Bahagi 3
Akala ng biyenan ko nagseselos lang ako, pero nang makita niya ang bank statements na apat na taon kong tinago, doon siya natauhan sa ginawa ng anak niya

Pagkatapos kong i-remove ang access ni Carlo sa joint account, hindi ako nakatulog nang dalawang gabi. Si Elise katabi ko sa maliit na kama sa Quezon City, yakap-yakap ang lumang teddy bear na iniwan ng Mama ko para sa kanya. Tahimik ang bahay, walang aircon, tanging electric fan lang, pero mas payapa kaysa sa mansyon sa Forbes Park na laging may bisitang hindi naman dapat nandoon.

Kinabukasan, pumasok ako sa opisina sa Makati. Finance director pa rin ako sa Tan Holdings. Pag-upo ko sa desk ko, nakita ko agad sa system ang bagong request for reimbursement ni Bianca. ₱120,000 daw para sa school activities ni Chloe. Ang nag-approve, si Carlo. Ang fund na ginamit, company expense na dapat para sa employee welfare.

Hindi ko in-approve. Nilagay ko sa hold at tinawagan ko ang accounting.

“Sino nag-file nito? Employee ba si Bianca Santos?” tanong ko.

Tahimik ang nasa kabilang linya. “Ma’am Angela, sabi po ni Sir Carlo, consultant daw po siya.”

Consultant. Apat na taon nang nakatira sa guest room, hindi pumapasok sa opisina, pero consultant.

Pinatawag ko si Carlo sa conference room. Pumasok siya na parang walang nangyari, nakangiti pa.

“Angela, about dun sa reimbursement ni Bianca, kailangan kasi ni Chloe ng costume—”

“Carlo,” putol ko, “employee ba siya? May contract ba siya? May TIN ba siya? May nagawa ba siyang report sa apat na taon?”

Hindi siya nakasagot.

“At bakit company funds ang ginagamit mo para sa tuition ng anak niya? Alam mo bang yung ₱3.8 million na binayad ko para sa pamilya mo, galing sa sahod ko, hindi sa kumpanya. Pero yung binibigay mo kay Bianca na ₱200,000 kada buwan, plus itong mga reimbursement, galing sa pera ng kumpanya na pag-aari ng pamilya mo?”

Doon siya kinabahan. Kasi alam niya, kapag na-audit, malalaman ng board.

Hapon na nang dumating ang biyenan ko sa opisina. Hindi siya madalas pumunta doon. Galit ang mukha niya pero halatang nag-aalala.

“Angela, ano ba itong naririnig ko na tinanggal mo si Carlo sa joint account? At bakit hindi mo in-approve ang school ni Chloe?” sabi niya.

Inimbitahan ko siya sa opisina ko at sinara ang pinto. Nilabas ko ulit ang folder ng bank statements. Pero this time, hindi lang yung joint account. Nilabas ko rin ang payroll summary.

“Mama, tignan niyo po ito,” sabi ko nang mahinahon. “Apat na taon po, ₱80,000 kada buwan sahod ko, total ₱3.84 million, lahat napunta sa bahay niyo. Kuryente, tubig, grocery, kasambahay, tuition ng pamangkin niyo, gamot ni Papa, lahat.”

“Tapos po, ito ang sahod ni Carlo, ₱400,000 kada buwan. Wala pong napunta sa bahay niyo. Lahat, ₱200,000 kada buwan kay Bianca, apat na taon, ₱9.6 million. At ngayon pati company funds ginagamit niya.”

Nanginginig ang kamay ng biyenan ko habang binabasa. Hindi siya makapaniwala. Akala niya kasi, ako yung mukhang pera na naghahabol sa ₱2M na black card.

“Ang akala ko…” bulong niya, “ang akala ko ikaw ang gumagastos nang maluho, kasi hindi ka naman nagrereklamo. Ang akala ko si Carlo ang bumubuhay sa inyo.”

“Apat na taon ko pong hindi ginalaw yang card, Mama. Nasa vault lang. Kasi natakot ako na isipin niyong mukha akong pera. Kaya nagtrabaho ako nang nagtrabaho para patunayan na hindi ko kailangan yang card. Pero habang pinapatunayan ko yun, yung anak niyo pala, binibigay yung pera niya sa iba.”

