Bahagi 3
Akala ko tuluyan nang umalis si Vanessa pero bumalik siya sa Tagaytay at sinabing may karapatan siya sa flower shop at sa ₱10 million na bigay mo!

Nung binuksan ko ang brown envelope, nanginginig ang kamay ko. Hindi birth certificate na galing sa Pilipinas. Galing sa California. At ang nakalagay na ama, Michael Anderson, hindi Miguel Reyes. Malinaw na malinaw.

Tinawagan ko si Miguel. Sabi ko, “Pumunta ka dito ngayon.” Wala pang sampung minuto, nasa shop na siya. Pinakita ko sa kanya ang papel. Tinitigan niya, tapos napamura nang mahina.

“Alam ko nang hindi ko anak,” sabi niya. “Pero hindi ko alam na may dala siyang ganitong papel dito.”

Sabi ko, “Bakit siya bumalik? Anong gusto niya?”

Hindi sumagot si Miguel agad. Umupo siya sa maliit na bangko namin. Sabi niya, “Baka pera. Naubos na ang pera niya sa Amerika. Nung pinaalis ko siya sa BGC, binigyan ko siya ng ₱500,000 para umalis lang. Baka kulang.”

Naiinis ako pero hindi kay Miguel, kay Vanessa. Sa loob ng dalawang taon, ako ang sumunod sa lahat ng patakaran. Ako ang nagluto, naglaba, naghintay. Tapos si Vanessa, isang kasinungalingan lang, gusto nang kunin lahat.

Kinabukasan, bumalik si Vanessa. May kasama siyang lalaki na naka-polo barong, parang ahente. Sabi ng lalaki, “Mam Mara, si Mam Vanessa po ay may claim sa property na ito dahil conjugal daw po nung kasal pa kayo ni Sir Miguel.”

Tumayo ako. Sa unang pagkakataon, hindi ako natakot magsalita nang malakas sa sarili kong shop.

“Sir, hindi conjugal itong shop. Binili ko ito gamit ang sarili kong ipon. Yung ₱10 million na tseke, bigay sa akin yun bilang kabayaran sa kontrata, hindi conjugal property. May pirmahan kami ng divorce. Tapos na yun.”

Nagulat yung lalaki. Si Vanessa naman, biglang umiyak.

“Mara, hindi mo naiintindihan. Wala na akong mapuntahan. Yung American boyfriend ko, iniwan ako. Kailangan ko ng pera para sa anak ko. Si Miguel lang ang kilala kong may pera.”

Doon ko nakita ang totoo. Hindi na siya yung magandang babae na may PhD na kinakatakutan ko dati. Isa lang siyang nanay na desperada, pero ginamit ang anak niya para manloko.

Sabi ko, “Vanessa, nanay din ako ng shop na to. Pinaghirapan ko to. Hindi mo pwedeng kunin.”

Lumapit si Miguel. Hawak niya ang kamay ko, pero dahan-dahan kong binawi. Hindi dahil ayaw ko, pero dahil gusto kong tumayo mag-isa.

“Vanessa, umalis ka na. Hindi kita tutulungan sa kasinungalingan mo. Pero tutulungan kita bilang tao. Kung kailangan ng anak mo ng gatas, bibilhan kita. Pero hindi pera ni Mara ang ibibigay ko.”

Umiyak lalo si Vanessa. “Akala ko mamahalin mo pa rin ako, Miguel. Akala ko ako pa rin ang first love mo.”

Sumagot si Miguel, at ngayon malinaw ang boses niya. “Vanessa, matagal ka nang hindi first love. Si Mara ang minahal ko sa loob ng dalawang taon na bawal ko siyang mahalin. Araw-araw ko siyang nakikitang nagluluto, nag-aalaga kay Nanay Lita, kahit alam kong pagod siya.”

Nasaktan ako sa narinig ko. Hindi dahil sa sinabi niya kay Vanessa, kundi dahil ngayon ko lang narinig na minahal niya ako nung panahong akala ko pera lang ang habol ko sa kanya.

Nung umalis si Vanessa, naiwan kami ni Miguel sa shop. Tahimik. Amoy ng mga rosas ang paligid.

Sabi ko, “Miguel, masakit pa rin. Masakit na pinalayas mo ako dati sa Forbes Park na parang wala lang. Masakit na sinunod mo agad si Vanessa nang walang tanong.”

Lumuhod siya ulit, pero pinatayo ko siya. Ayoko na ng lumuluhod.

“Mara, alam ko. At hindi ko hihilingin na kalimutan mo yun. Pero gusto kong malaman mo, yung 20 na patakaran, ginawa ko yun kasi duwag ako. Akala ko kung gagawa ako ng maraming bawal, hindi ako masasaktan pag umalis ka. Pero ikaw pala ang nasaktan ko.”

