Bahagi 3
Akala ko tapos na ang gulo sa barangay pero doon ko lang nalaman kung gaano kalalim ang utang at pagsisinungaling ng biyenan ko sa amin

Pagkatapos umamin ni Aling Nena, hindi agad natapos ang lahat. Nakatayo lang kami sa garahe, hawak ni Kuya Boy yung pulang BMX, hawak ko si Ethan na umiiyak pa rin. Si Rodel, hindi makatingin sa akin.

Dinala kami ni Kapitan sa barangay hall. Maliit lang yung hall, may lamesa, may logbook. Nandoon din si Aling Nita, yung pinagkakautangan ni Aling Nena ng ₱7,000. Payat, nakapamewang, halatang galit na.

Sinimulan ni Kapitan ang usap. Tinanong niya si Kuya Boy ulit. Inulit ni Kuya Boy na pumunta si Aling Nena ng 7 AM, dala yung bike, sabi isangla ng ₱1,500. May kasulatan pa, pirmado. Sabi ni Aling Nena, tutubusin daw pag nanalo sa blackout na ₱5,000 sa bingo. Pero natalo siya, kaya yung ₱800 na dala niya kanina, yun na lang natira sa taya niya.

Naiyak si Aling Nena. Hindi na siya yung palasigaw kanina. Yumuko siya. Sabi niya, tatlong araw na siyang hindi makatulog dahil sa utang kay Aling Nita. Si Aling Nita daw, araw-araw pumupunta sa bahay, naniningil, pinapahiya siya sa mga kalaro niya sa Tong-its.

Nakinig lang ako. Masakit, kasi ako yung pinagbintangan. Ako yung sinabihan na binenta ko yung bike ng anak ko para sa milk tea na ₱150, Shopee, at rebond. Ni hindi nga ako nagpapa-rebond. Yung ukay na damit na sinasabi niya, bigay lang ng pinsan ko.

Si Rodel, biglang nagsalita. “Nay, bakit yung bike pa ni Ethan? Alam mo namang hinuhulugan pa namin yun. ₱350 buwan-buwan. Tatlong buwan pa kulang. Libangan lang ng bata yun pag hapon.”

Hindi sumagot si Aling Nena. Umiiyak lang.

Si Aling Nita naman, sumabat. “Nena, yung ₱7,000 mo, isang buwan na. Sabi mo bukas, bukas, bukas. Tapos ngayon bike ng apo mo pa sinangla mo? Paano mo ako babayaran?”

Doon ko nakita kung gaano kalalim. Hindi lang pala bingo. May utang, may Tong-its, may hiya, may takot mapagalitan ng anak niya. Kaya ako yung ginawa niyang panangga. Mas madali kasing sisihin yung manugang na babae kaysa umaming nalulong ka.

Tinanong ni Kapitan kung ano ang gusto naming mangyari. Sabi ni Kapitan, kailangan maibalik yung bike kay Ethan, at mabayaran yung ₱1,500 kay Kuya Boy. Sabi ni Kuya Boy, mabait naman siya, hindi siya nag-interes, pero kailangan maibalik yung pera.

Wala daw pera si Aling Nena. Yung ₱800 na hawak niya, kulang. Sabi niya, yung pension niya, naubos na sa bingo.

Ako, hindi pa rin makapagsalita ng maayos. Si Ethan, nakaupo sa tabi ko, hawak pa rin yung drawing. Tinitignan ni Kapitan yung drawing, sabi niya, “Ang talino ng batang to, honor student talaga.”

Doon ako natauhan ng konti. Hindi na ako yung umiiyak lang kanina. Nasaktan ako, pero mas nasaktan ako para kay Ethan. Yung 7 anyos kong anak, siya pa yung nagligtas sa akin.

Sabi ni Kapitan, para matapos, may lumang TV si Aling Nena sa bahay, yung di na ginagamit. Worth ₱3,000 daw pag binenta sa junk shop o sa kapitbahay. Payag ba kami? Si Aling Nena, tumango agad, nahihiya.

Pumunta kami sa bahay. Kinuha yung TV. Binenta ni Kapitan mismo sa may-ari ng apartment sa kabila ng halagang ₱3,000. Yung ₱1,500, binayad kay Kuya Boy para matubos yung BMX na pula. Yung natirang ₱1,500, binayad kay Aling Nita para mabawasan yung ₱7,000 na utang. May natira pa ring ₱5,500 na utang si Aling Nena kay Aling Nita, pero may kasunduan na hulugan na lang ng paunti-unti.

Nang maibalik yung bike, niyakap ni Ethan yung bike niya. Sabi niya, “Mama, ayos lang bike ko, hindi nawala bell at ilaw.”

Si Rodel, lumapit sa akin pag-uwi namin. Tahimik lang kami sa kusina. Sabi niya, “Sorry, Liza.”

Tumingin ako sa kanya. Pagod siya, amoy araw pa. Pero masakit pa rin yung sinabi niya kanina na binenta ko raw.

Sabi ko, “Rodel, ako ba magbebenta ng bike ng anak nating 7 anyos na worth ₱3,500 na libangan niya tuwing hapon para sa milk tea na ₱150? Kilala mo ako, diba? Yung ₱350 nga na hulog, ako pa nagtitipid para mabayaran.”

Hindi siya nakasagot agad. Yumuko lang siya.

Si Ethan, biglang sumagot, kahit 7 anyos lang.

“Papa, si Mama po, nag-aayos pa ng bike ko na BMX na pula na may bell at ilaw, hindi siya nagbebenta ng bike. Si Lola po lagi nasa bingo.”

Doon napaiyak si Rodel. Niyakap niya kami pareho.

Pero hindi pa tapos yung gabi. Habang nagliligpit ako ng plato, naisip ko, hindi na pwede yung ganito. Hindi na pwede na isang bahay lang kami ni Aling Nena. Hindi dahil galit ako, pero dahil kailangan naming protektahan si Ethan.

Kaya gumawa ako ng maliit na desisyon. Kumuha ako ng maliit na notebook, yung listahan ng gastos. Sinulatan ko: hulog sa bike ₱350, natirang utang ni Aling Nena na hindi na namin sagot, at ipon para makaalis. Sabi ko sa sarili ko, kahit maliit na kwarto lang, basta kami lang tatlo.

Yun yung maliit na desisyon na yun, pero para sa akin, malaki na. Hindi na ako yung manugang na tahimik lang pag pinagbibintangan.

At habang natutulog si Ethan katabi yung bike niya sa garahe, alam kong bukas, may bago kaming pag-uusapan ni Rodel. Hindi pa ayos ang lahat, pero malinaw na sa akin kung sino ang nagsasabi ng totoo.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