Umiyak ang biyenan ko. Hindi dahil sa pera, pero dahil nakita niya ang picture ni Elise sa desk ko na may sulat, “I love Mama, I love Papa” pero may guhit ang Papa.

“Si Elise…” sabi niya, “kamukha mo nung bata ka. Naaalala ko nung unang beses kitang nakita, sabi ko mabait kang bata. Kaso natakot ako na baka hindi kayanin ni Carlo ang buhay may-asawa kaya binigay ko yang card para subukan ka.”

“Naipasa ko po yung pagsubok, Mama. Pero bumagsak po si Carlo.”

Umuwi ako nang maaga para kay Elise. Naabutan ko si Bianca sa tapat ng bahay namin sa Quezon City. Hindi ko alam paano niya nalaman ang address ko. Kasama niya si Chloe.

“Angela, mag-usap tayo,” sabi niya, nakangiti pero matalim ang mata.

“Ano pang pag-uusapan natin, Bianca?” sabi ko.

“Huwag mo namang idamay si Chloe. Bata lang yan. Tsaka wala naman kaming ginagawang masama ni Carlo. Tinutulungan niya lang kami kasi naawa siya. Ikaw kasi, masyado kang busy sa trabaho, hindi mo naasikaso si Carlo.”

Doon ako natawa nang mahina. Busy sa trabaho? Yung trabaho na bumubuhay sa pamilya niya?

“Bianca, apat na taon kang nakatira sa guest room ng mga Tan. Libre lahat. Ako nagbabayad ng kuryente. Yung anak mo, international school, ako nagbabayad ng tuition. Tapos ako pa ang hindi nag-asikaso?”

“Eh kasi…” hindi siya makasagot at hinila si Chloe papasok sa kotse na binili ni Carlo para sa kanya. Yung kotse na nakapangalan sa company car pero siya ang gumagamit.

Nang makaalis sila, nakita ko si Elise na nakasilip sa bintana. Tahimik lang siya.

“Mama, si Tita Bianca ba ang bagong Mama ni Papa?” tanong niya.

Lumuhod ako at niyakap siya. “Hindi, anak. Si Mama pa rin ang Mama mo. Si Papa… may mga maling desisyon si Papa. Pero hindi iyon kasalanan mo.”

Gabing iyon, tumawag ang biyenan ko.

“Angela, pwede ba kayong bumalik ni Elise bukas sa Forbes Park? Mag-usap tayo nang maayos, buong pamilya. Papuntahin ko si Carlo. Kailangan na nating ayusin ito. Hindi ko alam na ganito na pala kalala.”

Gusto kong tumanggi, pero narinig ko ang boses ni Elise sa likod, “Mama, pupunta po ba si Papa?”

Sabi ko sa biyenan ko, “Sige po, pupunta kami, pero hindi para bumalik. Pupunta kami para linawin lahat.”

Bago ako matulog, binuksan ko ulit ang itim na notebook ko. Sa ilalim ng huling sinulat ko, nagdagdag ako ng isang linya.

“Day 2 sa Quezon City: Nakita ni Mama Tan ang statements. Umiyak siya hindi para sa akin, pero para kay Elise. Si Bianca pumunta sa bahay, sinabing busy daw ako kaya napabayaan ko si Carlo. Pero hindi na ako yung Angela na tahimik lang. Bukas, haharap ako hindi bilang manugang, pero bilang nanay.”

Sinara ko ang notebook at tinabihan si Elise. Sa unang pagkakataon sa apat na taon, hindi ako nag-alala kung may laman pa ba ang joint account. Ang inalala ko lang, kung may gatas pa ba kami bukas at kung anong baon ni Elise sa school.

At doon ko naisip, baka ito na yung maliit pero importanteng desisyon na kailangan kong gawin. Hindi na magtiis para matawag na mabuting manugang. Maging mabuting nanay na lang para kay Elise.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa harap mismo ng buong pamilya Tan sa Forbes Park, isinampal ko ang katotohanan at doon ko binawi ang buhay at pera ko para sa anak ko

Alas-sais ng gabi nang bumalik kami ni Elise sa mansyon sa Forbes Park. Hindi para tumira ulit, pero para tapusin nang maayos ang dapat tapusin. Nakasuot ako ng simpleng white dress, si Elise nakasuot ng yellow dress na binili ko sa mall sa Quezon City, hindi yung mamahaling dress na binili ng biyenan ko dati.