Doon ako napaiyak. Hindi yung iyak na malakas, yung tahimik lang na tumutulo.

Pero kahit umiiyak ako, malinaw na ang isip ko. Hindi na ako yung babaeng pumirma ng kahit anong papel dahil kailangan ng pera. May sarili na akong desisyon.

Kinabukasan, pumunta ako sa munisipyo. Dinala ko ang titulo ng lupa ng flower shop. Pina-check ko na nakapangalan lang sa akin, Mara Santos lang, walang kasamang Reyes. Pina-check ko rin ang bank account ko. Yung ₱10 million, nilagay ko sa time deposit na nakapangalan lang sa akin at kay Nanay Lita.

Pumunta rin ako sa abogado. Sabi ko, gusto kong siguraduhin na final na ang annulment ng dati naming kontrata. Gusto kong malinis lahat bago ako magdesisyon ulit.

Pagbalik ko sa shop, nandoon si Miguel, nagdidilig pa rin. Sabi ko sa kanya, “Miguel, may desisyon ako.”

Tumingin siya, kinakabahan.

“Sabi mo gusto mo ng panghabambuhay na walang kontrata. Papayag ako na maging parte ka ng buhay ko, pero hindi dahil sa kontrata. Hindi mo na ako pwedeng bigyan ng kontrata. At hindi ko ibibigay sayo ang titulo ng shop ko o ang bank account ko. Sa akin yun. Kung mamahalin mo ako, mahalin mo ako nang walang papel.”

Ngumiti si Miguel. Ngiting pagod pero totoo.

“Walang papel, Mara. Pangako.”

At sa unang pagkakataon, naniwala ako. Pero hindi pa tapos ang lahat. Dahil alam kong babalik pa si Vanessa, at may kailangan pa kaming ayusin sa BGC.

Hawak ko pa rin ang birth certificate na may pangalang Michael Anderson, at alam kong yun ang magiging susi para matapos na lahat.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Nung hinarap ko kayong dalawa sa barangay hall, pinunit mo ulit ang kontrata at sinabi mong ako lang ang pipiliin mo habambuhay!

Isang linggo matapos kong ayusin ang titulo ng lupa, bumalik si Vanessa sa Tagaytay. Pero hindi na siya mag-isa. Kasama niya ang mama niya at ang batang lalaki. Pumunta sila sa barangay hall at nagreklamo. Sabi sa reklamo, sinaktan daw sila ni Miguel at pinalayas.

Pinatawag kaming lahat sa barangay hall. Ako, si Miguel, si Vanessa, at si Kapitan.

Pagpasok ko, nakaupo si Vanessa, umiiyak. Hawak ang anak niya. Pagtingin niya sa akin, parang ako pa ang may kasalanan.

Sabi ni Kapitan, “Mam Mara, Mam Vanessa, pag-usapan natin nang maayos. Ano ba talaga ang problema?”

Tumayo si Vanessa. “Kap, si Miguel po, nangako po siyang pakakasalan ako. Anak niya po itong anak ko. Tapos ngayon po, itong si Mara ang pinipili niya. Niloko niya kami.”

Tumingin si Kapitan kay Miguel. “Sir Miguel, totoo ba ito?”

Tumayo si Miguel. Hawak niya ang brown envelope na binigay ko sa kanya. Binuksan niya at inilapag sa mesa ang birth certificate galing California.

“Kap, hindi ko po anak ang bata. Ito po ang birth certificate. Michael Anderson po ang ama, hindi ako. Nagsinungaling po si Vanessa. May ebidensya po ako.”

Nagulat si Vanessa. “Hindi! Peke yan! Inedit mo lang yan!”

Pero nagsalita ang mama ni Vanessa. “Vanessa, tama na. Anak, tama na ang kasinungalingan. Sinabi ko na sayo dati, wag mong gamitin ang bata.”

Doon bumagsak ang balikat ni Vanessa. Umiyak siya nang malakas. Hindi na iyak ng nanloloko, iyak ng taong nahuli.

“Gusto ko lang naman ng seguridad! Pagod na akong maging single mom sa Amerika! Akala ko kung sasabihin kong anak ni Miguel, mayaman kami! May PhD ako pero wala akong pera!”

Natahimik ang buong barangay hall.

Tumingin ako kay Vanessa. Hindi na ako galit. Naawa ako. Pero hindi ko hahayaan na kunin niya ang pinaghirapan ko.

Sabi ko, “Vanessa, naiintindihan kita bilang babae. Mahirap maging nanay mag-isa. Pero hindi mo pwedeng gamitin ang anak mo para kumuha ng pera sa iba. At hindi mo pwedeng angkinin ang shop ko na pinaghirapan ko galing sa dalawang taong pagiging contract wife.”

