Bahagi 3
Akala ko bayad na lahat nung makuha ko ang ₱5M, pero sa Cebu ko lang nalaman na pinagsinungalingan pala ako ni Carlo at ni Bea sa lahat

Pagbaba ko sa Mactan, mainit pero iba yung hangin. Si Papa nasa labas ng airport, payat na, may dalang lumang payong na kulay blue. Niyakap niya ako na parang hindi ako umalis ng dalawang taon. Sabi niya, Anak, ang tagal mo sa BGC ah.

Sa biyahe papuntang bahay namin sa Cebu City, tahimik lang kami sa jeep. Hawak ko yung brown envelope na may bank confirmation. Sabi ni Papa, Liza, totoo ba, nakuha mo na yung buo? Tumango ako, oo Pa, buo yung ₱5M, nasa savings na, cleared na.

Yung bahay namin, yung dating opisina ng advertising agency ni Papa, sarado pa rin. May karatula na FOR RENT na medyo kupas na. Yung itim kong notebook, binuklat ko sa mesa na maalikabok. Andun pa rin yung sulat-kamay ko nung umalis ako, listahan ng utang, bayad ng Meralco sa BGC, pati grocery.

Kinagabihan, nagluto ako ng lugaw. Same lugaw na niluluto ko kay Carlo dati, pero ngayon para kay Papa, may kasamang itlog. Habang hinahalo ko, naalala ko si Bea na nakaupo sa lamesa namin, suot pantulog ko, kumakain nung lugaw na yun, nakangiti pa na parang kanya.

Biglang tumunog phone ko. Si Carlo. Hindi ko sinagot nung una, pangalawang tawag sinagot ni Papa kasi makulit. Sabi ni Papa, Carlo daw, gusto kausapin. Kinuha ko, sabi niya, Liza, pwede ba wag mo muna i-block si Bea? Nagkagulo sa opisina, nag-post siya.

Sabi ko, anong gulo? Sabi niya, nag-post si Bea sa Facebook, picture ng condo sa BGC, caption niya finally home, may pa-hashtag pa na true love. May mga comment yung mga officemate namin dati, akala nila kami pa rin ni Carlo, nagtataka bakit si Bea nandun at naka-pantulog ko.

Doon ko nalaman yung totoo, hindi pala may sakit tatay ni Bea. Umuwi siya kasi tapos na visa niya sa Singapore at wala siyang matirhan sa Manila, naubusan ng ipon. Pumunta siya kay Carlo, umiyak sa pantry, sabi may sakit papa niya, kailangan ng trabaho at matutulugan, naawa si Carlo agad.

Pero ang mas masakit, alam ni Bea yung huling clause na sulat-kamay ni Carlo. Pinakita pala ni Carlo sa kanya yung kontrata namin nung lasing sila sa opisina nung isang Friday night. Sabi ni Carlo kay Bea, hindi naman seryoso yan, hindi magagalit si Liza, kopya ka lang naman niya, kaya nga siya pinatagal ko.

Doon nanggaling yung sinabi ni Bea na pareho kami magluto kaya ako pinatagal ng 2 years. Hindi pala galing sa wala, galing pala mismo kay Carlo, habang lasing, kinukwento niya kay Bea yung buhay namin na parang kwentong nakakatawa, na ako daw yung rebound na marunong magluto ng lugaw.

Nung sinabi ko yun kay Papa, tahimik siya ng matagal. Sabi niya, Anak, dalawang taon kang nagbayad ng ilaw, tubig, pati groceries sa condo na hindi naman sa’yo, tapos yung tao na pinaglulutuan mo, ikaw pa ginawang kopya. Yung ₱200K buwan-buwan na binibigay ni Carlo, akala mo sahod, pero yun pala bayad para tiisin mo lahat ng pambabastos.

Naiyak ako pero hindi malakas, yung luha na tahimik lang na tumutulo habang naghuhugas ako ng kaldero. Kasi hindi na ako yung Liza na umiiyak sa CR ng condo sa BGC habang naririnig yung tawa ni Bea sa sala. Iba na ngayon, pagod na ako pero malinaw na utak ko, alam ko na sino ako.

