Bahagi 3
Akala ko kukunin lang niya anak namin pero nang makita ko bank account na may ₱2.5 million at sulat ng pagsisisi gumuho mundo ko

Simula nung araw na nakita ko yung calling card sa backpack ni Liam, alam kong hindi titigil si Carlo. Hindi ko alam kung paano niya naisingit yun habang hawak ko si Liam, pero malinaw na desperado na siya. Tinapon ko yung card sa basurahan pero kinabukasan, bumalik ulit siya sa Bright Kids. Hindi na siya sa puno ng acacia naghihintay, sa mismong gate na.

Nakatayo siya doon ng maaga, mga alas-tres pa lang ng hapon. May dala siyang maliit na paper bag na may juice box at biscuits. Hindi niya nilapitan si Liam, tumayo lang siya sa malayo. Nung nakita siya ng mga teacher, nginitian lang siya. Siguro akala nila tatay siya na naghihintay lang. Ako ang hindi mapakali.

Pag-uwi namin, tinawagan ako ni Ate Grace galing probinsya. Sabi ni Ate, may lalaking tumawag sa barangay hall dun at nagtanong tungkol sa akin. Si Carlo daw yun. Hinanap niya pati yung dating bahay namin. Nainis ako pero hindi ako nagulat. Ganito si Carlo pag gusto niya may makuha, magiging pursigido siya.

Kinagabihan, dumating si Jomar, yung bunso kong kapatid na rider. Pagod siya galing sa buong araw na deliver sa Quezon City at Makati. May dala siyang pansit na takeout para sa amin ni Liam. Kwento ko sa kanya yung nangyari sa gate. Tahimik lang siyang nakinig tapos biglang sabi, Ate, gusto mo ba kausapin ko?

Sabi ko wag na. Ayoko na ng gulo. Pero kinabukasan, habang nasa palengke ako, nagkita daw sila ni Carlo sa baba ng condo. Hindi ko alam anong pinag-usapan nila. Pag-uwi ni Jomar, ang sabi lang niya, Ate, hindi na siya yung Carlo na nakilala mo dati. Payat na, tahimik na.

Hindi ko pinansin yun. Sa isip ko, tao pa rin siya na pinili ang studio kaysa sa amin.

Isang linggo ang lumipas na ganun ang routine. Susunduin ko si Liam, nandun si Carlo sa malayo. Hindi siya lumalapit pag sinabi kong wag. Pero hindi rin siya umaalis. Yung ibang mga nanay sa preschool, nagsimula nang magtanong. Sabi nila, Liza, yung gwapong lalaki sa labas, asawa mo ba? Sinasabi ko lang na hindi, kakilala lang dati.

Hanggang isang hapon ng Biyernes, umulan nang malakas. Walang payong si Carlo. Naka-gray pa rin yung jacket niya, basang-basa. Nakita siya ni Liam. Hinila ni Liam yung kamay ko at sabi, Mama, yung kuya na hindi natin kilala, nababasa siya.

Hindi ako sumagot. Pero si Liam, tumakbo pabalik at inabot yung maliit niyang payong na may dinosaur print. Napatigil si Carlo. Dahan-dahan niyang tinanggap yung payong pero hindi niya binuksan, tinitingnan lang niya si Liam. Pagbalik ni Liam sa akin, sabi niya, Mama, bakit parang ikaw siya pag malaki na ako?

Doon ako napahinga nang malalim. Yung nunal sa kaliwang kilay, yung bilog na mata, yung manipis na labi. Kopyang-kopya.

Pag-uwi namin, habang nagluluto ako ng sinigang, biglang kumatok si Carlo sa gate. Hindi na siya pumasok sa building, sa labas lang ng gate. Sabi niya, Liza, pwede ba limang minuto lang? Pagod na ako at gusto ko nang tapusin yung araw kaya binuksan ko yung gate pero hindi ko siya pinapasok sa loob ng unit.

Doon niya nilabas yung totoo. Umupo siya sa sahig ng hallway, basang-basa pa rin yung manggas niya. Sabi niya, nung umalis ako tatlong taon na ang nakalipas, gumuho talaga studio niya. May kliyente na hindi nagbayad ng ₱500,000. Wala siyang pangsweldo sa dalawa niyang tauhan. Natakot siya. Akala niya pag sinabi niyang buntis ako, kailangan niyang maging perfect na tatay agad pero wala siyang bank account na maayos, wala siyang titulo ng lupa, wala siyang kahit anong maipagmamalaki.

Sabi niya, mali siya. Sobrang mali. Nung gabing umalis ako, naghihintay siya na babalikan ko siya. Akala niya drama lang yun. Pero nung kinabukasan at hindi ako bumalik, saka lang niya narealize na totoo pala. Tinawagan niya raw yung number ko na walong taon kong gamit pero hindi na daw sumasagot. Pero alam kong nagsisinungaling siya sa part na yun kasi hindi man lang nagpakita yung missed call sa cellphone ko.

