Bahagi 3
Akala ko tapos na sa JFK, pero nang bumalik ako ng Manila para singilin ang 50% shares, ibang katotohanan pa ang bumungad sa akin!

Paglapag ko sa NAIA, ang init ng Manila ang unang sumalubong sa akin. Tatlong taon akong sanay sa lamig ng New York. Pagsakay ko ng Grab pa-Forbes Park, parang walang nagbago sa kalsada pero ako, ibang tao na.

Hindi ako dumiretso sa villa. Dumiretso ako sa opisina ng Montenegro Holdings sa BGC. Pagpasok ko sa lobby, nagulat ang guard at receptionist. “Ma’am Angela?” Hindi sila makapaniwala. Tatlong taon akong nawala pero kabisado ko pa rin ang elevator code paakyat sa 32nd floor.

Sa boardroom, nandoon si Miguel, kausap ang abogado ng kumpanya. Pagkakita niya sa akin, natigilan siya. Payat siya, may eyebags. Hindi na siya yung Miguel na laging naka-ayos. “Angela, dumating ka,” sabi niya, mahina ang boses.

Umupo ako sa dati kong upuan. Yung upuan na lagi kong inuupuan noong ako pa ang gumagawa ng financial reports nila. “Nasaan ang transfer papers ng 50%?” Diretso kong tanong. Walang paligoy-ligoy.

Nilabas ng abogado ang folder. Totoo ang sinabi sa email. Na-transfer lang ang 15% dahil kailangan ng pirma ko sa ilang dokumento sa BIR at SEC. At kailangan ng board approval para sa buong 50%. Hindi pa pala tapos ang laban.

Doon ko nalaman ang mas malaking katotohanan. Noong umalis ako, bumagsak ang Montenegro Holdings. Mula ₱50 billion, bumaba sa ₱32 billion ang valuation. Nawala kasi yung taong nag-aayos ng mga investor sa Amerika, ako iyon. Si Miguel, magaling sa pangalan pero hindi sa numero. Kaya pala siya naghabol sa New York, hindi dahil mahal niya ako, kundi dahil kailangan niya ako para sa kumpanya.

Gabi na nang matapos ang meeting. Ayaw akong paalisin ni Miguel. “Dito ka na lang sa villa, para maayos natin,” sabi niya. Umiling ako. Nag-book ako ng hotel sa Makati, yung malapit lang sa opisina.

Sa hotel, tumawag si Vanessa. Nakuha niya ang number ng hotel reception. “Ate Angela, nandito ka na pala sa Manila. Pwede ba tayo magkita?” Gusto kong tanggihan pero naisip ko, kailangan kong marinig mismo sa kanya kung bakit niya ginawa iyon.

Nagkita kami sa isang coffee shop sa Quezon City. Kasama niya ang anak niyang si Ethan, apat na taon na ngayon, maglilimang taon na pala. Tahimik lang ang bata, naglalaro ng cellphone. Si Vanessa, hindi na mukhang dating Vanessa na makinis at sosyal. Payat, haggard, parang pagod na pagod.

“Alam kong galit ka sa akin,” sabi niya, umiiyak na naman. “Hindi ko talaga planong lokohin si Miguel. Noong nasa California ako, iniwan ako ng boyfriend kong Amerikano. Wala akong pera, walang green card. Naalala ko si Miguel, mabait siya dati. Akala ko pwede pa.”

Tiningnan ko ang bata. Walang kamalay-malay. “Vanessa, ginamit mo ang bata para makabalik sa buhay mayaman. Alam mo ba kung anong ginawa mo sa akin? Tatlong taon akong tinawag na pamalit dahil sa’yo.”

Umiyak siya lalo. “Sorry, Ate. Hindi ko alam na may prenup pala kayo. Akala ko talaga bibigyan ka lang ng pera at aalis ka. Hindi ko alam na ikaw pala ang dahilan kung bakit lumaki ang Montenegro.”

Doon ko naintindihan, pareho kaming biktima ng kwento na ginawa ni Miguel. Ginawa niya akong tagalinis ng kalat niya, ginawa niya si Vanessa na pangarap na hindi naman totoo.

Pagbalik ko sa hotel, naghihintay si Miguel sa lobby. May dala siyang pagkain, yung paborito kong tapsilog dati. “Hindi ka pa kumakain,” sabi niya. Dati, kinikilig ako sa ganito. Ngayon, naiinis ako.

