Bahagi 3
Akala ko tuition lang ang nilihim ni Carlo, pero pag bukas ko ng bank app, nakita kong pati ipon namin napupunta sa anak nila ni Bianca.
Maaga akong nagising sa bahay ng nanay ko sa Project 8. Walang aircon, pero mas mahimbing ang tulog ni Alana dito kaysa sa condo sa BGC. Siguro dahil walang amoy ng pabango ng ibang babae. Si nanay, si Aling Delia, dumating galing palengke alas-singko pa lang. May dalang pandesal at itlog. Tiningnan niya kami ni Alana sa banig.
“Mara, totoo ba yung sinabi ng kapitbahay? Umalis ka na sa asawa mo?” Hindi ako sumagot agad. Inabot ko lang sa kanya yung statement ng tuition. Binasa niya, nanginginig din ang kamay niya katulad ko. “Hayop siya, Mara. Tatlong taon kang nagbayad mag-isa? Anak mo yun ah!”
Si Alana nagising, naghahanap ng yakult. Sa BGC, may stock kami ng imported na gatas. Dito, tubig lang at konting asukal. Pero hindi siya nagreklamo. “Mama, dito na tayo titira? Gusto ko yung electric fan, parang helicopter.” Natawa ako kahit masakit ang dibdib ko. Dito ko nakita, hindi pala kailangang ₱300,000 ang tuition para maging masaya ang bata.
Alas-otso, pumasok ako sa opisina sa Makati. Hindi pa ako nagre-resign. Kailangan kong kunin yung huling sahod ko at clearance. Sa lobby pa lang, nakita ko na si Bianca. Nakaayos pa rin, naka-blazer, may ID ng Rivera Group. Akala ko umalis na siya nung sinabi niyang mag-aabroad siya apat na taon na ang nakalipas. Yun pala, bumalik siya after one year at pinasok siya ni Carlo bilang marketing assistant. Kaya pala laging may “overtime” si Carlo.
Sa HR, humingi ako ng copy ng payslip at benefits record ko. Tiningnan ako ng HR manager na si Tita Susan, matagal na niya akong kilala. “Mara, totoo ba? Ililipat mo si Alana? Sayang naman, scholar pa naman sana siya next year.” Hindi ko sinabing yung scholar na yun, binigay pala kay Nina. Nakita ko sa system, si Nina nakalista bilang dependent ni Carlo sa company health card. May HMO, may dental, may tuition assistance pa na ₱50,000 kada taon galing sa kumpanya. Si Alana, wala. Ako lang ang naglagay kay Alana sa dependent ko, pero dahil maliit ang sahod ko, ₱10,000 lang ang na-reimburse sa akin.
Pumunta ako sa pantry para uminom ng tubig. Nandun si Bianca, nagtitimpla ng kape. Nakita niya ako, natigilan siya.
“Ate Mara, pasensya ka na talaga. Hindi ko ginusto na ganito. Noong nabuntis ako, natakot ako. Sabi ni Carlo, sagutin niya raw. Wala naman akong pera noon eh, estudyante pa lang ako.”
Tiningnan ko siya nang diretso. Tatlong taon kaming magkaibigan sa college. Siya pa ang nagpakilala sa akin kay Carlo.
“Bianca, best friend kita. Noong sinabi mong aalis ka papuntang Canada para mag-masteral, umiyak pa ako sa airport. Nagpadala pa ako ng ₱20,000 sa Gcash mo pambaon. Yun pala, nasa Tagaytay ka lang, nanganak. Tapos bumalik ka sa Manila, pinasok ka ni Carlo sa opisina natin. At yung anak mo, pinag-aral kasama ng anak ko, tapos ako pa ang nagbayad ng tuition ng anak ko mag-isa habang yung mister ko binabayaran yung sa anak mo na ₱25,000 kada buwan. Best friend ba tawag dun?”
Hindi siya nakasagot. Umiyak siya, pero yung iyak niya, parang iyak ng artista. “Ate, mahal ko si Carlo eh. Simula college pa. Ikaw lang naman yung pinakasalan niya kasi buntis ka kay Alana noon. Ako yung nauna.”
