Bahagi 4
Humarap ako sa biyenan at hipag ko kasama ang barangay, at doon ko sinabi na hindi na ako ang dating manugang na tahimik lang palagi

Alas-nuebe ng umaga, nasa tapat na ulit ako ng Unit 1201. Kasama ko si Kagawad, isang tanod, at dalawang pulis na naka-uniform. Kasama ko rin si Atty. Josh. Hawak ko ang original na titulo ng lupa, barangay clearance, at police assistance letter.

Kumatok ang tanod. “Tao po!”

Bumukas ang pinto. Si Carlo ang nagbukas. Halatang hindi pa natutulog. Sa likod niya, yung biyenan ko, nakapamewang na agad. Si Bea, nakaupo sa sofa ko, may hawak na cellphone, halatang kakatapos lang umiyak.

“Anong kalokohan to, Liza? Nagdala ka pa talaga ng pulis? Ipapahiya mo talaga kami?” sigaw ng biyenan ko.

Sumagot si Kagawad, mahinahon pero firm. “Ma’am, may 48 hours na po kayo. Tapos na po yun. Kailangan na pong ibalik ang unit kay Ma’am Liza. May order na po tayo.”

“Hindi kami aalis! Saan titira anak ko? Ikakasal na siya! Wala kayong puso!”

Doon ako humakbang papasok. Hindi na ako nanginig. Tumingin ako diretso sa biyenan ko.

“Ma, ilang beses ko na pong sinabi, hindi ko kayo pinapaalis sa buhay ni Carlo. Pero yung bahay na to, hindi po ito pwedeng basta ibigay. ₱2.8 million po ang down na inipon ko. Tatlong taon ko pong binabayaran yung ₱35,000 kada buwan, mag-isa. Habang nagtatrabaho ako sa site, nagbubuhat ng plano, kayo po, nagplano kayong palitan ang lock nang wala ako.”

“Eh pamilya tayo! Dapat nagtutulungan!” sigaw niya.

“Pagtutulungan po ba yung nagsinungaling kayo sa admin na anak niyo ang bumili? Pagtutulungan ba yung sinabi niyo kay Bea na pumayag ako at regalo niyo yung bahay? Nakita ko po yung post ni Bea. Nakita ng buong barangay. Sino po ang nagsinungaling?”

Natameme siya. Tumingin siya kay Bea. Si Bea, tumayo.

“Ma, tama na. Sinabi mo sa akin regalo mo. Sinabi mo pumayag si Ate Liza. Hindi pala totoo. Pinahiya mo ako sa boyfriend ko at sa pamilya niya,” sabi ni Bea, nanginginig ang boses.

“Bea, ginawa ko lang yun para sayo! Para may matirhan ka! Itong si Liza, madamot! May bahay siya, ayaw ipahiram!”

Doon sumabat si Carlo, ngayon lang nagsalita nang malakas. “Ma, tama na po! Ako nga po, hindi ko alam na ganun ang sinabi mo kay Liza. Sabi mo kakausapin mo siya nang maayos. Tapos pinalitan mo pala lock habang nasa Cebu siya!”

“Carlo! Kinakampihan mo pa yang asawa mo kesa sa nanay mo?”

“Ma, asawa ko po siya. At bahay niya po talaga to. Hindi tayo pwedeng basta umangkin. Kung gusto nating tulungan si Bea, humanap tayo ng ibang paraan, hindi yung aagawin natin bahay ni Liza.”

Tahimik ang hallway. Yung pulis, lumapit sa biyenan ko. “Ma’am, kung hindi po kayo aalis nang maayos, kailangan po naming i-assist si Ma’am Liza na makapasok at mailabas ang gamit ninyo sa labas ng unit. Pero mas maganda po kung kusa na lang.”

Si Bea ang unang kumilos. Kinuha niya bag niya. “Ate Liza, aalis na kami. Sorry talaga. Mali kami ni Mama. Hindi ko na uulitin.”

Lumapit ako kay Bea. “Bea, hindi kita kaaway. Alam kong gusto mo lang magkaroon ng maayos na simula. Pero hindi sa bahay na pinaghirapan ng iba. Kung kailangan mo ng tulong maghanap ng maliit na apartment na malapit sa mall kung saan ka nagtatrabaho, tutulungan kita maghanap. Pero hindi ko ibibigay ang condo ko.”

Napayuko si Bea at tumango.

Yung biyenan ko, ayaw pa ring umalis. Umupo siya sa sahig, parang magda-drama.

“Dito lang ako! Palayasin niyo ako kung kaya niyo! Wala kayong utang na loob!”

