Bahagi 3
Akala ko tapos na nang isara ko ang flower shop ko sa mukha ni Miguel pero bumalik si Bea at sinabi ang totoo tungkol sa pera niya

Pagkaalis ni Miguel sa harap ng shop, hindi pa rin ako mapakali. Si Noah, tahimik lang, nakaupo sa maliit na upuan niya, nagdo-drawing. Sa drawing, may dalawang tao, isang babae na may mahabang buhok at isang batang lalaki na may hawak na bulaklak. Ako raw at siya.

Nilapitan ko siya, hinaplos ang buhok niya. “Noah, okay ka lang?”

Tumango siya. “Mommy, sino yung lalaki kanina? Kamukha ko siya.”

Hindi ko alam kung paano sasagutin. Sa limang taon, hindi ko tinuruan si Noah na kamuhian ang tatay niya. Sinabi ko lang na nasa malayo si daddy, busy sa work sa Pilipinas.

Pero ngayon, nandito na siya.

Kinabukasan, maaga akong nagbukas ng shop. Habang nag-aayos ako ng mga white roses, bumalik si Bea, mag-isa. Naka-BGC girl outfit pa rin, kahit nasa Irvine na.

” Maya, pwede ba tayong mag-usap nang babae sa babae?” sabi niya, umupo na hindi ko naman inaalok.

Hindi ko siya pinaalis. Gusto kong marinig kung ano ang sasabihin ng original sa pamalit.

“Alam mo ba kung bakit talaga bumalik ako galing Stanford?” sabi ni Bea. “Hindi dahil mahal pa ako ni Miguel. Bumalik ako dahil naubos ang trust fund ko. Kailangan ko ng investor para sa startup ko sa Makati.”

Doon ko nalaman. Ang PhD, ang maleta ng mamahaling damit, lahat palamuti lang.

“At alam mo ba,” dagdag pa niya, “nung sinabi mong buntis ka ng limang buwan, alam ni Miguel. Sinabi mo sa kanya sa condo niyo sa BGC. Pero sabi niya sa akin, hindi niya alam kung paano haharapin, kaya pinili niyang kalimutan. Kasi takot siya na pag nalaman ng pamilya Alonzo, pipilitin siyang panagutan ka.”

Parang sinampal ako, pero hindi na masakit tulad dati. Mas malinaw na.

Lumipas ang tatlong taon na akala ko binabayaran niya ako ng ₱1 million kada ngiti dahil masaya siya na kamukha ko si Bea. Hindi pala. Binabayaran niya ang konsensya niya.

Tuwing bibigyan niya ako ng tseke, hindi dahil kamukha ko si Bea. Dahil alam niyang hindi ako si Bea, pero pinipilit niya pa rin.

Hapon na nung dumating si Miguel ulit. Wala na si Bea. Sabi ni Miguel, nag-away sila sa hotel.

” Maya, hindi ko alam na ganun si Bea. Akala ko magiging maayos kami pagbalik niya. Pero pagdating namin sa LA, pera lang pala habol niya.”

Tinitigan ko siya. Pagod na ang mukha niya, hindi na yung boss na laging naka-barong sa BGC.

“Miguel, hindi mo kailangang ikwento sa akin yan. Hindi na ako asawa mo. At si Noah, hindi siya bargaining chip.”

Lumuhod ulit siya, pero pinatayo ko siya.

“Tumayo ka. May anak kang nakatingin.”

Sa loob, nakatingin si Noah sa amin sa may bintana.

Doon ko na-realize, hindi ko pwedeng itago habang buhay. Kailangan kong gumawa ng desisyon, hindi para kay Miguel o kay Bea, para kay Noah.

Kaya sinabi ko kay Miguel, “Pwede mong makita si Noah, pero dito lang sa shop, isang oras lang tuwing Sabado, at hindi mo siya pwedeng ilabas nang wala ako. At hindi mo pwedeng tawagin ang sarili mong tatay hanggat hindi siya komportable.”

Nagulat si Miguel, pero tumango agad. “Sige, sige. Kahit ano.”

At sa unang pagkakataon sa loob ng walong taon, ako ang nagtakda ng rules. Hindi na siya. Hindi na si Bea.

Pero nung paalis na si Miguel, may iniwan siyang sobre sa counter. Akala ko tseke na naman. Pagbukas ko, titulo ng lupa. Yung lupa sa Laguna na matagal nang pinag-aawayan ng pamilya Reyes na kinabibilangan ng nanay-nanayan ko.

Nakasulat sa sobre, “Para sa nanay mo, bayad na sa ospital.”

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko si Miguel at si Bea sa flower shop habang hawak ng anak ko ang kamay ko at doon ko binawi ang sarili kong pangalan at dignidad

Sabado yun, unang beses na papayagan kong makita ni Miguel si Noah nang maayos. Alas tres ng hapon, nakaplano na lahat. Isang oras lang, sa flower shop lang, may merienda, may drawing.

Alas dos pa lang, dumating na si Bea. Hindi ko siya inimbita.

” Maya, hindi mo pwedeng gawin to,” sabi niya, pasigaw na pero pabulong dahil may ibang customer. “Kapag nakita ng pamilya Alonzo yang bata, mawawala lahat sa akin. Yung investment na pinangako ni Miguel para sa startup ko sa BGC, mawawala.”