Tumayo ako at inilapag ko rin ang sarili kong mga papeles. Yung titulo ng lupa na nakapangalan lang sa akin. Yung bank account statement na nasa time deposit. Yung final na divorce paper namin ni Miguel na pirmado na.

“Kap, ito po ang shop ko. Ako lang po ang may-ari. Binili ko po gamit ang legal na kabayaran sa dati kong kontrata. Wala pong habol si Vanessa dito.”

Tumango si Kapitan. “Malinaw, Mam Mara. Sa inyo po talaga ang property.”

Pagkatapos, tumingin si Kapitan kay Vanessa. “Mam Vanessa, wala po kayong karapatan sa property ni Mam Mara. At base sa birth certificate, hindi po si Sir Miguel ang ama. Kung gusto niyo po ng sustento, sa Amerika niyo po habulin ang tunay na ama.”

Umiyak si Vanessa pero wala na siyang nagawa.

Nung palabas na kami ng barangay hall, hinabol ako ni Vanessa.

“Mara, sorry. Sorry sa lahat. Naiinggit ako sayo. Akala ko pera lang habol mo kay Miguel, pero nakita ko kung paano ka niya tinitignan. Hindi ka niya tiningnan nang ganun dati.”

Sabi ko, “Vanessa, hindi ko kailangan ng sorry mo. Kailangan ng anak mo ng nanay na totoo, hindi nanay na nagsisinungaling.”

Umalis sila.

Naiwan kami ni Miguel sa labas ng barangay hall. Hawak niya pa rin ang lumang marriage contract namin na pinagpunit-punit niya dati pero tinahi ko.

“Mara,” sabi niya, “May dala ulit akong kontrata.”

Kinabahan ako. “Miguel, sinabi ko nang ayoko ng kontrata.”

Ngumiti siya at pinunit ulit sa harap ko ang papel. Pero hindi pala kontrata yun. Deed of sale ng maliit na lote sa tabi ng flower shop ko. Nakapangalan sa akin, regalo niya pero walang kapalit.

“Walang kontrata, Mara. Gusto ko lang na lumaki pa ang garden mo. Kung papayag ka, gusto kong tumulong magtanim, hindi bilang asawa sa kontrata, kundi bilang taong mahal ka.”

Doon ako natawa nang totoo, sa unang pagkakataon na walang pait.

“Miguel Reyes, ang kulit mo. Isang taon ka nang nagdidilig dito, ngayon ka pa magpapaalam magtanim?”

Hinawakan niya ang kamay ko, pero hindi na mahigpit na parang may-ari. Marahan lang.

“Mara, papayag ka ba na ligawan ulit kita? Walang ₱10 million, walang 20 rules. Ako lang at ikaw.”

Tumingin ako sa flower shop ko, sa mga rosas na kami ang nagtanim. Naalala ko si Nanay Lita na magaling na ngayon at tumutulong sa shop. Naalala ko yung gabi na pinalayas ako sa Forbes Park at yung gabi na pinunit niya ang kontrata.

Sabi ko, “Miguel, hindi mo na ako kailangang ligawan. Nandito ka na eh. Pero sa isang kondisyon.”

“Ano yun?”

“Yung titulo ng lupa, bank account, at shop, sa akin lang. At kung mag-aasawa tayo ulit balang araw, hindi na kontrata. Pag-ibig lang. At ikaw ang magluluto minsan.”

Tumawa siya nang malakas. “Ako magluluto? Sige, susunugin ko ang kusina pero susubukan ko.”

At pumayag ako.

Hindi kami kinasal agad. Nag-boyfriend girlfriend muna kami nang matagal. Siya ang naghahatid kay Nanay Lita sa ospital para sa check-up. Ako ang nag-aalaga ng negosyo niya minsan pag nasa BGC siya.

Si Vanessa, umalis na ng Tagaytay. Nabalitaan kong bumalik siya sa Cebu sa mama niya at nagtrabaho bilang teacher. Hindi na siya nang-gulo pa.

Ngayon, dalawang taon matapos ang lahat, mas malaki na ang flower shop namin. May maliit na cafe na sa tabi. Si Miguel, hindi na presidente lang na malamig. Siya yung taong maagang gumigising para magdilig ng bulaklak at marunong nang magluto ng sinigang, kahit maalat minsan.

At sa notebook ko, wala nang utang luma at utang bago. Ang nakasulat na lang, “Ngayon, wala nang kontrata. Wala nang Rule 1. May pag-ibig na lang, araw-araw, sa pagitan ng mga rosas.”

At ngayong umaga, habang nagdidilig kami ni Miguel ng mga bagong rosas sa harap ng shop sa Tagaytay, alam kong hindi ko na kailangang pumirma para lang mahalin at mahalin siya pabalik.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