Bahagi 3
Akala ko tapos na ang ₱1.25M na bayad ng hipag ko, pero nagsalita ang biyenan ko at nalaman kong hindi lang bracelet ang gusto nilang angkinin

Pagkatapos kong makuha yung ₱1.25 million, akala ko matatapos na lahat. Bayad na, tapos na ang gulo.

Pero hindi pala.

Kinabukasan, maaga akong gumising para mag-asikaso ng bank account sa BPI sa may Quezon City. Gusto ko yung pera nakapangalan lang sa akin. Hindi ko sinabi kay Carlo nung una. Hindi dahil nagsisinungaling ako, pero gusto ko may sarili akong hawak.

Pagbalik ko sa bahay, nadatnan ko si Mama at si Ate Liza na nag-uusap sa sala. Tahimik silang dalawa nung pumasok ako, tapos biglang tumayo si Ate Liza at pumasok sa kwarto niya.

Si Mama lumapit sa akin. Hinawakan niya kamay ko.

“Angela, alam kong masakit pa. Pero gusto kong malaman mo bakit sayo ko binigay yung bracelet.”

Umupo kami sa sofa.

Sabi ni Mama, “Tradisyon na sa pamilya Reyes, ang jade bracelet na yan sa bunso manugang lang binibigay. Hindi dahil mas mahal kita kaysa kay Liza. Pero kasi ikaw yung inaasahan kong mag-aalaga sa bahay na to pag wala na ako. Ikaw yung mag-iingat.”

Doon ko naramdaman na hindi lang pala alahas yun. Simbolo pala yun.

“Si Liza kasi, simula nung dumating ka, pakiramdam niya naagawan siya,” dagdag ni Mama. “Akala niya lahat ng para sa pamilya, dapat sa anak niya mapunta. Kasi si Nicole lang ang apo na babae.”

Naalala ko yung sinasabi ni Ate Liza dati. “Yung bracelet mo nakatago lang inaamag.” Hindi pala simpleng inggit. Matagal na pala niyang gustong angkinin yung bracelet para kay Nicole para pag nag-asawa si Nicole ng mayaman sa BGC, may maipagmamalaki.

Nung hapon, narinig ko si Ate Liza na kausap yung kaibigan niya sa cellphone, malakas boses niya sa kwarto.

“Oo, binayaran ko na. ₱1.25 million! San ako kukuha nun? Nangutang ako! Tapos ngayon masama pa ako sa paningin ng biyenan ko. Eh pamilya naman yun, bakit ba kasi ayaw ipahiram?”

Tapos narinig ko pa, “Si Nicole tuloy, nasira pa yung blind date niya. Yung lalaki sa BGC, hindi na nagparamdam. Kasalanan daw ni Angela, bakit daw sinundan pa sa restaurant.”

Parang sinaksak ako. Ako pa may kasalanan?

Nung gabi, si Carlo kinausap ako. Sabi niya, “Babe, kausapin mo na kasi si Ate. Sabi niya hindi ka na raw namamansin. Pamilya pa rin tayo.”

Sabi ko, “Carlo, ako ba ang hindi namamansin? Ako yung ninakawan. Ako yung sinabihan na nag-iinarte sa harap ng maraming tao sa Jade Garden. Tapos ngayon ako pa lalapit?”

Tahimik si Carlo. Alam niyang may punto ako.

Pero hindi ako galit kay Carlo. Alam kong naiipit siya sa gitna ng asawa at ate niya.

Isang araw, habang naglilinis ako ng kwarto, nakita ko yung lumang notebook ni Ate Liza na naiwan sa laundry area. Hindi ko binuksan, pero may nakasulat sa labas na “utang kay Aling Nena – ₱200k” at “utang kay Tita Baby – ₱500k”. Napaisip ako, ang laki na pala ng utang niya bago pa man yung ₱1.25 million sa akin.

Kaya pala sinasabi niyang wala siyang pera. Baon na siya.

Doon mas naging malinaw sa akin. Hindi lang pala yung bracelet ang isyu. Yung buong bahay sa Quezon City, gusto nilang palabasin na dapat kay Nicole mapunta kasi siya lang ang apo na babae. At ako, dayo lang na taga-Cebu.

Nasaktan ako, pero mas naging kalmado ako. Hindi na ako iyak nang iyak tulad nung unang gabi.

Kinausap ko si Mama nang kami lang dalawa sa kusina habang nagluluto.