Kinabukasan, pumunta kami ni Papa sa bangko sa may Osmeña Blvd. Dala ko yung bank statements ng 23 months, yung itim na notebook, at yung kontrata. Pinakita ko sa manager, yung ₱200K monthly, yung ₱100K na binabawas ko para sa utang, yung ₱50K para sa bahay, yung ₱50K na ipon. Sabi ng manager, pwede nating gawing seed money para sa bagong business account.

Habang nasa bangko, nag-message ulit si Bea sa Viber. Sabi niya, Ate Liza, sorry, hindi ko alam na pera mo pala lahat yun, akala ko pera ni Carlo kasi sabi niya siya nagbabayad ng condo. Pwede ba wag mo ako i-report sa admin ng condo? Wala akong pang-deposit sa boarding house, ₱50K lang sweldo ko.

Hindi ako nag-reply agad, binasa ko lang ng tatlong beses. Kasi dati, pag nag-message siya na ate pahiram ng charger, nire-replyan ko ng oo, sige, kunin mo sa drawer. Ngayon, hindi na, yung hindi pag-reply na yun, parang ang bigat sa dibdib pero ang gaan din sa pakiramdam, parang unang beses na ako pumili para sa sarili ko.

Pag-uwi namin, may dumating na delivery galing sa BGC, Lalamove. Yung box ng mga naiwan kong gamit, hindi pantulog, hindi lugaw, pero yung plantsa, yung coffee mug ko na may tatak na Liza, at yung kopya ng kontrata na may pirma ni Carlo. Sa ilalim, may sulat-kamay si Carlo, yung huling clause na siya mismo nagsulat, naka-highlight pa ng yellow.

Tinawagan ko yung admin ng condo sa BGC, si Kuya guard dati na kilala ako. Sabi ko, Kuya, paki-alis na yung pangalan ko sa lahat ng bills, sa Meralco, sa tubig, sa internet, pati sa grocery delivery. Simula ngayon, si Carlo at si Bea na bahala, hindi na ako. At paki-forward sa email ko yung final SOA para malinis lahat.

Si Carlo tumawag ulit nung gabi, bandang 9PM. Sabi niya, Liza, mali ako, alam ko nilabag ko yung clause na sinulat ko mismo, hindi ko dapat pinapasok si Bea, nadala lang ako ng awa at ng nakaraan. Sabi ko, Carlo, hindi lang clause yung nilabag mo, yung respeto, yun yung nilabag mo, at yun hindi nababayaran ng extra ₱1M.

Si Bea naman, nag-voice message, umiiyak, 2 minutes yung haba. Sabi niya, Ate, wala talaga akong mapuntahan, kaya ako nag-stay sa condo, hindi ko sinasadya isuot pantulog mo, nagandahan lang ako. Naawa ako pero hindi na ako bumigay, sabi ko sa sarili ko, awa dati yung dahilan kaya ako pumayag sa kontrata, awa na ngayon hindi na pwede maging dahilan para apihin ako.

Kinaumagahan, pumunta kami sa dating opisina ng agency. Maalikabok, pero andun pa yung mesa ni Papa, yung lumang computer na nagbubukas pa. Sabi ni Papa, dati dito tayo kumukuha ng clients, ngayon puro utang na lang naiwan. Sabi ko, Pa, bubuksan natin ulit, pero hindi na utang yung bubuksan natin, negosyo na, sa pangalan ko na.

Naglista ako ng mga dati naming kliyente sa itim na notebook, sa bagong page. Yung iba nasa Manila na, yung iba nasa Cebu pa. Tinawagan ko yung isa, si Aling Nena na may bakeshop sa may Carbon. Sabi niya, Liza, balik ka na ba? Kailangan namin ng bagong tarp at menu. Doon ako ngumiti ng totoo sa unang beses pagkatapos ng dalawang taon.

Habang naglilista, biglang may dumating na email galing sa kumpanya ni Carlo, formal letter, sinasabi na cleared na raw yung contract, at salamat sa 2 years of partnership. Pero sa baba, may note si Carlo mismo, handwritten na scan, sabi niya, Liza, kung pwede, pakibalik yung spare key ng condo, kasi hindi makapasok si Bea minsan pag naiwan niya susi.

