Bahagi 4
Sa harap ng lahat sa meeting sa Makati, sinabi kong tapos na ang panloloko nila at ako na ang babawi sa sarili kong proyekto at buhay.

Alas-dos ng hapon, puno ang conference room sa opisina namin sa Makati. Nandoon si Miguel sa head ng table, si Liza sa tabi niya na may dalang laptop at projector, at yung buong team ng Project Alon pati yung client galing Cebu na naka-video call.

Ako, nakaupo sa dulo, tahimik lang. Suot ko yung simpleng white polo at dala ko lang yung personal laptop ko at isang folder. Hindi ako nag-ayos nang sobra, pero buo ang loob ko.

Nagsimula si Liza mag-present. Sabi niya, “So as you can see, yung Alon project, medyo may delay dahil sa initial errors, pero naayos naman namin.” Tapos pinakita niya yung slide na may pangalan niya bilang lead. Wala ang pangalan ko. Parang ako ay never naging part.

Tumingin sa akin si Miguel. Alam kong nahihiya siya pero hindi niya pinutol si Liza.

Pinakinggan ko lahat hanggang matapos. Maraming mali sa data na pinakita niya, lumang computation pa rin ang gamit niya, yung maling report na siya mismo ang nagbalik.

Pagkatapos niya, sabi ng client sa video, “May question lang, bakit iba yung costing dito sa sinend ni Grace last March?”

Doon tumingin lahat sa akin.

Tumayo ako. Hindi ako sumigaw. Mahinahon lang pero malinaw ang boses ko.

“Gusto ko lang pong linawin,” sabi ko. “Ako po ang bumuo ng Project Alon. Dalawang taon ko po itong ginawa, mula proposal hanggang sa costing.”

Binuksan ko ang laptop ko at pinakita sa projector yung original file ko, may date March 10, may tamang computation. Tapos pinakita ko yung email thread, yung sinend kong tama kay Liza, at yung finorward niyang luma sa client at sa team. Walang edit, puro screenshot.

Sabi ko, “Ito po yung final version na sinend ko kay Ms. Liza. At ito po yung version na lumabas sa meeting nung March 12, na finorward niya.”

Tahimik ang buong kwarto. Narinig ko lang ang aircon.

Tumingin si Liza sa akin, namumula. Sabi niya, “Grace, hindi mo dapat ginagawa ito sa harap ng client. Personal attack yan.”

Sabi ko, “Hindi ito personal. Trabaho ito. Tinanggal mo ako sa sarili kong grupo at sinabi mong kulang ako sa kakayahan, pero yung maling report na ginamit mo laban sa akin, ikaw ang nagbalik.”

Sumingit si Miguel, “Grace, tama na.” Sabi ko, “Hindi, Miguel. Tama na yung pagtatakip mo.”

Doon ako tuluyang sumabog pero hindi sa paraang umiiyak. Sabi ko, “Tatlong taon tayong magkasama. Nung naaksidente ako sa Davao habang nagtatrabaho para sa biyahe na binigay ni Liza, tumawag ako sa’yo. Busy ka raw, namimili kayo ng hikaw. ₱85,000 ang binayaran ko sa ospital sa lugar na hindi ko kilala, mag-isa. Tapos ngayon sasabihin mong katrabaho lang kayo?”

Natahimik si Miguel. Nakayuko siya. Kita ng lahat na totoo ang sinasabi ko.

Si Liza, biglang nagbago ang tono. Sabi niya, “Alam mo Grace, hindi mo kasi matanggap na mas magaling ako. Galing ako sa TSC, may dala akong bagong tech.”

Sabi ko, “Anong bagong tech? Yung lumang deck mo galing TSC na 2019 pa? Chineck ko yung reference, hindi na applicable sa market natin ngayon sa Manila. Kaya nga pumalpak ang costing mo.”

Doon siya hindi nakasagot. Kasi alam ng client na totoo. Yung tech na sinasabi niyang bago, luma na pala at hindi bagay sa presyo sa Pilipinas ngayon na nasa ₱2.5 million ang budget.

Nagsalita ang client sa video, “Ms. Liza, we need to review this. Ms. Grace, can you send us your original file?”

Sabi ko, “Yes po, isesend ko po agad.”

Pagkatapos ng meeting, lumabas ang client call. Naiwan kaming tatlo sa room. Si Liza, umiiyak na pero galit. Sabi niya kay Miguel, “Miguel, maniniwala ka sa kanya? Ako ang tinulungan mong makapasok dito.”

Sabi ni Miguel, mahinahon pero pagod, “Liza, tama na. Nakita ko ang email. Hindi mo dapat ginawa yun kay Grace. At hindi mo dapat ginamit ang pangalan ko para gawin yun.”

Doon lumabas na ang totoo. Inamin ni Liza na natakot siya na baka malaman ng management na hindi ganun kalaki ang value ng dala niya galing TSC. Kaya sinubukan niyang pabagsakin ako para siya ang lumabas na magaling. At ginamit niya ang pagiging malapit nila ni Miguel para protektahan siya.

Sabi ni Miguel sa akin, “Grace, sorry. Hindi ko nakita. Akala ko nag-ooverthink ka lang.” Sabi ko, “Hindi mo nakita kasi hindi ka tumingin sa akin. Nakatutok ka sa kanya.”

Hindi ko na siya sinisi nang malakas. Wala nang point.

Pumunta ako sa desk ko at sinimulan kong ayusin ang gamit ko. Dumating ang HR at sinabing iho-hold muna ang role ni Liza habang iniimbestigahan ang project records. Hindi siya tinanggal agad pero tinanggalan siya ng lead sa Alon at binalik sa akin.

Si Miguel, lumapit sa akin bandang alas-singko. Sabi niya, “Grace, puwede ba nating ayusin? Lilipat ako ng team, hindi na kami magkasama ni Liza.” Sabi ko, “Miguel, tapos na tayo. Hindi dahil galit ako, pero dahil pagod na akong maging second choice sa sarili kong buhay.”

Kinuha ko ang box ng personal things ko. Yung titulo ng lupa ng maliit na lote na nabili ko sa Cavite gamit ang ipon ko, na dati plano naming pagtayuan ng bahay, kinuha ko at nilagay sa bag ko. Yung bank account na joint sana kami, pina-close ko na dati pa pala nang hindi ko namamalayan na ako lang ang naghuhulog.

Umalis ako sa Makati nang mag-isa, pero magaan ang pakiramdam.

Lumipat ako sa maliit na studio sa Quezon City. Hindi kalakihan, pero akin. Yung bintana, kita ang puno at hindi puro building ng BGC. Si Jessa, tumulong magbuhat ng gamit. Sabi niya, “Sa wakas, ikaw na ulit.”

After two weeks, na-promote ako bilang lead ulit ng Project Alon, pero sa ibang department na hindi under kay Miguel. Mas mataas ang sweldo, ₱150,000 a month, at may bonus pa. At mas importante, hawak ko ulit ang pangalan ko sa proyekto.

Si Miguel, nag-message pa rin minsan pero hindi ko na sinasagot nang madalas. Nalaman kong umalis si Liza sa kompanya at bumalik ng Cebu. Wala akong galit, wala na ring saya para sa kanya. Tapos na.

Isang umaga, nagising ako sa Quezon City. Tahimik, walang aircon na masyadong malamig na sinet ng iba, walang kailangang i-explain. Nagluto ako ng itlog at kape, binuksan ko ang bintana, at habang pumapasok ang araw, naisip kong sa wakas, hindi na ako yung babaeng naghihintay sa hallway ng ospital. Ako na ulit yung babaeng may hawak ng sarili niyang susi.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