“Ma, yung bahay po ba na to, kanino po talaga nakapangalan?”

Nagulat si Mama, tapos ngumiti.

“Sa akin pa, Angela. Pero balak kong hatiin sa tatlong anak ko pagdating ng panahon. Yung bracelet, iba yun. Sa bunso manugang lang talaga yun. Kaya sayo ko binigay.”

Naintindihan ko. Pero natakot din ako. Paano kung isipin ni Ate Liza na pati bahay, dapat sa kanila?

Kaya gumawa ako ng maliit pero mahalagang desisyon.

Kinabukasan, pumunta ako sa City Hall sa Quezon City, nagpa-photocopy ako ng certificate ng bracelet at ng resibo ng bayad na ₱1.25 million na pinirmahan ni Ate Liza. Tapos pinanotaryo ko. Nilagay ko sa brown envelope at nilagay ko sa safe ko na may bagong password.

Tapos gumawa ako ng sulat kamay para sa sarili ko. Parang listahan ng boundaries.

Sulat ko: Simula ngayon, lahat ng gamit na bigay sa akin, hindi na pwedeng hiramin nang walang sulat na pahintulot. Safe ko, ako lang may alam. Bank account ko, ako lang may access.

Hindi ko pa sinasabi kay Carlo yun nung araw na yun. Pero alam kong kailangan kong sabihin sa kanya nang mahinahon, hindi pasigaw.

Nung gabi, habang hawak ko yung bracelet na may bitak, naisip ko, kahit basag na siya, sa akin pa rin siya. At yung bitak na yun, paalala na hindi lahat ng pamilya marunong rumespeto.

At bukas, kakausapin ko si Carlo nang seryoso tungkol sa pagbubukod namin ng kwarto at susi.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa harap ng pamilya sa Quezon City siningil ko ang hipag ko sa panloloko niya at doon ko tuluyang binawi ang respeto ko bilang bunso

Linggo ng umaga, nagpatawag si Mama ng family meeting sa sala. Lahat kami nandoon. Ako, si Carlo, si Ate Liza, si Nicole, at si Kuya Roger na asawa ni Ate Liza na madalang lang umuwi galing sa trabaho niya sa Makati.

Tahimik ang lahat. Si Mama ang unang nagsalita.

“Liza, Angela, pag-usapan natin ng maayos. Isang buwan na kayong hindi nagkikibuan. Hindi pwede sa bahay na to.”

Si Ate Liza nauna. Umiyak agad.

“Ma, ako na nga yung nagbayad ng ₱1.25 million tapos ako pa yung masama? Nangutang ako para mabayaran si Angela. Si Nicole, hanggang ngayon hindi na lumalabas kasi nahihiya dun sa nangyari sa Jade Garden sa BGC. Kami pa yung talo.”

Tumingin siya sa akin.

“Angela, sorry na kung kinuha ko nang walang paalam. Pero pamilya tayo. Bakit mo pa kailangang ipahiya si Nicole sa harap ng lalaki? Sana hinintay mo na lang sa bahay.”

Doon ako hindi na nakapagpigil.

“Ate, hindi ko po kayo pinahiya. Kayo po ang kumuha ng gamit ko nang walang paalam. ₱2.5 million po yung bracelet. Nasa safe ko, nakabalot sa seda, may certificate. Paano niyo po nabuksan yung safe ko?”

Tahimik si Ate Liza.

“Alam niyo po ba birthday ko? Yun po yung password ng luma kong safe. Paano niyo po nalaman? Si Carlo lang at ako nakakaalam nun.”

Namula si Ate Liza.

“At Ate, sabi niyo po pinahiram lang. Pero hindi niyo po tinanong kung pwede. Dumiretso kayo sa kwarto namin nung wala kami. Kung hindi ko po hinanap, hindi niyo po sasabihin.”

Si Nicole yumuko.

“Tita Angela, sorry po talaga. Sabi kasi ni Mama, okay lang daw. Sabi niya family heirloom daw yun, dapat lahat makagamit. Hindi ko po alam na sa inyo lang pala talaga.”

Tiningnan ko si Nicole, hindi na ako galit sa kanya. Bata pa siya, 24 lang, at sumunod lang siya sa nanay niya.

“Nicole, hindi ikaw may kasalanan. Pero sana next time, kung alam mong hindi sayo, magtanong ka.”

Tapos humarap ako kay Ate Liza.