Doon ko sinabi sa kanya lahat. Sabi ko, Carlo, naalala mo ba yung sinabi mo na ipapabuhat mo sa rider kong kapatid? Tatlong taon kong binuhat mag-isa si Liam. Sa probinsya, habang nasa ospital ako at sumisigaw sa sakit, si Ate Grace lang ang kasama ko. Yung ₱5,000 na hiniram ko sa kanya, yun lang ang pera ko nung nanganak ako sa maliit na clinic sa amin. Ikaw, nasaan ka? Nagpo-post ka ng pictures ng bagong studio mo sa Makati.

Tumahimik siya. Umiyak siya pero hindi maingay, yung tipong tuloy-tuloy lang yung luha. Sabi niya, nakita niya yung post ni Ate Grace sa Facebook nung nanganak ako pero hindi siya naglakas-loob mag-comment. Natakot daw siya na baka awayin siya ng pamilya ko.

Pagkatapos nun, may nilabas siyang lumang sobre na medyo gusot na. Sa loob, may bank book at isang sulat-kamay na papel. Sabi niya, simula nung nalaman niyang may anak kami, nag-ipon siya. Yung studio niya ngayon, medyo okay na. May naitabi siyang ₱2.5 million. Hindi para bilhin kami, pero para kay Liam daw. Para sa tuition, para sa ospital kung magkasakit, para hindi na maranasan ni Liam yung hirap na naranasan ko.

Gusto kong itapon ulit yung sobre pero hindi ko nagawa. Hindi dahil sa pera, pero dahil sa sulat. Sulat na isinulat niya nung unang kaarawan ni Liam na hindi niya alam kung saan ipapadala. Nakasulat dun na kung mababasa ni Liam balang araw, sana malaman niyang hindi siya ayaw, takot lang ang tatay niya.

Nanginginig yung kamay ko habang binabasa ko yun. Si Liam nasa loob, nanonood ng cartoons at hindi alam na sa labas ng pinto, umiiyak yung lalaking kamukha niya.

Doon ko naramdaman na mas masakit pala yung pangalawang pagkakataon kaysa sa una. Nung una, galit lang ako. Ngayon, pagod na ako pero malinaw na ang lahat. Hindi na ako yung babaeng naghihintay hanggang alas-diyes ng gabi sa labas ng restaurant sa BGC.

Sabi ko kay Carlo, hindi ko kailangan yung pera mo. Kung gusto mong tumulong, ayusin mo muna sarili mo. Hindi kita pipigilan na makita si Liam pero hindi sa paraang ginagawa mo ngayon na parang nanliligaw ka sa bangketa.

Tumango siya. Pinunasan niya yung mukha niya gamit yung basang manggas. Sabi niya, kahit anong kundisyon, tatanggapin niya.

Bago siya umalis, tinanong niya kung pwede ba niyang makita yung lumang ultrasound picture na tinupi ko noon. Sabi ko wala na, nabasa na ng ulan sa probinsya.

Umalis siya dala yung payong na may dinosaur. Hindi niya kinuha yung bank book, iniwan niya sa sahig. Hindi ko ginalaw hanggang sa umalis siya.

Nang gabing yun, hindi ako makatulog. Katabi ko si Liam, mahimbing na natutulog, hawak pa rin yung red flower. Tinitigan ko yung kisame ng lumang condo namin sa Quezon City. Yung dingding may mantsa ng ulan, yung sahig may bitak. Pero sa loob ng maliit na unit na to, nabuhay kami ng tatlong taon nang walang Carlo.

Kinabukasan, gumawa ako ng desisyon na matagal ko nang iniiwasan. Hindi ko pa siya patatawarin. Hindi ko pa ibibigay yung apelyido niya kay Liam. Pero papayag akong magkita sila minsan sa park, kasama ako, at tatawagin lang siyang Tito Carlo. Maliit na hakbang lang, pero sa akin, yun na yung pinakamalaking desisyon na ginawa ko simula nung umalis ako sa BGC.

Tinawagan ko si Ate Grace at sinabi ko yun. Sabi ni Ate, basta masaya ka at safe si Liam, suportado kita.

Pumunta ako sa bintana at tiningnan yung baba. Wala si Carlo dun. Sa unang pagkakataon sa loob ng isang linggo, wala siya. At sa unang pagkakataon, ako mismo ang nag-text. Sabi ko, bukas, alas-kwatro sa park malapit sa barangay hall, pwede kang pumunta. Isang oras lang.

Pagkatapos kong isend yun, pinatay ko yung cellphone ko at niyakap si Liam nang mahigpit. Hindi para sa amin ni Carlo, pero para sa bata na may nunal sa kaliwang kilay na kamukha ng tatay niyang hindi pa niya kilala.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