Bahagi 3
Akala ko simpleng selos lang, pero nang makita ko ang bank transfer na galing sa ipon ko, doon ko napagtanto na matagal na akong niloloko ni Miguel.

Hindi ko agad ginalaw yung laptop.

Nakatayo lang ako sa likod niya, hawak ang tuwalya, basa pa ang buhok ko. Sa screen, kitang-kita yung scheduled transfer. Sender: Miguel Santos. Receiver: Celine R. Dela Cruz. Amount: ₱200,000. Date: bukas, 9 AM. May note pa sa baba: “First year support.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

Yung ₱350,000 na pinaghirapan ko, hindi lang pala plano niyang gamitin. Ginamit na niya.

Pinatay ko ang screen at bumalik sa kwarto. Nagbihis ako nang mabilis, parang walang nakita.

Paglabas ni Miguel sa banyo, tuwalya lang ang suot, ngumiti pa siya.

“Good morning, love. Ang aga mo pa rin ah.”

Tinitigan ko siya.

“Miguel, saan galing yung ₱200,000 na ibibigay mo kay Celine?”

Natigilan siya, tapos natawa nang pilit.

“Sabi ko naman sa’yo di ba, galing sa bonus ko, sa sarili kong ipon. Kayang-kaya ko yun.”

“Anong bonus? Kakabigay lang ng bonus niyo last month di ba? Magkano ba yun?”

Hindi siya agad nakasagot.

Naalala ko, last month, sinabi niyang nasa ₱80,000 lang ang bonus niya dahil mahina ang benta ng company.

Paano magiging ₱200,000 yun?

“Wag mo nang isipin yun,” sabi niya, lumapit para hawakan ang kamay ko. “Maliit na bagay lang yun kumpara sa future ni Celine. Ang talino nun, sayang kung hindi matutuloy.”

Hinawi ko ang kamay niya.

“Yung ₱350,000 ko, nasaan na?”

Doon na nagbago ang mukha niya.

Namula, hindi dahil sa hiya, pero dahil sa inis.

“Ana, ano ba? Pera lang yan. Bakit ba parang pera lang ang mahalaga sa’yo? Akala ko ba magiging pamilya na tayo? Sa pamilya ba nagbibilangan pa ng pera?”

Natawa ako, pero walang saya.

“Pera lang? Tatlong taon kong hindi binili yung bagong laptop kahit sira na yung luma. Nag-tutor ako ng gabi hanggang alas-diyes. Lahat ng raket pinatos ko. Pera lang ba yun sa’yo?”

“Drama mo naman,” sabi niya, tumaas ang boses. “Si Celine kasi kailangan niya talaga. Ikaw may trabaho ka na, stable ka na. Siya wala pa, nangangarap pa lang.”

“At ako? Anong pangarap ko? Di ba pangarap din natin yung bahay?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, kinuha niya ang cellphone niya at nagkunwaring may tinatawagan.

“Ana, late na ako sa opisina. Pag-usapan na lang natin mamaya.”

Umalis siya nang hindi pa tuyo ang buhok.

Nang sumara ang pinto, naupo ako sa sahig.

Doon lang tumulo ang luha ko.

Hindi dahil sa ₱350,000.

Dahil sa kalahating taon na pala niya akong niloloko, at ako, nagkunwari pa na hindi ko nakikita.

Tanghali, tumawag ang mama ni Miguel, si Tita Nita.

“Ana, iha, pasensya ka na ha. Nag-usap kami ng papa niya kagabi. Hindi rin namin alam na gagawin ni Miguel yun.”

Tahimik lang ako.

“Alam mo naman si Miguel, mabait na bata yan. Si Celine kasi parang kapatid na niya simula high school. Naawa lang talaga siya. Wag mo sanang isipin na mas mahalaga si Celine kaysa sa’yo.”

“Pero Tita, bakit sa engagement party pa?” tanong ko, mahina lang.

Huminga siya nang malalim.

“Yun nga ang mali niya. Pero iha, hayaan mo na. Lalaki kasi, minsan hindi nag-iisip. Pero mabait yan si Miguel, mahal ka niyan.”

Pagkababa ng tawag, mas lalo akong nalungkot.

Mabait.

Lagi na lang mabait.

Yung pagiging mabait ba niya, lisensya na para saktan ako?

Hapon, bigla akong nakatanggap ng message request sa Facebook.

Si Celine.

