Bahagi 4: Nawalan Ako Ng Dugo Sa Lobby Ng Tanjuatco Tower At Doon Lang Niya Nalaman Na Kaya Kong Mamatay Para Sa Anak Ko At Doon Nagsimula Ang Pagbabayad Nila Sa Lahat Ng Panakit Nila Sa Akin

Hindi ako nakunan.

Salamat sa Diyos, hindi.

Nasa St. Luke’s BGC ako ng dalawang araw para sa observation.

Threatened abortion daw, sabi ng OB ko na si Dra. Santos. Kailangan ng complete bed rest ng isang linggo. Bawal ma-stress.

Paano ako hindi ma-stress kung yung nanay ko nasa NKTI at wala kaming pambayad?

Pero pag gising ko kinabukasan, nandoon si Lola Cora.

May dalang folder.

” Sofia, pirmahan mo ito.”

Ano yun?

Deed of donation.

10 million pesos. Galing sa personal account ni Lola.

Hindi sa kumpanya. Hindi kay Miguel.

“Para kay Mama mo. At para sa apo ko. Huwag ka nang bumalik sa Project 8. Sa Tagaytay ka muna hanggang makapanganak ka.”

Umiyak ako.

Hindi dahil sa pera.

Kundi dahil sa wakas, may naniwala sa akin na hindi ako manloloko.

Samantala, sa labas ng ospital, nagkakagulo ang mundo ni Miguel.

Kumalat yung video ng pagtulak niya sa akin sa lobby. May nag-video na empleyado.

Nag-viral sa TikTok: “BILLIONAIRE HEIR TINULAK ANG BUNTIS NA CONTRACT WIFE SA HARAP NG FIANCEE NIYANG ANAK NG SENADOR”

Laglag ang stocks ng Tanjuatco Holdings ng 3% in one day.

Nagalit ang board.

Nagalit ang Lola niya.

At ang pinakamalala, nalaman ng pamilya ni Isabella na sinungaling si Miguel. Na hindi pa pala annulled nang buo ang kasal namin nung niligawan niya ulit si Isabella. Kaya umatras ang pamilya ng senador.

Iniwan siya ni Isabella sa mismong ospital.

“Miguel, ayoko ng gulo. Akala ko malinis ka na.”

At si Tricia, ang secretary na nagkalat ng tungkol sa contract namin, sinibak ni Lola on the spot nang malaman na siya pala ang nagbebenta ng chismis sa lifestyle bloggers.

Pero hindi doon natapos.

Pagkalabas ko ng ospital, hindi ako bumalik sa Tagaytay.

Bumalik ako sa Project 8.

Kahit buntis, nagtrabaho ako.

Ginamit ko yung 10 million, pero hindi ko nilustay.

Binayaran ko ang dialysis ni Mama ng isang taon. 2 million lang yun.

Yung natira, pinangtayo ko ng maliit na studio.

“SOFI & CO. – Interior & Small Space Design”

Nag-post ako sa Instagram at TikTok ng mga before and after ng 22sqm kong apartment.

Nag-viral.

Dahil totoo. Dahil relatable.

Yung kwento ng isang buntis na iniwan pero lumaban.

Maraming nagpa-book.

Sa loob ng tatlong buwan, mula 16 weeks hanggang 28 weeks akong buntis, kumita ako ng sarili kong 3 million.

Hindi ko na kailangan si Miguel.

Pero si Miguel, araw-araw nasa labas ng studio ko.

Hindi pumapasok.

Nakaupo lang sa kotse.

Hanggang isang araw, umulan ng malakas. Baha sa Project 8.

Nasa 30 weeks na ako noon. Malaki na ang tiyan ko. Hirap na akong kumilos.

Biglang pumasok siya, basang-basa, may dalang lugaw at gamot.

” Sofia, baha sa labas. Hindi ka makakauwi kay Mama mo. Dito muna ako.”

Hindi ko siya pinalayas.

Kumain kami ng lugaw.

Doon siya unang nagsalita nang matino.

“Sofia, sorry. Hindi ko alam na ganun pala kasakit yung ginawa ko. Akala ko lahat ng babae kagaya ng nanay ko na iniwan kami dahil sa pera. Akala ko lolokohin mo lang ako. Pero nung nakita ko yung dugo sa sahig… akala ko mawawala kayo pareho. At doon ko lang naramdaman na takot na takot ako. Hindi dahil sa kumpanya. Kundi dahil ayokong mawala ka.”

Umiyak siya.

Yung malamig na Miguel Tanjuatco, umiiyak habang hawak ang paa kong namamaga.

Simula noon, araw-araw siyang pumupunta.

Sinasamahan si Mama sa dialysis.

Nag-aaral magkabit ng crib na binili niya sa IKEA.

Nagbabasa ng libro kung paano hawakan ang buntis na may morning sickness kahit 7 months na ako at wala na akong morning sickness.

At nung 34 weeks ako, sa ultrasound, nalaman namin na kambal pala.

Kambal na babae.

Doon siya tuluyang gumuho at lumuhod.

“Sofia Reyes, hindi na contract ito. Hindi na dahil sa Lola. Gusto kitang pakasalan ulit. Totoo na. Kung papayag ka.”

Sabi ko hindi pa.

Gusto kong tapusin ko muna ang panganganak. Gusto kong patunayan na kaya ko nang wala siya.

Nanganak ako noong February. Sakto isang taon pagkatapos ng una naming kasal.

Via CS dahil kambal. Mahirap. Pero ligtas.

Si Mama, nandoon. Magaling na siya, nakakalakad na ulit.

Si Lola Cora, nandoon, hawak ang rosaryo.

At si Miguel, nasa labas ng OR, umiiyak na parang bata, suot pa rin ang suit niya pero gusot-gusot na.

Pinangalanan namin silang Amara at Alana.

Pagkalabas ng ospital, hindi kami bumalik sa Forbes Park.

Doon kami tumira sa bago kong studio na pinalaki ko na – 80sqm na ngayon sa Tomas Morato.

Ako pa rin ang boss.

Siya? Siya ang taga-luto ng lugaw tuwing naduduwal pa rin ako minsan sa gabi dahil sa postpartum.

Isang taon pa ang lumipas.

Nag-propose siya ulit.

Sa mismong Makati City Hall din. Kung saan niya ako sinaktan.

Pero ngayon, may dalang dalawang baby na nakatulog sa stroller at may dalang singsing na hindi galing sa Tanjuatco vault, kundi binili niya galing sa sarili niyang ipon nung nag-resign siya ng isang buwan para matuto mag-alaga ng kambal.

“Sofia Reyes, papayag ka ba na maging asawa ulit ako? Hindi bilang heir. Kundi bilang tatay nina Amara at Alana at bilang lalaking natutong magmahal ng totoo dahil sayo?”

Sabi ko oo.

Pero may kondisyon.

Contract pa rin.

Pero ngayon, ang nakasulat: Walang iwanan. Habambuhay. At pag sinaktan mo ulit ako, ako na ang magpapalayas sayo.

At pumirma siya.

Hindi malamig.

Nanginginig pa.

Kasi sa wakas, alam na niya kung paano matakot mawalan ng isang taong mahalaga.

At kami ngayon? Masaya.

Hindi dahil mayaman.

Kundi dahil sa wakas, yung selyo na minsang nagpahiwalay sa amin, ngayon ay naging selyo na nagbubuklod sa amin nang totoo.