“Ate, hindi lang po bracelet ang kinuha niyo. Nung naglinis po ako, nakita ko nawala din yung pares ng hikaw na bigay ng nanay ko galing Cebu at pabango ko sa opisina. Hindi ko na po binilang dati kasi akala ko nalimutan ko lang. Pero ngayon, malinaw na.”

Nagulat si Kuya Roger.

“Liza, totoo ba yan?”

Hindi sumagot si Ate Liza.

Nilabas ko yung brown envelope galing sa safe ko.

“Dito po yung photocopy ng certificate na nagsasabing yung bracelet ay para lang sa bunso manugang. At dito yung pinirmahan niyo na katunayan na nagbayad kayo ng ₱1.25 million dahil sa bitak. Pinanotaryo ko na po. Hindi para maningil ulit, pero para malinaw na hindi to kwentong gawa-gawa lang.”

Si Mama tumango.

“Tama si Angela. Liza, matagal ko nang sinabi sayo, yung bracelet na yan para lang sa bunso. Ikaw mismo may natanggap kang ibang alahas nung kinasal ka. Yung singsing na may diyamante. Bakit ito pa ang habol mo?”

Umiyak lalo si Ate Liza.

“Kasi Ma, gusto ko lang tulungan si Nicole makahanap ng mayaman sa BGC! Ayoko na matulad siya sa amin na siksikan dito sa Quezon City! Akala ko pag suot niya yung bracelet, maniniwala yung pamilya ng lalaki na mayaman tayo!”

Doon lumabas lahat.

“Ate,” sabi ko, mahinahon pero buo boses ko, “Hindi po kayamanan ang basehan ng respeto. At hindi po dahilan ang pangarap niyo para kay Nicole para kunin ang gamit ng iba nang walang paalam.”

Tumingin ako kay Carlo.

“Carlo, asawa kita. Mahal kita. Pero kailangan nating magkaroon ng boundaries. Hindi pwedeng bukas ang kwarto natin sa lahat. Hindi pwedeng alam ng lahat password ng safe natin.”

Si Carlo tumango, sa wakas.

“Tama si Angela. Ate, simula ngayon, matuto tayong magpaalam. Hindi tama yung ginawa mo.”

Si Ate Liza napahagulgol pero sa pagkakataong ito, hindi na galit yung iyak niya, parang napagod na.

“Angela, sorry talaga. Nabigla lang ako. Akala ko kasi okay lang. Hindi ko naisip na kalahati pala agad mawawala pag nabasag. Akala ko parang cellphone lang na pwede ipagawa.”

Sabi ni Mama, “Liza, bayad mo na yung pera, pero yung tiwala ni Angela, kailangan mong ibalik. Hindi yan nabibili ng ₱1.25 million.”

Pagkatapos ng meeting, lumapit sa akin si Nicole mag-isa sa kusina.

“Tita, pwede ko pa ba kayo maging close ulit? Nahihiya po talaga ako.”

Ngumiti ako sa kanya.

“Oo naman, Nicole. Pero sa susunod, kung may kailangan ka, ikaw mismo magsabi sa akin, hindi si Mama mo.”

Simula nung araw na yun, nag-iba ang patakaran sa bahay. Yung kwarto namin ni Carlo, may sarili nang susi. Yung safe ko, ako lang may alam, at password ay araw ng kamatayan ng nanay ko sa Cebu na hindi alam ng kahit sino.

Yung ₱1.25 million, hindi ko ginasta. Nilagay ko sa sarili kong bank account at sinabi ko kay Carlo na gagamitin ko yun para sa future namin, hindi para ipangutang.

Si Ate Liza, hindi na siya basta-basta pumapasok sa kwarto namin. Natuto siyang kumatok at magpaalam. Hindi na kami kasing close tulad ng dati, pero mas respeto na ngayon.

At yung jade bracelet na may bitak? Hindi ko na sinusuot. Nilagay ko sa bagong kahon, kasama ng certificate at resibo. Pero alam kong akin siya. At alam ng buong pamilya na akin siya.

Minsan, sa gabi, binubuksan ko yung safe, tinitingnan ko yung bitak. Paalala siya na kahit gaano kaganda ang isang bagay, pag kinuha nang pilit at walang respeto, masisira.

Ngayon, mas tahimik na ang bahay namin sa Quezon City. At sa wakas, natuto akong tumayo para sa sarili ko, hindi bilang taga-Cebu na dayo, kundi bilang bunso manugang na may karapatan.

At sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, naramdaman kong sa akin na talaga ang bahay na to.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