Lumapit si Atty. Josh. “Ma’am, kung hindi po kayo aalis, pwede po kayong kasuhan ng trespassing at grave coercion. May pirma niyo po sa admin form na nagsinungaling kayo sa ownership. Malakas po ebidensya ni Ma’am Liza. Mas maganda pong umalis na lang nang maayos.”

Doon lang siya dahan-dahang tumayo, tinulungan ni Carlo.

Habang nag-iimpake sila, nakita ko yung mga gamit ko na nakatambak sa isang sulok malapit sa pinto, may takip na kumot. Yung wedding picture namin ni Carlo, nakasandig sa pader, may alikabok. Yung mga libro ko sa engineering, nakakalat.

Inilabas ng tanod yung mga gamit nila. Isang maleta, dalawang eco bag, at yung mga wedding giveaways.

Pagkatapos nilang lumabas, pumasok ang locksmith na kasama ng admin. Pinalitan ulit ang cylinder. Sa pagkakataong ito, ako lang ang may susi. Binigyan ko ng kopya ang admin pero nakapangalan sa akin lang at may note na bawal magbigay ng access nang walang written consent ko at titulo.

Pagkaalis ng lahat, naiwan kami ni Carlo sa loob ng condo. Tahimik.

“Liza, sorry,” sabi niya, halos pabulong. “Hindi ako naging mabuting asawa. Hinayaan kitang mag-isa.”

Tumingin ako sa kanya. Pagod na pagod na ako sa paulit-ulit na pag-intindi.

“Carlo, mahal kita. Pero hindi ibig sabihin nun na hahayaan kong tapakan ang pinaghirapan ko. Kung gusto mong manatili sa pamilyang to, kailangan mong matutong tumayo para sa tama, hindi lang para kay Mama.”

Tumango siya. “Bibigyan mo ba ako ng isa pang chance?”

Sabi ko, “Chance na ayusin mo muna pamilya mo at sarili mo. Hindi ka muna titira dito hanggat hindi mo naayos kung paano mo ako poprotektahan bilang asawa mo. Umuwi ka muna kay Mama. Ayusin niyo ni Bea kung saan sila titira. Ako, dito muna ako.”

Hindi siya nakipagtalo. Kinuha niya yung ilang damit niya at umalis. Bago siya lumabas, sabi niya, “Yung amortization next month, tutulungan na kita.”

Sabi ko, “Hindi pera ang kailangan ko, Carlo. Respeto.”

Nung mag-isa na ako, nilinis ko buong condo. Tinanggal ko yung lace na nilagay nila sa sofa. Binalik ko family picture namin pero tinago ko muna yung picture namin ni Carlo sa drawer. Nilagay ko ulit mga libro ko sa shelf. Binuksan ko bintana para pumasok ang araw, yung araw na sabi ni Bea maganda raw sa kwarto.

Naupo ako sa sahig ng kwarto ko, hawak ang titulo ng lupa. Yung cover na maroon, medyo kupas pero buo pa rin.

Nag-message si Bea kinagabihan: “Ate, nakahanap kami ng maliit na apartment sa Muñoz, ₱12,000 lang. Malapit sa work ko. Salamat sa pag-intindi. Hindi na sasama si Mama sa pag-decide namin ni boyfriend.”

Nag-reply ako: “Good luck sa kasal, Bea. Nandito lang ako kung kailangan mo ng advice, pero sa bahay, hanggang doon lang muna ang tulong ko.”

Si Carlo, nag-message din: “Nasa bahay ako ni Mama. Nag-usap kami. Sinabi ko sa kanya na mali siya. Hindi madali pero sinabi ko. Aayusin ko sarili ko.”

Hindi ko agad ni-reply. Kailangan ko rin ng oras.

Isang linggo pagkatapos, bumalik ako sa trabaho sa site sa BGC. Pagbalik ko sa condo sa Quezon City, ako lang. Tahimik. Ako lang may susi. Nagluto ako ng sinigang, yung matagal ko nang hindi nagagawa dahil laging may bisita.

Tumawag si Tatay: “Anak, kumusta ka na diyan?”

Sabi ko, “Tay, ayos na ako. Nakauwi na ako sa bahay ko.”

At sa unang gabi na nakatulog ako ulit sa sarili kong kama, hawak ang titulo ng lupa sa bedside table, alam kong hindi pa tapos ang lahat, pero sa wakas, ako naman ang pipili kung sino ang papapasukin ko sa sarili kong tahanan, at sa sarili kong buhay.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