Nasa sala na silang lahat. Ang biyenan ko, si Carlo, si Bianca, si Chloe, at pati ang dalawang kapatid ni Carlo na umuwi galing Cebu. Tahimik ang buong bahay, parang may lamay.

Naupo ako at pinaupo si Elise sa tabi ko. Si Carlo nakatayo sa sulok, hindi makatingin sa akin.

“Angela,” simula ng biyenan ko, nanginginig ang boses, “patawarin mo kami. Hindi ko alam na apat na taon mo palang binubuhay kami. Akala ko si Carlo…”

“Mama,” sabi ko nang mahinahon pero malinaw, “hindi po ako nandito para magpatawad ngayon. Nandito po ako para sabihin kung ano ang totoo at kung ano ang gusto ko mangyari mula ngayon.”

Nilabas ko ang folder ng bank statements, ang payroll summary, at ang itim na notebook. Inilagay ko lahat sa center table.

“Apat na taon po. Sahod ko ₱80,000 kada buwan, total ₱3.84 million, lahat napunta sa bahay na ito. Wala po akong itinago. Yung ₱2M na black card na binigay niyo po noong kasal, hindi ko po ginalaw kahit piso. Nasa vault pa rin hanggang binalik ko sa restaurant sa BGC.”

Tiningnan ko si Carlo.

“Yung asawa ko, ₱400,000 kada buwan ang sahod, ni piso walang napunta sa pamilya niya. ₱200,000 kada buwan kay Bianca, total ₱9.6 million sa apat na taon. Plus yung kotse na company car pero si Bianca gumagamit, plus yung reimbursement na ₱120,000 na school ni Chloe na galing sa company funds.”

Doon sumingit si Bianca, umiiyak.

“Angela, hindi mo naiintindihan, single mom ako, walang tumutulong sa akin, si Carlo lang—”

“Single mom ka, Bianca,” putol ko, hindi na ako nagpipigil, “pero ako may asawa pero parang single mom din sa apat na taon. Alam mo ba kung sino nagbayad ng tuition ng anak mo? Ako. Alam mo ba kung sino nagbayad ng kuryente sa guest room mo? Ako. Tapos sasabihin mo busy ako kaya napabayaan ko si Carlo? Hindi ako busy, nagtatrabaho ako para buhayin ang pamilya na tinitirhan mo nang libre.”

Tahimik si Bianca at niyakap si Chloe.

Tumingin ako kay Carlo.

“Carlo, tatanungin kita sa harap ng anak natin. Nung birthday ni Elise, nasaan ka?”

Hindi siya sumagot.

“Nasa Enchanted Kingdom ka, kasama sila. Sabi ng anak mo, boring daw ang birthday ni Elise. Apat na taon ang anak mo, narinig niya yun. Alam mo ba kung ano ginawa niya pag-uwi? Hindi siya kumain ng cake. Tinanong niya kung ayaw mo na ba sa kanya.”

Doon lang napahagulgol si Carlo.

“Angela, nagkamali ako, akala ko okay lang, akala ko matatanggap mo kasi mabait ka, kasi hindi ka nagrereklamo—”

“Akala mo matatanggap ko kasi hindi ako nagrereklamo? Carlo, hindi ako nagrereklamo kasi akala ko pag nagtiis ako, magiging buo tayo. Pero habang nagtitiis ako, ikaw bumubuo ng ibang pamilya sa guest room namin.”

Tumayo ang biyenan ko at lumapit kay Elise. Hinawakan niya ang kamay ng apo niya.

“Elise, apo, sorry si Lola ha. Hindi kita nabantayan. Hindi ko alam na ganito na pala.”

Si Elise tumingin sa Lola niya at mahinang nagsalita, “Lola, okay lang po, kasama ko naman po si Mama.”

Doon umiyak nang malakas ang biyenan ko.

“Carlo,” sabi ng biyenan ko, galit na ngayon sa anak niya, “ano ba ang ginawa mo? Binigyan kita ng maayos na asawa, maayos na trabaho, pero anong ginawa mo? Yung pera ng kumpanya ginagamit mo para sa babae mo? Yung anak mo hindi mo pinuntahan sa birthday? Anong klaseng ama ka?”