Doon ako natauhan. Hindi pala ako yung pinili. Ako yung naging convenient. Noong nabuntis ako kay Alana apat na taon na ang nakalipas, akala ko mahal ako ni Carlo kaya siya nag-propose. Yun pala, responsibilidad lang.
Paglabas ko ng opisina, tumawag ang biyenan ko, ang mama ni Carlo. Galit na galit siya sa phone.
“Mara, anong kalokohan to? Sabi ni Carlo umalis ka raw kasama si Alana? Bakit mo ginugulo yung pamilya? Yung bata, si Nina, apo ko rin yun, wala siyang kasalanan. Ikaw bilang misis, dapat intindihin mo si Carlo.”
Sumagot ako, mahinahon pero buo na ang desisyon ko. “Tita, apat na taon ko pong inintindi si Carlo. Tatlong taon ko pong binayaran mag-isa ang ₱900,000 na tuition ni Alana galing sa ₱35,000 na sahod ko. Samantalang yung ₱900,000 na tuition ni Nina, si Carlo ang nagbayad galing sa ₱180,000 na sahod niya. Kung apo niyo rin si Alana, bakit hinayaan niyong ako lang ang magbayad?”
Binaba niya ang phone.
Pag-uwi ko sa Project 8, nilalagnat si Alana. Dinala ko siya sa barangay health center, tapos sa ospital sa Quezon City. Sabi ng doktor, kulang sa tulog at stress. Kailangan ng vitamins. Habang nasa ospital kami, naalala ko, noong nagkasakit si Nina last year, dinala agad ni Carlo sa St. Luke’s sa BGC, naka-private room pa. May company HMO. Si Alana, sa barangay health center lang.
Doon ko binuksan ulit ang bank app. Wala nang laman yung joint account. Pero yung personal account ko, may natira pang ₱45,000. Sapat para sa enrollment sa public daycare na ₱30,000 at para sa gamot ni Alana. Yung titulo ng lupa ng bahay ng nanay ko, nakita ko sa lumang aparador. Nakapangalan pa rin kay nanay. Hindi conjugal property. Hindi mahahabol ni Carlo.
Gabi na, habang natutulog si Alana sa tabi ko, kausap ko si nanay sa kusina.
“Nay, pagod na ako maging Mrs. Rivera. Gusto ko na lang maging Mama ni Alana.”
Hinawakan ni nanay ang kamay ko. “Mara, tama na yang pagbibilang ng utang sa notebook mo. Hindi utang ang anak. Pero yung pera na kinuha nila sa’yo, kailangan mong bawiin. Hindi para sa’yo, para kay Alana.”
Kaya kinuha ko ang itim na notebook, binuklat ko sa bagong pahina. Hindi na listahan ng utang ang sinulat ko. Sinulat ko: Plano.
- Bukas, pupunta ako sa PAO sa Quezon City Hall, magpa-free legal advice para sa sustento.
- I-close ang joint bank account.
- Mag-resign na sa Rivera Group at mag-freelance design na lang, mas malaki pa kikitain ko kaysa ₱35,000.
- I-enroll si Alana sa public daycare sa Lunes.
Maliit lang na plano, pero sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon, ako ang nagdesisyon para sa sarili ko at hindi para kay Carlo o kay Bianca. Tapos pinatay ko ang ilaw, niyakap ko si Alana, at natulog kami nang mahimbing kahit maingay ang electric fan.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sinugod ako ni Carlo at Bianca sa harap ng bagong school ni Alana, pero sa wakas ako na ang nagsalita at sila ang napahiya sa lahat.
Lunes ng umaga, enrollment day sa barangay daycare sa Project 8. Maaga kaming gumising ni Alana. Nakasuot siya ng bagong uniform na nabili ko sa palengke, ₱500 lang, hindi tulad ng dati na ₱5,000 na uniform sa BGC International. May dala siyang maliit na backpack na may drawing ng unicorn. Hawak niya ang kamay ko nang mahigpit.