“Miguel, hindi mo ako madadaan sa pagkain. Nasaan ang board approval?” tanong ko.

Umupo siya sa harap ko. “Angela, aaminin ko. Noong umalis ka, doon ko lang naintindihan kung gaano ka kahalaga. Hindi lang sa kumpanya, kundi sa akin. Yung tatlong taon na tinawag kitang Vanessa noong lasing ako, hindi dahil ikaw si Vanessa. Dahil takot ako. Takot akong mahalin ka kasi baka iwan mo rin ako tulad niya.”

Parang gusto kong maniwala pero pagod na ako. “Miguel, tatlong taon akong natulog sa tabi ng lalaking hindi ako nakikita. Tapos ngayong kailangan mo ako sa negosyo, saka mo sasabihin na mahal mo ako?”

Hindi siya nakasagot. Tahimik lang kaming kumakain.

Kinabukasan, bumalik ako sa BGC para sa board meeting. Kasama sa board ang mga tito at pinsan ni Miguel, at isang kinatawan ng pamilya Reyes na nag-alaga sa akin sa Cebu. Lahat sila nagulat nang makita ako.

Pinakita ko ulit ang financial report na ginawa ko tatlong taon na ang nakalipas. Kung paano ko inayos ang bank account ng kumpanya, kung paano ko nakuha ang investors sa Amerika na nagdala ng ₱10 billion hanggang ₱50 billion. Hindi dahil sa apelyido ni Miguel, kundi dahil sa trabaho ko.

Nagsalita ang isa sa mga tito niya. “Angela, kung babalik ka, ibibigay namin ang 50%. Pero kailangan mo bumalik bilang CFO.”

Doon ako nag-isip. Ito ang desisyon na matagal ko nang iniiwasan. Babalik ba ako sa dati? Magiging misis ulit ng Montenegro? O kukunin ko lang ang nararapat sa akin at aalis ulit?

Tumingin ako kay Miguel. Nakatingin siya sa akin, parang nagmamakaawa. Hindi bilang bilyonaryo, kundi bilang lalaking nagsisisi.

Sa hapon, habang nasa opisina pa ako, dumating si Vanessa kasama si Ethan. Pumasok siya sa boardroom nang walang paalam. “Miguel, kailangan ko ng pera para kay Ethan. Hindi mo siya anak pero parang anak mo na rin siya, di ba?”

Nagkagulo sa boardroom. Doon nakita ng lahat kung anong klaseng tao si Vanessa. At doon din nakita kung gaano kalaki ang naging epekto ng panloloko niya.

Umuwi ako sa hotel na masakit ang ulo pero mas malinaw ang isip kaysa dati. Hindi na ako yung Angela na umiiyak sa CR ng villa dahil tinawag akong Vanessa. Ako na yung Angela na kayang tumayo sa harap ng board at sabihin ang totoo.

Binuksan ko ang laptop at gumawa ako ng isang desisyon. Hindi ko pa ibebenta ang shares. Hindi pa ako babalik sa New York. Mag-stay ako ng isang linggo pa sa Manila para tapusin ang dapat tapusin. Kailangan kong siguraduhin na makukuha ko hindi lang ang 50%, kundi pati ang paggalang na matagal nang dapat sa akin.

At sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon, ako mismo ang nagdesisyon para sa sarili ko, hindi dahil kay Miguel, hindi dahil kay Vanessa, kundi dahil sa akin.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa harap ng buong board at ni Vanessa, sinabi kong hindi na ako ang dating pamalit, at doon ko tuluyang binawi ang pangalan at buhay ko!

Isang linggo akong nag-stay sa Manila, at bawat araw ay nasa BGC ako para ayusin ang transfer ng shares. Pero alam ni Miguel at ng board na hindi lang pirma ang kailangan ko. Gusto ko ng pagharap, yung harapang pag-uusap na hindi nangyari tatlong taon na ang nakalipas.

Tinawag ng abogado ang final board meeting. Friday iyon, alas dos ng hapon. Nasa 32nd floor kami, tanaw ang buong BGC at Makati skyline. Nandoon lahat ng board members, nandoon si Miguel, at sa hindi ko inaasahan, pinapasok din si Vanessa. Sabi ng abogado, kailangan daw niyang humarap para sa isyu ng bata, dahil may mga chismis na kumakalat sa media na may anak daw sa labas si Miguel.