Tinitigan ko siya. “Bea, hindi ko kasalanan na nawala ang pera mo sa California. At hindi si Noah ang kalaban mo.”

“Nung umalis ka sa BGC, akala namin tapos na,” sabi ni Bea. “Bakit bumalik pa si Miguel sa’yo? Ako ang original!”

Doon ko na sinabi ang lahat ng kinimkim ko sa loob ng tatlong taon.

“Original ka nga, pero kailan ka ba naghugas ng pinggan sa bahay ng biyenan mo? Kailan ka ba gumising ng alas singko para magluto ng lugaw para sa lola ni Miguel? Ako yun, Bea. Tatlong taon akong gumising ng maaga, nagtiklop ng laundry, naglinis ng condo na hindi naman akin. Ikaw, nasa Stanford, nag-aaral, may PhD. Ako, nasa BGC, nag-aaral kung paano maging ikaw.”

Natahimik si Bea.

“At yang ₱50 million na sinasabi mong habol ko, pinag-ipunan ko yun sa bawat tseke na binigay ni Miguel tuwing ngingiti ako na parang ikaw. Hindi ko ninakaw. Binayaran niya ang pagiging ikaw ko. Ngayon, hindi na ako ngingiti na parang ikaw. Ngayon, ngingiti ako na parang ako.”

Saktong dumating si Miguel, may dalang stuffed toy at maliit na cake. Nakita niya si Bea.

“Bea, anong ginagawa mo dito? Di ba sabi ko wag mo nang guluhin si Maya?” sabi ni Miguel.

“Guguluhin ko talaga! Kasi sinisira mo ang plano ko!” sigaw ni Bea.

Lumabas si Noah mula sa stockroom, hawak ang drawing niya. Nakita niya si Miguel.

“Ikaw ulit yung lalaki kahapon,” sabi ni Noah.

Lumuhod si Miguel para magpantay kay Noah. “Hi, Noah. Ako si Miguel. Kaibigan ako ni mommy mo dati.”

Tinitigan ni Noah si Miguel, tapos ako. “Mommy, totoo ba kamukha ko siya?”

Hinawakan ko ang kamay ni Noah.

“Noah, siya si Miguel Alonzo. Siya ang daddy mo. Pero kung ayaw mo siyang tawaging daddy ngayon, okay lang. Hindi kita pipilitin.”

Umiyak si Miguel. Sa unang pagkakataon, hindi siya CEO ng isang kumpanya sa Makati. Isa lang siyang lalaki na ngayon lang nakita ang anak niya.

“Noah, sorry anak,” sabi niya. “Sorry kasi wala ako nung limang buwan ka pa lang sa tiyan ng mommy mo. Sorry kasi naging duwag ako.”

Tumingin si Noah sa stuffed toy. “Para sa akin ba yan?”

Tumango si Miguel. “Oo, sa’yo yan. At kung gusto mo, pwede tayong mag-drawing.”

Umupo silang dalawa sa sahig ng flower shop ko sa Irvine. Yung lalaking dati nagbibigay ng ₱1 million kada ngiti, ngayon nasa sahig, nagdo-drawing kasama ang anak na limang taon niyang hindi nakita.

Si Bea, nakatayo pa rin, pero wala nang masabi. Lumapit ako sa kanya.

“Bea, uwi ka na ng Manila. Kung gusto mo ng investment, maghanap ka ng ibang investor, wag si Miguel. At wag mo nang habulin yung titulo ng pagiging Mrs. Alonzo. Hindi masarap maging pamalit. Maniwala ka sa akin.”

Umalis si Bea, hila ang maleta niya, pero ngayon wala nang yabang.

Pagkatapos ng isang oras, tumayo si Miguel.

” Maya, pwede ba akong bumalik next Saturday?”

Sabi ko, “Pwede, pero may rules pa rin. At yung titulo ng lupa sa Laguna, ibabalik ko. Hindi ko kailangan ng bayad. Ang nanay ko, magaling na. At ang shop na to, pinundar ko hindi galing sa tseke mo, kundi galing sa ipon ko at sa tulong ng mga kaibigan ko dito sa LA.”

Tumango si Miguel. “Naiintindihan ko. Hindi na kita pipilitin bumalik sa BGC. Pero pwede ba kahit maging kaibigan man lang? Para kay Noah?”

Tinitigan ko ang anak ko na masayang naglalaro, ang flower shop na amoy rosas at eucalyptus, ang buhay na ako mismo ang bumuo, hindi bilang anino ni Bea, hindi bilang Mrs. Alonzo.

“Sige, simulan natin sa pagiging magulang ni Noah. Yung pagiging tayo, tapos na yun. Pero yung pagiging nanay ko kay Noah, at pagiging tao ko bilang Maya Santos, yun ang habang buhay.”

Sinara ko ang shop ng gabing yun nang maaga, pero hindi para itaboy si Miguel. Para maghapunan kaming dalawa ni Noah.

Habang naglalakad kami pauwi sa apartment, hawak ni Noah ang kamay ko, tinanong niya ako.

“Mommy, masaya ka ba?”

Ngumiti ako, yung ngiti na akin talaga, hindi ngiti ni Bea, hindi ngiti na binayaran ng ₱1 million.

“Oo anak, masaya ako. Kasi sa wakas, hindi na tayo pamalit ng kahit sino. Tayo na mismo ang bida ng sarili nating kuwento.”

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