Natawa ako pero hindi na masakit, parang nakakatawa na lang na after lahat, susi pa rin hinihingi nila. Sabi ko sa isip ko, yung spare key na binigay ko dati para kay Bea na nakalimutan daw niya, ngayon hinihingi nila ulit. Hindi ko na binalik, sinabi ko sa admin, palitan na yung lock, hindi na ako nakatira dun, wala na akong susi.

Nung hapon, nagkita kami ni Papa sa may pier, kumain kami ng isaw at puso. Sabi niya, Anak, dati akala ko kailangan mo mag-asawa ng mayaman para mabayaran utang ko, ngayon nakikita ko, kaya mo pala mag-isa, mas matapang ka pa sa akin. Yung ₱5M na yan, hindi bayad sa pagiging kopya, bayad yan sa pagiging ikaw na matatag.

Pag-uwi, chineck ko yung bank app, pumasok na yung ₱5M, malinis, walang kulang, walang hold. Sa tabi nun, yung ipon ko na ₱50K monthly for 23 months, nasa ₱1.15M na pala. Hindi ko namalayan, habang nagtitipid ako para sa utang ni Papa, nakakaipon na rin pala ako para sa sarili ko, hindi ko lang pinapansin.

At doon ko napagdesisyunan yung maliit pero mahalagang bagay na magbabago ng lahat. Hindi ko na hahabulin yung extra ₱1M na inoffer ni Carlo na parang pampatahimik lang. Hindi ko na rin ibabalik yung galit sa kanila araw-araw. Gagamitin ko yung pera para i-register yung Liza Creative Studio sa DTI, sa pangalan ko, sa address namin sa Cebu.

Yung unang project na kinuha ko, libre para kay Aling Nena, tarpaulin at bagong logo ng bakeshop niya. Sabi ko, bayad mo na sa akin yung dalawang taon na tiwala mo kay Papa, hindi ko na sisingilin. Umiyak si Aling Nena, niyakap ako, sabi niya, sa wakas Liza, ikaw na ulit.

Nung gabi na yun, nag-post ako sa private account ko, hindi para kay Carlo o Bea, pero para sa sarili ko lang. Picture ng itim na notebook, sarado na, may bagong sticker na nakalagay, PAID, kulay green. Walang caption na mahaba, dalawang salita lang, tapos na, yun lang.

Si Carlo nag-react sa post ko kahit hindi ko siya friend sa private, hindi ko alam pano niya nakita, pero nag-message siya, congrats, deserve mo yan. Hindi ko na sinagot, kasi yung congrats na yun, dalawang taon na late, at hindi ko na kailangan ng validation galing sa kanya para maging buo.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Bumalik ako sa BGC hindi para makipag-ayos kundi para harapin si Carlo at si Bea at bawiin mismo ang dangal at titulo ng buhay ko

Bumalik ako sa BGC hindi dahil sa panghihinayang. Kailangan kong kunin yung diploma ko na naiwan sa drawer at yung titulo ng lupa ni Papa na sinangla ko dati na nasa safety deposit box ng condo. Sabi ni Papa, samahan na kita, ayaw kitang bumalik mag-isa dun.

Pagdating ko sa lobby ng condo sa BGC, iba na yung guard, hindi na ako kilala bilang Mrs. Tan. Sabi ko, Liza Reyes, unit 1204, kukunin lang gamit. Tumawag siya sa taas, narinig ko sa intercom, boses ni Carlo, sige papasukin, nanginginig.

Pagbukas ng pinto, amoy ibang pabango na, hindi na yung body wash ko. Yung dati kong tanim na basil sa balcony, patay na, tuyo. Yung mesa na dati malinis, puno ng takeout boxes, Jollibee, Chowking. Si Bea nasa sofa, nakabaluktot, umiiyak, buhok magulo. Si Carlo nakatayo sa may kusina, hawak yung Meralco bill na kulay pink, pangatlong notice na.