Umupo ako sa dulo ng mesa. Suot ko ang dati kong blazer na itim, yung sinuot ko noong huling beses na nag-present ako ng ₱50 billion report. Katabi ko ang folder ng prenup, yung DNA result, at yung lumang financial report.

Nagsimula ang meeting. Nagsalita ang chairman, tito ni Miguel. “Nandito tayo para ayusin ang 50% shares ni Angela ayon sa prenup. Pero bago iyon, may gusto kaming linawin tungkol kay Vanessa.”

Tumayo si Vanessa, hawak si Ethan na ayaw pumasok. “Wala po akong hinihingi, gusto ko lang ng tulong. Si Miguel naman ang nagsabing tutulungan niya kami.”

Tiningnan ko si Miguel. Tahimik siya, nakayuko. Doon ako nagsalita.

“Board, bago natin pag-usapan ang shares, gusto ko lang linawin. Tatlong taon akong naging misis ni Miguel. Tatlong taon akong gumising ng alas singko para ayusin ang bank account ng kumpanya. Tatlong taon akong nasa opisina hanggang alas dose ng gabi para kausapin ang investors sa New York. Habang ang mister ko, nasa Peninsula Makati kasama ang first love niya.”

Tahimik ang buong boardroom. Walang kumikibo.

“Tingnan niyo ang report na ito,” sabi ko at nilapag ko ang folder. “Mula ₱10 billion naging ₱50 billion dahil sa akin. Hindi dahil sa apelyido ng Montenegro. Dahil sa trabaho ko. Tapos nung bumalik si Vanessa na may dalang bata, binigyan niyo ako ng ₱100 million na tseke para paalisin na parang katulong. Akala niyo mabibili niyo ako?”

Nagsalita si Miguel, nanginginig ang boses. “Angela, hindi ganun…”

Pinutol ko siya. “Hayaan mo akong tapusin, Miguel. Tatlong taon mo akong tinawag na Vanessa sa gabi. Tatlong taon kong tiniis iyon dahil akala ko balang araw makikita mo ako. Pero hindi. Kailangan pa palang bumalik ni Vanessa at magsinungaling na anak mo si Ethan para lang matauhan ka.”

Hinarap ko si Vanessa. “Vanessa, hindi kita kaaway. Pero ginamit mo ang anak mo. Sabi mo sa DNA, hindi siya anak ni Miguel. Tatay niya yung Amerikano sa California na iniwan ka. Hindi mo siya pwedeng gamitin para makabalik sa marangyang buhay. Kawawa ang bata.”

Umiyak si Vanessa. “Ate Angela, wala na talaga akong mapuntahan…”

“Alam ko,” sabi ko, mas mahinahon na. “Kaya hindi kita idedemanda. Pero kailangan mong umalis sa gulo ng pamilya na ito. Hindi mo kami obligasyon, at hindi ka namin obligasyon. Kumuha ka ng trabaho, hindi ng mister ng iba.”

Tumayo si Miguel. “Angela, kasalanan ko lahat. Ako ang nagkulang. Akala ko mahal ko pa si Vanessa pero hindi pala. Takot lang ako. Noong umalis ka, gumuho ang lahat. Ang opisina, ang bahay sa Forbes Park, pati ako. Doon ko lang na-realize na ikaw pala ang tahanan ko, hindi siya.”

Tiningnan ko siya diretso sa mata. “Miguel, alam mo ba kung ano ang pinakamasakit? Hindi yung tinawag mo akong Vanessa. Yung binigyan mo ako ng tseke na ₱100 million na parang bayad sa tatlong taon kong pagiging pamalit. Parang binili mo ang dignidad ko.”

Kinuha ko ang tseke na dala ko pa rin hanggang ngayon, yung original na binigay niya tatlong taon na ang nakalipas. Hindi ko pa pinapalitan, expired na. Nilagay ko sa mesa.

“Hindi ko kailangan ang pera mo. Ang kailangan ko ay ang pagkilala na hindi ako si Vanessa. Ako si Angela Reyes. Hindi ampon lang ng pamilya Reyes sa Cebu na pinakasalan para sa business. Ako yung taong nagpalago ng kumpanya niyo.”

Nagkatinginan ang board. Yung tito ni Miguel, tumango. “Angela, tama ka. Ang 50% ayon sa prenup, ibibigay namin nang buo. At kung gusto mo, ikaw ang magiging bagong CEO ng Montenegro Holdings, hindi na CFO lang.”

