Bahagi 3: Nang I-post Ng Kuya Ko Sa Facebook Na Isa Akong Madamot At Walanghiya Akala Nila Mawawalan Ako Ng Trabaho Pero Doon Ko Nalaman Kung Sino Talaga Ang Kakampi Ko

Hindi ako nakatulog buong gabi.

500 shares. 1,200 comments.

“Walang hiya ka Mara!”

“Karma ka!”

“Buti pa ang aso marunong tumanaw ng utang na loob!”

Mga kamag-anak ko pa mismo sa Malabon ang nag-share. Yung tita ko na hindi ko pa nakikita simula 2018, biglang naging moral police.

Pumasok ako sa office kinabukasan na parang may lagnat.

Pinatawag ako ni Ms. Liza sa conference room.

Akala ko tatanggalin na ako.

Pero sabi niya, “Mara, nabasa ko yung post ng kuya mo. At tinanong ko si Rafael Zobel kagabi. Sinabi niya sa akin ang totoo. Na hindi ka niya kaaway. Na matagal ka nang ginagamit ng pamilya mo.”

Doon ako naiyak. Hindi dahil sa awa. Dahil sa unang pagkakataon, may naniwala sa akin nang hindi ko kailangang magpaliwanag ng isang oras.

Sabi ni Ms. Liza, “Hindi ka namin tatanggalin. Pero kailangan mong ayusin to. Legally. Professionally. Kasi client event yon. Hindi puwedeng maulit.”

Binigyan niya ako ng dalawang araw na leave. At number ng kaibigan niyang abogado.

Si Atty. Reyes. Mura lang ang singil, 3,000 per consultation. Sabi niya, cyber libel ang ginawa ni Kuya. Pwede akong mag-file ng blotter at magpa-take down.

Pero sabi ko, “Ayoko po silang kasuhan. Gusto ko lang matigil.”

Gumawa kami ng formal letter. At pumunta ako mismo sa barangay sa Malabon.

Pagdating ko doon, andun si Mama. Payat. Mukhang hindi nagsisinungaling na stress.

“Anak,” sabi niya. “Hindi ko sinabing i-post ni Kuya mo yon. Nagalit lang siya kasi hindi mo kami binigyan.”

Sabi ko, “Ma, 6 years akong nagbigay. 2.4 million lahat-lahat. May listahan ako sa GCash. Saan napunta? Napunta ba sa bahay? Hindi. Binaha pa rin tayo nung 2023. Napunta ba sa pag-aaral ng pamangkin ko? Hindi. Napunta sa sabong at sa shopee.”

Natahimik siya.

“Ma, hindi kita kinalimutan. Pero pagod na ako na ako lang ang nagbubuhat.”

Doon ko nalaman na si Kuya pala may utang na 800,000 sa bombay at sa loan app. Yung bahay namin sa Malabon, may tatak na ng foreclosure.

At ako ang ginawa nilang last hope.

Sinabi ko kay Mama, “Hindi ko babayaran ang utang ni Kuya. Pero kung gusto mong magsimula ulit, tutulungan ko kayong mag-budget. Hindi pera ang ibibigay ko. Oras.”

Nagulat siya.

Samantala, si Rafael, hindi tumigil sa pag-message.

Hindi pangliligaw na parang dati. Hindi “I miss you, balik ka na sa condo.”

Mga message na, “Nakita ko yung presentation mo. Galing mo sa Q&A.”

“Ms. Liza told me about the Facebook post. If you need a witness that your family has been financially dependent on you, nandito ako.”

Isang gabi, pumayag akong magkape kami sa Coffee Bean sa Podium.

Sabi niya, “Mara, sorry. Noon, akala ko tinutulungan kita by giving you money. Pero kinokontrol lang pala kita. Gusto kong nasa bahay ka lang. Gusto kong ikaw lang ang nasa mundo ko. Toxic pala ako.”

Sabi ko, “Toxic tayong dalawa noon. Ako kasi, akala ko love yung pagbibigay ng pera. Ikaw, akala mo love yung pagkontrol.”

Wala nang “I love you”. Pero may respeto.

Pagkatapos ng barangay hearing, binura ni Kuya ang post. Pero hindi pa tapos.

Nag-offer ang company ng promotion. Senior Sales Manager. 45,000 basic plus 20% commission.

Tinanggap ko.

Kumuha ako ng maliit na studio sa Quezon City, near Timog. 28 sqm lang. Pero may maliit na balcony. May sariling CR na hindi shared.

28 sqm na ako lang ang may-ari ng susi.

Nagsimula akong mag-aral ng investing. Nagbukas ng MP2 sa Pag-IBIG. Naglagay ng 5,000 buwan-buwan sa index fund.

At tuwing Linggo, umuuwi ako sa Malabon. Hindi para magbigay ng pera. Para magluto kami ni Mama ng sinigang. Para turuan si Kuya na mag-deliver ng parcel sa Lalamove kaysa mag-sabong.

Dahan-dahan. Hindi magic.

Pero isang araw, dumating ang pinaka-hindi ko inaasahan.

Nag-message si Mama, “Anak, may good news. Si Kuya mo, 1 month nang hindi nagsusugal. Nag-apply siya sa J&T.”

At si Rafael nag-message, “Mara, may client dinner kami sa Makati. Gusto ka nilang maging speaker. 50,000 TF. Gusto mo?”

At ako, nakatingin sa kalendaryo. May naka-circle na date. Turnover ng studio ko.

Pero bago ang turnover, isang tawag ang dumating mula sa dating kapitbahay namin sa Malabon.

“Si Mama mo, Mara! Nasa ospital! At hinahanap ka ng barangay captain kasi sabi ng Kuya mo ikaw daw ang may-ari ng titulo ng bahay kaya ikaw ang mananagot sa utang!”

At doon ko narealize, hindi pa pala tapos ang laban. May mas malaki pa silang plano na hindi ko alam, at ngayon pati bahay na akala ko wala na akong pakialam, ipinapasa na naman sa akin ang bayarin na 1.2 million.