“Hi Ate Ana, sorry to message. Gusto ko lang mag-thank you. Sabi ni Miguel pumayag ka raw sa pag-sponsor niya sa akin. Sobrang bait mo po. Pangako po pag nakatapos ako, babawi ako sa inyo. Hindi ko po makakalimutan tong tulong niyo.”

Binasa ko ng paulit-ulit.

Pumayag ka raw.

Akala niya pumayag ako.

Ibig sabihin, sinabi ni Miguel sa kanya na okay lang sa akin.

Hindi ko ni-replyan.

Pero doon ko naintindihan ang buong ayos.

Si Miguel ang bida, si Celine ang kawawa, at ako ang generous na fiancée na pumapalakpak sa gilid.

Isang perpektong kwento para sa kanya.

Gabi, pumunta ako sa isang coffee shop sa Katipunan, malapit sa university.

Nandoon si Celine, gaya ng napag-usapan namin sa chat. Sabi ko gusto ko siyang makausap nang personal.

Pagdating ko, nakaupo na siya, naka-white dress pa rin, pero ibang dress na. May dalang maliit na designer bag. Hindi ko maiwasang mapansin.

“Ate Ana,” ngumiti siya, may dimple pa rin.

“Thank you talaga ha.”

Umupo ako.

“ Celine, tanungin lang kita. Magkano ba talaga ang kailangan mo para sa PhD?”

Nagulat siya sa tanong ko.

“Ah, malaki po talaga, mga ₱1.2 million po per year ang tuition, pero may konting scholarship na po akong nakuha, kaya mga ₱200,000 na lang kulang.”

“May scholarship ka na pala.”

“Opo, pero hindi pa full. Kaya malaking tulong po talaga yung kay Miguel.”

Tumango ako.

“Alam mo ba na yung ₱350,000 na yun, ipon ko yun para sa bahay namin?”

Natigilan siya.

“Po? Akala ko po sariling ipon ni Miguel yun. Sabi niya nakaipon na siya para sa bahay niyo at may extra pa siya.”

Doon na parang may bumara sa lalamunan ko.

Hindi lang pala ako ang niloko niya. Pati si Celine, binigyan niya ng ibang kwento.

“ Celine, hindi ko sinasabing masama kang tao. Pero sana maintindihan mo, engagement party ko yun. Party namin. Hindi yun lugar para mag-announce ng sponsorship.”

Namula siya, yumuko.

“Sorry po talaga, Ate. Hindi ko naman po ginusto na doon niya sabihin. Sinabihan ko na po siya na wag sa party, pero sabi niya mas maganda raw kung nandun lahat para makita kung gaano ka kabait.”

Gaano ka kabait.

Yun pala ang role ko. Yung mabait na babaeng magpapalakpak habang binibigay ang ipon niya sa iba.

Umuwi ako nang mas magaan pero mas masakit.

Pagbukas ko ng email, may reply na si Sir.

“Ana, good to hear from you! Open pa ang slot. In fact, may interview next week via Zoom. I-send mo sa akin ang draft ng research plan mo bukas. Kayang-kaya mo to, matalino ka.”

Napaiyak ako ulit, pero ibang iyak na.

Parang may maliit na ilaw na bumukas sa dulo ng madilim na hallway.

Yung pangarap na binalewala ko dahil akala ko mas mahalaga yung pangarap namin ni Miguel, nandun pa pala.

Buong gabi kong tinapos ang research plan.

Hindi ako natulog.

Alas tres ng madaling araw, sinave ko ang file.

Tapos gumawa ako ng isang desisyon na maliit pero mahalaga.

Kinuha ko ang lahat ng resibo ng transfer ko kay Miguel, ni-screenshot ang scheduled transfer niya kay Celine, at ang note niya na kalahating taon na ang nakalipas.

Nilagay ko lahat sa isang folder sa Google Drive. Pinangalanan ko: “Para sa sarili ko.”

Tapos nag-book ako ng Grab papuntang Quezon City.

Hindi na ako babalik sa condo sa BGC hanggat hindi malinaw ang lahat.

Nag-iwan ako ng sulat sa mesa:

“Miguel, umuwi muna ako kina Mama at Papa. Yung pera ko, pakibalik sa bank account ko bago mag-9 AM bukas. Kung hindi, ako mismo ang magka-cancel ng scheduled transfer mo. Hindi na ako yung Ana na tahimik lang.”

Pagdating ko kina Mama, nakaabang na siya sa may gate, hawak ang paborito kong adobo.

Niyakap niya ako nang mahigpit, walang tanong.

Doon ko lang naramdaman na may isang bahay pa rin na may ilaw na para sa akin.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