Doon ako nagulat. Hindi ko inaasahan iyon. Akala ko kukunin ko lang ang shares at aalis.

Tumingin ako kay Miguel. “Miguel, anong gusto mo?”

Lumuhod siya, doon mismo sa boardroom, sa harap ng tito niya, sa harap ni Vanessa, sa harap ng lahat. Parang sa JFK, pero ngayon hindi na ako nasa New York, nasa Manila na ako, sa sarili kong teritoryo.

“Angela, hindi ko hinihingi na bumalik ka bilang misis ko. Hinihingi ko na bumalik ka bilang ikaw. Kung gusto mong maging CEO, susuportahan kita. Kung gusto mong ibenta ang shares at bumalik sa New York, susuportahan pa rin kita. Pero sana, bigyan mo ako ng chance na makabawi, hindi bilang mister mo, kundi bilang taong humahanga sa’yo.”

Tahimik ang boardroom. Si Ethan, yung bata, biglang nagsalita. “Mama, uwi na tayo.” Parang doon natauhan si Vanessa.

Tumayo si Vanessa at hinila si Ethan. “Aalis na kami. Sorry, Ate Angela. Sorry, Miguel.” Lumabas siya ng boardroom, bitbit ang kahihiyan at ang katotohanang hindi na siya makakabalik sa buhay na gusto niya.

Naiwan kami ni Miguel at ng board. Kinuha ko ang ballpen at pinirmahan ang transfer ng 50% shares. Pero may dinagdag akong kondisyon.

“Sige, tatanggapin ko ang 50% at ang posisyon bilang CEO. Pero hindi na ako titira sa Forbes Park villa. Mag-oopisina ako sa BGC, titira ako sa sarili kong condo na binili ko gamit ang sarili kong pera sa New York. At ang titulo ng lupa ng villa, ibenta niyo at ilagay sa trust fund para sa edukasyon ni Ethan. Hindi niya kasalanan ang ginawa ng mama niya.”

Nagulat si Miguel. “Angela…”

“At ikaw, Miguel,” sabi ko, “kung gusto mo talagang bumawi, magsimula ka bilang empleyado ko. Hindi bilang bilyonaryo kong mister. Mag-report ka sa akin tuwing Lunes. Ipakita mo na kaya mong magtrabaho nang hindi umaasa sa apelyido mo.”

Tumawa ang tito niya, pero tumango si Miguel. “Payag ako.”

Pagkatapos ng meeting, lumabas ako ng building. Hapon na, golden hour sa BGC. Tinawagan ko ang mama ko sa Cebu, yung nag-alaga sa akin kahit ampon lang ako. “Ma, tapos na,” sabi ko, umiiyak pero masaya.

Lumipas ang anim na buwan. Hindi na ako bumalik sa New York bilang finance director. Dito na ako sa Manila bilang CEO ng Montenegro Holdings, na ngayon ay Reyes-Montenegro Holdings na. Pinalitan ko ang pangalan, nilagay ko ang apelyido ko.

Si Miguel, hindi ko na siya mister, pero naging mas mabuting tao siya. Nasa marketing department siya, nagtatrabaho talaga, hindi na bilyonaryo na nakaupo lang. Hindi kami nagkabalikan agad, pero nagde-date kami ulit, parang nagsisimula sa zero, walang Vanessa, walang ₱100 million na tseke.

Si Vanessa, huling balita ko, nasa Cebu, nagtatrabaho sa isang call center, kasama si Ethan na nag-aaral na sa public school. Binibisita ko minsan si Ethan, binibigyan ng libro.

At ako, tuwing gabi, umuuwi ako sa condo ko sa BGC, hindi sa malaking villa. Binubuksan ko ang notebook ko. Hindi na ako nagsusulat ng utang na titulo ng lupa o bank account.

Sinusulat ko na ngayon: Araw na binawi ko ang pangalan ko. Lumang utang: tatlong taon bilang pamalit. Bayad na. Bagong yaman: 50% shares na pinaghirapan ko, isang kumpanyang may pangalan ko, at isang buhay na ako ang pumili. Walang sino mang makakapagsabi na pamalit lang ako.

At sa wakas, habang pinapanood ko ang ilaw ng BGC mula sa bintana ng condo ko, hawak ang kape na ako mismo ang bumili gamit ang sarili kong sweldo, alam kong hindi na ako kailanman magiging anino ng kahit sino, dahil ako na mismo ang ilaw sa sarili kong kuwento.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