Sabi ni Carlo, Liza, buti dumating ka, hindi na kami magkaintindihan ni Bea. Sabi ni Bea, Carlo, sinabi mo sagot mo lahat ng bills, ngayon wala ka palang pera? Laki ng utang sa kuryente, tubig, pati internet putol na.

Tahimik lang ako, kinuha ko yung diploma sa drawer sa kwarto, maalikabok na. Tapos binuksan ko yung cabinet kung saan ko dati nilalagay yung titulo ng lupa ni Papa. Andun pa, pero may nakapatong na blazer ni Bea na amoy sigarilyo at pabango.

Sabi ko, Carlo, naaalala mo yung clause na sinulat mo mismo? Yung bawal papasukin si Bea sa bahay natin? Tumango siya, namumula mukha, pawis na. Sabi niya, oo, mali ako, akala ko okay lang kasi isang buwan na lang, tapos na kontrata mo, hindi ka na masasaktan.

Si Bea biglang sumabat, malakas boses, Ate Liza, hindi ko naman sinasadya, wala lang talaga akong matirhan, tapos na visa ko sa Singapore, sinungaling ako na may sakit tatay ko, kailangan ko ng trabaho. Kailangan ko ng matulugan, kaya ako nag-stay.

Sabi ko, Bea, alam mo ba magkano binayad ko sa kuryente nung isang buwan na nandito ka? ₱18,000, kasi bukas aircon mo 24 hours. Sa tubig ₱3,500, sa grocery ₱22,000, pati body wash ko na ₱450, ginamit mo. Lahat galing sa ₱200K na binibigay ni Carlo sa akin na kala mo pera niya, pero pera ko pala na bayad sa pagiging contract wife.

Si Carlo napayuko, parang lumiit. Sabi niya, Liza, akala ko kasi hindi ka masasaktan kasi kontrata lang tayo, hindi totoo. Akala ko kopya ka lang ni Bea kasi pareho kayo magluto ng lugaw, pareho kayo ng ngiti pag nagluluto, pareho kayo ng amoy ng shampoo dati. Doon ako natawa, pero malamig, hindi masaya.

Sabi ko, Carlo, hindi ako kopya. Dalawang taon akong gumising ng 5AM para magluto ng lugaw mo, magplantsa ng puting polo mo na nilagyan ng lipstick ni Bea, maglinis ng 120 sqm na condo na akala mo ikaw nagbabayad pero ako pala nagba-budget ng ₱50K buwan-buwan para lang hindi tayo maputulan.

Nilabas ko yung itim na notebook at yung bank statements, nilatag ko sa mesa, sa harap ng takeout boxes nila, kumalat. Sabi ko, ito yung 23 months, ₱100K sa utang ni Papa, ₱50K sa bahay, ₱50K ipon. Ngayon may ₱1.15M akong ipon na hindi mo alam, kasi akala mo lahat napupunta sa utang, pero nagtitira ako para sa sarili ko.

Si Bea napahagulgol, malakas, sabi niya, Ate, sorry, nagselos ako kasi akala ko mahal ka pa rin ni Carlo kahit kontrata lang, kaya sinuot ko pantulog mo, kinain ko lugaw mo, para mapansin niya ako na mas magaling ako sa’yo. Pero hindi ka niya pinansin, ako pa rin pinili niya, pero wala rin pala, kasi wala siyang pera ngayon pambayad ng bills.

Si Carlo biglang nagsalita ng malakas, parang sumabog, Tama na Bea! Sabi niya kay Bea, sinabi ko na sa’yo, tapos na kami ni Liza, pero hindi ibig sabihin ikaw na kapalit. Hindi ka marunong magtrabaho, late ka palagi, pati filing ng documents sa opisina mali, kaya pinagalitan ka ng HR. Hindi ka marunong magluto, puro order lang tayo ng takeout simula nung umalis si Liza.

Doon lumabas yung totoo, hindi lang ako yung niloko, pati si Bea niloko ni Carlo. Si Carlo, akala niya kaya niyang pagsabayin, yung contract wife na nag-aalaga ng bahay at yung first love na bumalik para maging prinsesa. Pero wala siyang inalagaan ng maayos, pareho kaming iniwan niyang gutom, ako sa respeto, si Bea sa pangako.