“Mama, dito na ba ako papasok? May slide ba dito?” tanong niya.
“Oo anak, may slide at may bagong friends ka dito. At mas malapit kay Lola.”
Pagdating namin sa gate ng daycare, nandun si Carlo at si Bianca, kasama si Nina. Naka-company car pa rin si Carlo, naka-sunglasses si Bianca. Akala ko tapos na ang gulo sa BGC, sinundan pa pala kami dito sa Quezon City.
“Mara, ano ba to? Ililipat mo talaga si Alana dito? Sa public? Anong sasabihin ng mga tao? VP ako ng Rivera Group, tapos yung anak ko nasa barangay daycare na ₱30,000 lang?” sigaw ni Carlo, pero mahina kasi maraming nanay ang nakatingin.
Si Bianca naman, lumapit kay Alana, may dalang chocolate. “Alana, gusto mo ba bumalik sa dati mong school? Kasama si Nina? Miss ka na ni Nina eh.”
Hinila ko si Alana palayo kay Bianca.
“Carlo, huwag ka maingay dito. Barangay daycare to, hindi boardroom ng Rivera Group. Yung sasabihin ng tao? Mas nakakahiya yung ginawa mo. Tatlong taon mong pinag-aral ang anak mo sa labas gamit ang ₱180,000 na sahod mo, ₱25,000 kada buwan, ₱900,000 lahat. Samantalang yung anak mo sa akin, ako ang nagbayad ng ₱900,000 galing sa ₱35,000 na sahod ko. Sino ngayon ang kahiya-hiya?”
Narinig yun ng principal at ng ibang mga nanay. Tahimik silang lahat.
Nilabas ko sa bag yung dalawang statement na galing sa BGC International Preschool. Pinakita ko sa principal, hindi para manira, pero para ipakita na bayad ako. “Ma’am, ito po yung proof na ako po talaga ang nagbayad ng tuition ng anak ko sa dati niyang school. Kaya po may karapatan akong ilipat siya kung saan ko kaya at kung saan siya masaya.”
Si Carlo namula. “Mara, huwag mo nang palakihin. Pirmahan mo na lang yung joint account, hati tayo sa condo sa BGC. Umuwi ka na.”
Doon na ako tuluyang sumabog, pero kalmado pa rin ang boses ko.
“Anong hati? Yung condo sa BGC, binili natin nung kinasal tayo, pero yung pang-monthly amortization na ₱60,000, ako ang nagbabayad galing sa sahod ko minsan kasi sabi mo short ka dahil sa ibang bayarin. Yung ibang bayarin pala, renta ng apartment niyo ni Bianca sa Makati na ₱40,000 isang buwan at tuition ni Nina na ₱25,000. Nakita ko sa bank app mo, Carlo. Lahat ng transfer mo kay Bianca, malinaw. May record sa bank account.”
Si Bianca biglang sumingit, “Ate, hindi totoo yan! Hindi kami nangungupahan, nakikitira lang kami sa tita ko!”
“Bianca, tama na. Nakita ko na yung titulo ng lupa ng apartment sa Makati. Nakapangalan kay Nina Reyes, pero ikaw ang nagbabayad ng amilyar gamit ang pera ni Carlo. At yung HMO ni Nina, galing sa Rivera Group, samantalang si Alana wala. Lahat yan, nasa HR records.”
Dumating yung dati kong boss na si Tita Susan galing HR, sinundo niya ako kasi nag-file ako ng resignation. Nakita niya ang eksena.
“Carlo, totoo ba to? Ginamit mo yung company tuition assistance para sa anak mo sa labas? Nasa policy natin, bawal yun kung hindi legitimate dependent. At si Bianca, naka-leave ka dapat ngayon, bakit ka nandito?”
Doon na lumabas ang totoo. Si Carlo, hindi lang nagsinungaling sa akin, nagsinungaling din sa kumpanya. Ginamit niya ang posisyon niya bilang VP para ipasok si Bianca at para makakuha ng benefits para kay Nina. Nung nalaman ng HR, pinag-leave siya without pay habang iniimbestigahan.