Si Carlo napaluhod. “Ma, hindi ko sinasadya, naawa lang ako kay Bianca, kasi siya yung una kong minahal—”

“Una mong minahal?” sigaw ng biyenan ko, “Eh yung asawa mo na apat na taon nagbuhat sa pamilya natin, hindi mo minahal? Yung apo ko na dugo mo, hindi mo minahal?”

Tumayo ako at kinuha ang kamay ni Elise.

“Mama, Carlo, tapos na po ako,” sabi ko. “Hindi na po ako babalik dito bilang asawa ni Carlo. Gusto ko na po ng legal separation. Hindi ko na po habol ang mansyon, hindi ko na po habol ang apelyido Tan. Ang gusto ko lang, hatiin nang maayos ang naipon namin. Yung ₱3.84 million na nilagay ko sa bahay na ito, hindi ko na po sisingilin, ituring niyo na lang na upa ko sa apat na taon na pagtiis.”

“Pero yung sahod ko mula ngayon, sa akin na. Yung bahay sa Quezon City na iniwan ng Mama ko, doon na kami titira ni Elise. At yung posisyon ko sa Tan Holdings, magre-resign na po ako. Magtatayo ako ng sarili kong maliit na accounting firm, para kay Elise.”

Nagulat si Carlo. “Magre-resign ka? Pero ikaw lang ang nakakaintindi ng finance natin—”

“Exactly,” sabi ko, “apat na taon kong inintindi ang finance ng pamilya niyo, pati personal finance ni Bianca inintindi ko. Ngayon, finance na lang namin ni Elise ang iintindihin ko.”

Lumapit si Bianca at pilit na hinawakan ang kamay ko.

“Angela, huwag naman, pag-usapan natin, hindi ko naman sinasadya—”

“Huwag mo akong hawakan,” sabi ko nang mahinahon pero matigas. “Bianca, wala akong galit sa’yo bilang babae. Pero sana matuto kang tumayo sa sarili mong paa. Hindi habang buhay may Carlo na magbabayad ng tuition ng anak mo gamit ang pera na dapat sa anak niya.”

Binaling ko ang tingin sa biyenan ko.

“Mama, salamat po sa apat na taon. Kahit nasaktan ako, natuto ako. At salamat sa ₱2M na card, kasi dahil hindi ko siya ginalaw, napatunayan ko sa sarili ko na kaya kong buhayin ang anak ko nang hindi umaasa sa card na yan.”

Yumuko ang biyenan ko at niyakap si Elise.

“Angela, pwede mo pa rin akong tawaging Mama. Si Elise, apo ko pa rin. Kahit anong mangyari, bukas ang bahay na ito para sa kanya.”

Ngumiti ako, sa unang pagkakataon na totoo simula ng gabi ng birthday.

“Thank you po, Mama. Pero sa ngayon, kailangan muna naming matutong tumayo ni Elise nang kami lang.”

Hinila ko ang maliit na maleta na dala ko at hinawakan ang kamay ni Elise. Paglabas namin ng pinto ng mansyon sa Forbes Park, hindi na mabigat ang pakiramdam ko. Wala na ang black card, wala na ang mga mamahaling dress, pero dala ko ang notebook, ang bank statements na patunay na hindi ako naging pabigat, at higit sa lahat, dala ko ang anak ko na buong-buo ang tiwala sa akin.

Sumakay kami ng taxi pabalik sa Quezon City. Sa biyahe, nakatulog si Elise sa balikat ko. Ang payapa ng mukha niya.

Pagdating sa bahay, binuksan ko ang bintana para pumasok ang hangin. Kumuha ako ng bagong notebook, kulay puti naman ngayon, at sa unang page sinulat ko:

“Day 1 ulit: Ngayong araw, opisyal na akong hindi Mrs. Tan. Ako na ulit si Angela Cruz, finance director ng sarili kong buhay. May 70 sqm akong bahay, may anak akong nagngangalang Elise na mahilig sa yellow dress at pandesal, at may maliit na accounting firm na bubuksan bukas sa kanto ng barangay. Wala akong ₱2M na black card, pero mayroon akong buong sahod na sa amin na lang ni Elise. At bukas, bibili kami ng bagong cake, hindi para sa birthday, pero para sa bagong simula.”

Isinara ko ang notebook at pinatay ang ilaw. Sa labas, tahimik ang gabi sa Quezon City, pero sa loob ng maliit na bahay namin, maliwanag ang bukas na naghihintay sa amin ni Elise.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