Dumating yung admin ng condo, si Kuya Roger, kasi tinawagan ko bago ako umakyat para sa final SOA. Dala niya final bill, sabi niya, Ma’am Liza, may unpaid na ₱68,000 sa Meralco at tubig simula nung umalis kayo, pati internet ₱3,999. Sino magbabayad? Tumingin ako kay Carlo, hindi na sa akin yan.

Sabi ko, Kuya, hindi na ako nakatira dito, simula nung umalis ako nung nakaraang linggo, sila na dapat magbayad, alisin niyo na pangalan ko. Sabi ni Carlo, ako na magbabayad, ako na, hiramin ko sa company. Sabi ng admin, kailangan niyo na rin palitan yung name sa contract ng internet at sa titulo ng parking, kasi nakapangalan pa kay Liza Reyes.

Kinuha ko yung titulo ng lupa at diploma, nilagay sa bag. Sabi ko, Carlo, pirmahan mo to, simpleng sulat lang, isang page. Nakasulat na nilabag mo yung huling clause na ikaw mismo sumulat, at na bayad mo na yung ₱5M nang buo, at wala ka nang habol sa akin o sa pamilya ko, at wala na akong pananagutan sa condo na to. Hindi para kasuhan ka, para lang malinis pangalan ko sa barangay at sa bangko.

Pinirmahan niya, nanginginig kamay niya, parang nung pumirma siya sa marriage contract namin dati, pero ngayon baliktad, ako na nagpapapirma. Si Bea nakatingin lang, wala nang sinasabi, hawak yung blazer niya, parang bata na nahuli.

Sabi niya, Ate, saan ka na titira? Sabi ko, sa Cebu, bubuksan ko ulit agency ni Papa, yung Liza Creative Studio, maliit lang pero akin. Sabi ni Bea, pwede ba ako sumama? Wala na akong trabaho, tinanggal ako kanina sa HR kasi nag-away kami ni Carlo sa opisina at nalaman nilang nagsinungaling ako sa application ko na may sakit papa ko.

Sabi ko, hindi Bea, hindi kita matutulungan, hindi dahil galit ako, pero kasi kailangan mo matutong tumayo mag-isa, tulad ng ginawa ko nung iniwan mo akong mag-isa sa kusina na suot pantulog ko. Hindi lahat ng tulong galing sa pagtira sa bahay ng iba, minsan kailangan mo magrenta ng sarili mo kahit ₱50K lang sweldo mo.

Paglabas ko ng condo, hindi na ako lumingon tulad nung unang beses na umalis ako na may luha pa. Pero ngayon, magaan, kasi dala ko hindi lang titulo at diploma, dala ko yung desisyon na hindi na ako babalik sa pagiging anino ng iba, hindi na ako kopya.

Sa baba, naghihintay si Papa sa may bench, may dalang bote ng tubig. Nung nakita niya ako, ngumiti siya, sabi niya, tapos na ba Anak? Sabi ko, tapos na Pa, pirmado na, wala na akong susi dun, pero meron na tayong susi sa bago.

Sa Grab papuntang airport, tahimik lang kami ni Papa, traffic sa BGC. Tapos biglang nagsalita si Papa, Alam mo Anak, nung nagkasakit kumpanya ko, akala ko katapusan na ng pangalan natin. Pero ngayon, may bago kang simula, yung ₱5M na yan, hindi kabayaran sa pagiging asawa, kabayaran yan sa dalawang taon na pagiging matatag at matapat kahit walang nagpapasalamat.

Pagdating sa Cebu, diretso kami sa DTI sa may City Hall. Ni-register ko yung Liza Creative Studio, dala titulo ng lupa at bank certificate ng ₱5M. Yung babae sa DTI, tinanong ako, anong services? Sabi ko, advertising, branding, small business lang muna, pero galing sa puso. Ngumiti siya, sabi niya, maganda pangalan, parang ikaw, matapang.