Si Bianca, umiyak na naman. “Carlo, sabi mo ayos lang, sabi mo mahal mo kami ni Nina!”
Sabi ni Carlo, “Mara, sorry na. Hindi ko alam na aabot sa ganito. Mahal ko kayo ni Alana, pero mahal ko rin si Nina…”
Tiningnan ko siya, hawak ko pa rin ang kamay ni Alana.
“Carlo, hindi mo pwedeng mahalin ang lahat kung niloloko mo lahat. Tatlong taon mong pinili si Bianca at si Nina gamit ang pera mo. Ako, pinabayaan mong magbayad mag-isa. Kaya ngayon, ako naman ang pipili. Pinipili ko si Alana. At pinipili ko ang sarili ko.”
Nilabas ko yung huling kopya ng divorce paper na pirmado ko na at yung computation ng sustento galing sa PAO. Sabi ng PAO, dahil mas malaki ang sahod ni Carlo na ₱180,000 kaysa sa akin na ₱35,000, may karapatan si Alana sa 20% ng sahod niya kada buwan, mga ₱36,000, hanggang 18 years old siya. Hindi para sa akin, para kay Alana.
“Carlo, pirmahan mo na to ngayon, dito sa harap ng bagong school ni Alana. Hindi ko na hihingin yung condo sa BGC, sa’yo na yun, pero yung bahay ng nanay ko sa Project 8, amin ni Alana yun, hindi conjugal, nakapangalan kay nanay. At simula ngayon, wala ka nang access sa bank account ko. I-close ko na yung joint account natin.”
Ayaw pa niyang pumirma nung una, pero nung nakita niya yung mga nanay na nakapaligid at yung principal na nakikinig, at nung sinabi ni Tita Susan na kailangan niyang ayusin yung HR case niya, wala siyang choice. Pinirmahan niya.
Si Bianca, wala nang nasabi. Kinuha niya si Nina at sumakay sa Grab paalis. Si Nina, kumaway pa kay Alana, “Bye Ate Alana!” Kumaway din si Alana, inosente pa.
Pagkaalis nila, pumasok kami ni Alana sa loob ng daycare. Maliit lang ang classroom, pero makulay. May mga drawing ng bata sa dingding. Yung teacher, si Teacher Lolit, ngumiti sa amin.
“Mommy Mara, welcome po kayo ni Alana. Dito po, pantay-pantay lahat ng bata. Walang international, walang public. Lahat masaya.”
Niyakap ako ni Alana. “Mama, gusto ko dito.”
Mula nung araw na yun, hindi na ako bumalik sa Rivera Group. Nag-freelance ako bilang designer. Gumawa ako ng maliit na table sa garahe ng bahay ng nanay ko sa Project 8. Doon ako nagdi-drawing, gumagawa ng logo para sa mga small business sa barangay. Mas malaki pa ang kinikita ko ngayon kaysa ₱35,000. Minsan ₱50,000, minsan ₱70,000 isang buwan. Sapat na para sa amin ni Alana, para sa ₱30,000 na tuition, para sa vitamins at sa bagong electric fan.
Si Carlo, na-demote sa trabaho, hindi na VP. Si Bianca, nag-resign din at bumalik sa probinsya nila sa Cebu kasama si Nina. Minsan nagpapadala pa rin si Carlo ng sustento na ₱36,000 kada buwan para kay Alana, diretso sa bank account ni Alana na ako ang nagbukas. Hindi ko na siya hinahabol para sa nakaraan na ₱900,000. Sapat na na natuto ako.
Ngayon, tuwing umaga hinahatid ko si Alana sa gate ng barangay daycare na ₱30,000 lang ang tuition. Hawak niya ang kamay ko nang mahigpit, at alam kong kami lang dalawa, sapat na kami. Hindi na kailangan ng BGC, hindi na kailangan ng apelyidong Rivera, hindi na kailangan ng mister na may anak sa iba. Kailangan lang namin ng isa’t isa, at ng bagong umaga na kami ang may hawak.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
