Andrea, sorry. Ibinalik ko. Alam kong may gasgas na. Pero kung ayaw mo na, itago mo na lang o ibenta mo. Deserve mo ang mas maganda.”

Hindi ko kinuha. Pinabalik ko sa HR at sabi ko ibalik sa vault ng pamilya Sarmiento.

Tanghali ng araw na yun, pumunta sa bahay namin sa Alabang ang buong pamilya Sarmiento. Si Tita Cynthia, si Tito Robert, at si Rafael.

Dalawang sasakyan, may dalang fruit basket at ang original na titulo ng lupa sa Tagaytay na dapat sana ay regalo nila sa kasal namin.

Nasa sala kami nina Mama at Papa.

Umiyak si Tita Cynthia.

“Andrea, iha, patawarin mo kami. Hindi namin naturuan nang maayos si Rafael. Akala namin mabuting bata si Bianca kasi magaling magsalita. Hindi namin alam na niloloko niya si Rafael.”

Si Tito Robert, tahimik lang, pero tumango.

Si Rafael, nakaluhod.

Oo, lumuhod talaga siya sa harap ng pamilya ko, sa gitna ng sala namin na may marmol na sahig.

“Andrea, alam kong huli na. Alam kong tatlong beses kitang iniwan sa birthday mo. Alam kong ginawa kitang kapatid lang sa harap ng lahat. Alam kong ibinigay ko ang kwintas na dapat sa’yo lang. Gago ako. Napaka-gago ko. Pero Andrea, mahal pa rin kita. Pwede pa ba nating ayusin?”

Tiningnan ko siya. Yung Rafael na minahal ko simula 19 years old ako. Yung Rafael na nagturo sa akin mag-drive sa Nuvali, na nagdala sa akin sa first concert ko sa MOA Arena.

Pero iba na ako ngayon.

” Rafael, tumayo ka.”

Tumayo siya, luhaan.

“Hindi na kita mahal, Rafael. Hindi dahil kay Bianca. Kasi nung nawala ka nung tatlong birthday ko, natuto akong mag-isa. Nung una, akala ko mamamatay ako sa lungkot. Pero nung pangalawa, nakaya ko. Nung pangatlo, masaya pa ako na wala ka. Doon ko na-realize, hindi na pala ikaw ang nagpapasaya sa akin. Ako na.”

Umiyak siya.

“At saka, Rafael, hindi mo ako kailangang luhuran. Hindi kita pinaparusahan. Pinalalaya lang kita. Kasi kung mahal mo talaga ako, hindi mo ako hahayaan na maghintay ng apat na oras sa Rockwell lobby.”

Natahimik ang lahat.

Sabi ni Papa, “Robert, Cynthia, tapusin na natin ang engagement. Ibalik niyo ang dote, ibabalik din namin ang lahat ng regalo. Walang samaan ng loob. Mga bata lang ang nagkamali.”

Pumayag ang pamilya Sarmiento. Walang gulo. Pirma ng papeles, balik ng singsing.

Pag-alis nila, naiwan si Rafael sa gate. Ayaw niyang umalis.

Nilapitan ko siya.

” Rafael, umuwi ka na.”

“Andrea, saan ka pupunta? Totoo ba na aalis ka papuntang Singapore?”

“Oo. Sa March. May MBA offer ako sa National University of Singapore. Full scholarship. At may business proposal kami ni Luis para sa isang boutique consultancy for female-led startups.”

“Si Luis? Yung…”

“Oo, yung kababata ko na laging nandyan nung wala ka.”

Hindi na siya nakapagsalita.

“Salamat, Rafael, sa lahat. Dahil sa’yo, natuto akong hindi umasa sa lalaki para maging masaya.”

Umalis siya, mabagal, parang matanda.

Fast forward, March 2027.

Nasa Changi Airport na ako sa Singapore.

Kasama ko si Luis, na ngayon ay boyfriend ko na. Hindi siya perfect, pero never niya akong pinaghintay. Kapag sinabi niyang 7pm, 6:45 nandyan na siya. Kapag may takot ako, hindi niya ako iniiwan para sa ibang babae.

May message akong natanggap bago mag-boarding.

Galing kay Trish, dati kong katrabaho sa Sarmiento Land.

“Andrea! Balita mo ba? Si Sir Rafael, na-demote! Tinanggalan siya ng position bilang CEO at ginawang consultant na lang ng board. Lolo niya mismo ang nag-decide kasi bumagsak ang trust ng investors dahil sa issue kay Bianca. Si Bianca, nag-try bumalik sa Cebu pero may kaso pala siya doon na estafa, nahuli siya last week. Karma is real!”

At may isa pa, galing kay Rafael mismo.

“Andrea, kung mabasa mo man to, sana masaya ka sa Singapore. Ako, magsisimula ulit. Nag-enroll ako sa therapy, gusto kong matutong maging better man. Hindi para habulin ka, pero para hindi na ako makasakit ng ibang Andrea ulit. Salamat sa pagpalaya sa akin. Ingat ka.”

Hindi ko na nireplyan.

Pinatay ko ang phone at humawak kay Luis.

“Ready ka na ba, future CEO ng Reyes-de Leon Consultancy?”

Ngumiti siya, “Ready na, partner.”

At sumakay kami sa eroplano.

Sa bintana ng eroplano, nakita ko ang Maynila mula sa taas, maliit, parang cake na iniwan ko dati.

Pero ngayon, ako na ang may hawak ng kutsilyo, at ako na ang magdedesisyon kung sino ang bibigyan ko ng slice.

Tatlong beses akong iniwan sa birthday.

Pero sa pang-apat na taon, ako na ang unang umalis.

At sa pag-alis na yun, doon ko lang nahanap ang sarili kong handaan.

Natapos.