Yung unang kliyente namin, si Aling Nena ulit na may bakeshop sa Carbon, nagpagawa ng tarpaulin at menu board, ₱8,000 lang pero binayaran agad. Maliit lang pero nung inabot niya yung pera, naiyak ako sa harap niya, kasi sa unang beses, pera na galing sa trabaho ko, hindi galing sa kontrata, hindi galing sa awa ni Carlo.

Si Carlo nag-message ulit isang linggo pagkatapos, sabi niya, Liza, umalis na si Bea sa condo, bumalik sa province nila sa Laguna, yung condo binenta ko na kasi masyado malaki para sa isang tao at ang laki ng bills na hindi ko kayang bayaran mag-isa. Hindi ko na sinagot, binasa ko lang at binura, hindi na kailangan ng closure na galing sa kanya.

Si Bea nag-message din, nasa province na raw siya, nag-aapply sa call center, nag-aaral magluto ng lugaw kasi wala na siyang makain na luto ng iba. Sabi niya, Ate, salamat kasi hindi mo ako sinira sa HR, sinabi mo lang totoo, natuto ako. Hindi ko na rin sinagot, pero hindi na galit yung nararamdaman ko, awa na lang na may hangganan at may natutunan.

Ngayon, isang buwan na mula nung huling punta ko sa BGC, yung Liza Creative Studio may dalawang tao na,Ngayon, isang buwan na mula nung huling punta ko sa BGC, yung Liza Creative Studio may dalawang tao na, ako at si Mika, pinsan ko na magaling sa Canva at TikTok editing.

Maliit lang opisina namin, yung dating bodega ng agency ni Papa, pininturahan namin ng puti. Yung pader may nakasabit na isang frame, hindi picture ng kasal, pero yung kopya ng itim na notebook ko na may tatak na PAID na kulay green. Sa ilalim, sinulat ko, Hindi ako kopya, ako yung original.

Araw-araw, si Papa pumupunta pa rin, kahit 68 na siya. Nagdadala ng kape, 3-in-1 lang, pero mainit. Sabi niya, Liza, dati ako yung boss dito, ngayon ikaw na. Mas magaling ka na sa akin kasi hindi ka takot magsimula ulit kahit zero.

Yung mga dati naming utang sa suppliers, unti-unti naming binayaran gamit yung ₱5M. Hindi ko ginalaw yung ₱1.15M na ipon ko, hinayaan ko lang sa isang hiwalay na bank account. Sabi ko, yan yung emergency fund ko, hindi na para kay Carlo o sa kahit sinong lalaki, para sa sarili ko at kay Papa.

Isang hapon, may nag-doorbell sa studio. Si Aling Nena, may dalang pandesal at yung bagong menu board na ginawa namin. Sabi niya, Liza, ang dami nang bumibili kasi gumanda signage ko, dahil sa’yo. Tapos may inabot siya, sobre, laman ₱8,000, plus dagdag na ₱2,000 tip. Sabi niya, pang-merienda mo.

Doon ko naramdaman, sa unang beses pagkatapos ng dalawang taon, na yung pagod ko may kapalit na respeto, hindi bayad para tiisin, pero bayad para sa galing.

Si Carlo, balita ko sa isang common friend namin sa Makati, lumipat na sa mas maliit na condo sa may Quezon City, 45 sqm lang. Binenta na niya yung 120 sqm sa BGC kasi hindi niya kaya monthly dues at kuryente mag-isa, lalo na wala na akong nagba-budget ng ₱50K para sa bahay. Yung kumpanya niya, medyo humina daw kasi umalis yung dalawang client nung nalaman yung gulo sa HR tungkol kay Bea.

Hindi ako natuwa, hindi rin ako nalungkot. Parang wala na lang. Kasi yung buhay niya, hindi na connected sa buhay ko. Yung marriage contract namin, tapos na, naka-file na sa drawer na may label na CLOSED.

Si Bea, huling message niya, nasa Laguna na siya, nakatira ulit sa mama niya. Nag-enroll daw siya sa TESDA ng cooking course. Sabi niya sa voice message na hindi ko na pinakinggan ng buo, Ate Liza, ngayon ko lang nalaman gaano kahirap mag-budget ng ₱50K para sa lahat, kuryente, tubig, grocery. Dati akala ko madali lang maging ikaw.

Hindi ko siya binlock. Hinayaan ko lang. Kasi minsan, yung hindi pag-reply, mas malakas na boundary kaysa sa mahabang sermon.

Isang gabi, habang nag-aayos kami ni Papa ng mga lumang portfolio ng agency, nakita namin yung lumang picture ni Mama, yung tunay kong mama na namatay 10 years ago. Nakangiti siya sa harap ng maliit naming opisina dati. Sabi ni Papa, kamukha mo mama mo pag nagluluto ka ng lugaw, hindi si Bea, ikaw mismo.

Doon ako napahagulgol ulit, pero ngayon hindi dahil sa sakit ng pagiging kopya, kundi dahil sa gaan na sa wakas, ako na ulit, hindi version ng iba.

Nag-decide kami ni Papa na yung dating utang na ₱5M, kahit bayad na sa bangko, gagawin naming kwento sa bagong clients. Sabi namin, nalugi kami dati, pero bumangon kami, hindi dahil sa kontrata, pero dahil sa sipag at sa pagiging totoo. At maraming small business owners sa Carbon, sa Colon, sa Mandaue, naka-relate, kaya sila lumapit sa amin.

Yung Liza Creative Studio, sa loob ng isang buwan, may 6 na clients na, puro maliliit na tindahan, carinderia, salon. Maliit kita, pero malinis, walang kasamang pambabastos, walang kailangang tiisin na naka-pantulog mo yung ibang babae sa sala mo.

Isang umaga, nagising ako na hindi na ako nagluluto ng lugaw para kay Carlo. Nagluto ako para kay Papa, para kay Mika, at para sa sarili ko. Nilagyan ko ng maraming bawang, maraming luya, at itlog na maalat, yung gusto ko talaga, hindi yung gusto ni Carlo na plain lang.

Habang kumakain kami sa maliit na lamesa sa labas ng studio, sabi ni Papa, Anak, dati akala ko kailangan mong magpakasal para maligtas tayo. Ngayon alam ko, ikaw pala yung magliligtas sa atin, hindi sa pagpapakasal, pero sa pagtatrabaho bilang ikaw.

Tumingin ako sa kalsada ng Cebu, maingay, maraming jeep, maraming tindera ng puso. Wala nang amoy ng mamahaling pabango sa BGC, wala nang malamig na aircon ng condo na 120 sqm, pero meron akong araw na akin, meron akong pangalan na akin, Liza Reyes, hindi Mrs. Tan, hindi Ate Liza na kopya ni Bea.

Yung itim na notebook, sinara ko na ng tuluyan, nilagay sa safety box kasama titulo ng lupa ni Papa na ngayon malinis na, wala nang sangla. Sa bagong notebook na kulay puti, sa unang page, sinulat ko, Day 1 ng Liza Creative Studio, utang: zero, ipon: ₱1.15M, clients: 6, pangarap: palakihin ng hindi na kailangang maging asawa ng iba.

At nung gabi na yun, bago matulog, naglakad ako sa may pier kasama si Papa, hawak namin pareho yung kape. Sabi ko, Pa, pagod ako pero masaya. Sabi niya, ganyan talaga pag sarili mo na yung buhay na niluluto mo, pagod pero busog ka sa dulo, hindi ka gutom sa respeto.

Ngayon, nakatayo ako sa harap ng maliit naming studio na may bagong signage na ako mismo nag-design, Liza Creative Studio – Cebu, open na kami bukas ng 8AM. Hindi na ako yung babaeng naghihintay ng ₱200K transfer para lang mabuhay sa condo ng iba, hindi na ako yung babaeng tinawag na kopya dahil marunong magluto ng lugaw.

Ako na si Liza, may ₱5M na bayad na sa bangko, may ₱1.15M na ipon na para sa sarili, may maliit na negosyo na lumalaban, may Papa na proud, at may bukas na hindi na kailangang hiramin pa sa kahit sinong lalaki, dahil akin na.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