Bahagi 3
Akala ko simpleng bank transaction lang pero sinabi ng teller na tinatangka ng mister kong si Carlo na kunin lahat ng ipon namin kaya gumuho mundo ko

Nakita ko si Carlo. Naka-puting polo siya, yung paborito niyang sinusuot pag may ka-meeting. Yung babaeng kasama niya, matangkad, maputi, naka-red dress na masikip. Hindi ko siya kilala. Pero yung dikit niya kay Carlo, hindi normal na kaibigan lang.

Hinila ako ni Bea palayo sa glass door. “Ma’am, dito ka lang. Huwag ka munang magpakita,” bulong niya. Ang lamig ng kamay niya nang hawakan niya yung braso ko.

Dinala niya ako sa likod, sa may hallway papuntang opisina ng manager. Maliit lang yung opisina, may aircon na maingay at may tambak ng folders sa table. Nandoon si Sir Reyes, yung branch manager. Mga 50 na, kalbo, pero mabait ang mukha.

“Ma’am Liza, upo ka,” sabi ni Sir Reyes. Ako pala si Liza, 32 years old, taga-Quezon City pero lumipat kami ni Carlo sa isang maliit na condo sa BGC nung kinasal kami. “Si Bea, sinabi na sa akin kanina pa lang. Buti na lang alerto siya.”

Nilapag ni Sir Reyes sa table yung mga dokumento. Isang authorization letter na may pirma na kamukha ng pirma ko pero halatang pineke. Malayo sa tunay kong pirma. At isang medical certificate galing daw sa isang clinic sa Quezon City. Nakalagay doon, “Patient: Liza Santos, severe accident, needs immediate surgery, needs ₱2.5 million.”

Peke lahat. Wala akong aksidente. Nasa condo lang ako kahapon buong araw, naglilinis. At wala akong clinic na pinupuntahan sa Quezon City.

“Ma’am, yung joint account niyo ni Sir Carlo, may laman na ₱2.8 million as of today,” sabi ni Sir Reyes habang pinapakita yung screen niya. “Joint account siya, kaya technically pwede siyang mag-withdraw. Pero dahil malaki yung amount at may duda si Bea, hinold namin. Kailangan ng personal appearance ng may-ari.”

Yung ₱2.8 million na yun, hindi yun galing kay Carlo. Kahit piso, wala siyang ambag doon. Galing yun sa lupa ng nanay at tatay ko sa Quezon City. Binenta namin last year kasi na-stroke si Mama at kailangan ng pera pang-ospital at maintenance. Sabi ni Carlo noon, “Mas safe kung joint account, para kung may mangyari sa’yo, may access ako agad.” Naniwala ako. Tanga ako.

Naalala ko bigla lahat ng maliliit na bagay nitong mga nakaraang buwan. Laging late umuuwi si Carlo. Laging naka-silent yung cellphone niya. Laging may “client meeting” sa Makati o sa BGC. Nung minsan, nakita ko siyang may ka-video call na babae, pero sabi niya pinsan niya raw sa Cebu. Tapos bigla siyang naging interesado sa mga condo sa Makati. Sabi niya investment daw.

“Ma’am, kilala mo ba yung babaeng kasama niya kanina?” tanong ni Bea, mahina lang.

Umiling ako. Pero sa totoo lang, may kutob na ako. Isang beses, nakita ko sa messenger ni Carlo na may naka-save na “Angela – Client” pero may heart emoji. Hindi ko pinansin noon kasi ayokong maging selosa na misis.

Yung sakit na naramdaman ko, hindi lang dahil sa pera. Parang sinaksak ako ng paulit-ulit. Pitong taon kaming mag-asawa. Pitong taon kong inalagaan yung bahay, sinuportahan yung trabaho niya kahit minsan kulang yung sweldo niya bilang ahente ng sasakyan. Ako pa nag-abono ng pang-down ng motor niya.

Pero sa gitna ng sakit, parang may nagising sa utak ko. Hindi ako pwedeng umiyak lang dito sa opisina ng manager. Kailangan kong maging malinaw. Kung hindi ko aayusin ngayon, bukas wala na yung pera ng nanay ko.

“Pwede niyo po ba i-freeze muna?” tanong ko kay Sir Reyes. Garalgal yung boses ko pero pinipilit kong maging matatag.

“Opo, Ma’am. Pwede natin i-temporary hold ang account. Kailangan lang ng sulat at pirma mo. At kung gusto mo, pwede kitang igawa ng sarili mong personal account, solo account mo lang, para mailipat natin agad yung kalahati o kung gusto mo lahat ng share mo,” sagot niya.

Habang pinipirmahan ko yung freeze request form, nag-vibrate yung cellphone ko. Si Carlo.

“Love, nasaan ka? Kailangan ko yung pera ngayon na. Emergency. Tawagan mo ako. Nasa bangko ako.”

Tinitigan ko yung message. Dati, pag ganyan siya mag-text, kabado agad ako. Pero ngayon, nanlamig lang ako. Hindi ako nag-reply.

Sabi ni Bea, “Ma’am, huwag ka munang lalabas. Andito pa siya sa labas. Nag-aaway na siya sa counter. Gusto niyang i-release yung pera.”

Sumilip ako sa blinds ng opisina ni Sir Reyes. Nakita ko si Carlo sa may counter 2. Pulang-pula na yung mukha niya. Sumisigaw siya pero pinipigilan siya ng guard.

“Pera ng asawa ko yun! Asawa ko yun! May authorization ako! Bakit ayaw niyong ibigay?!” sigaw niya. Yung babaeng kasama niya, nakatayo lang sa may pintuan, parang naiirita na, panay tingin sa cellphone.

Lumapit si Sir Reyes sa labas. Kalmado siyang nagpaliwanag. “Sir, naka-hold po ang account for verification. Kailangan po personal appearance ng joint account holder. For security lang po.”

Lalong nagalit si Carlo. “Security? Asawa ko yun! Naaksidente siya! Kailangan ng pera!”

Doon na ako hindi nakatiis. Pero pinigilan ako ni Bea. “Ma’am, huwag muna. Hayaan niyo si Sir Reyes. Kapag lumabas ka ngayon, baka kung ano pa magawa niya.”

Totoo. Kilala ko si Carlo pag galit. Hindi siya nananakit physically, pero ang bibig niya, ang sakit magsalita. At baka madamay pa yung babae niya at gumawa ng eskandalo sa loob ng bangko.

Kaya umupo ulit ako. Huminga ako ng malalim. Naalala ko si Mama. Nasa bahay lang siya ngayon sa Quezon City, kasama ng kapatid ko. Yung perang yun, pang-dialysis niya yun at pang-maintenance. Kung makuha ni Carlo yun, paano na si Mama?

Kinuha ko yung cellphone ko ulit. Tinawagan ko yung kapatid ko, si Kuya Jun. Sabi ko, “Kuya, puntahan mo si Mama. Huwag mo munang sabihin kay Carlo kung nasaan ako. May problema sa bangko.”

Sabi ni Kuya Jun, “Liza, anong nangyari? Umiiyak ka ba?”

“Hindi, Kuya. Pero kailangan kong ayusin muna to. Mamaya ko ikukwento.”

Pagkababa ko ng phone, may binigay sa akin si Sir Reyes. Bagong bank account form. Solo account, under my name lang, Liza Cruz. Hindi na Santos.

“Ma’am, ito muna gawin natin. I-open natin to ngayon din. Tapos i-transfer natin yung ₱2.8 million dito, minus yung joint hold. Kailangan lang ng approval mo,” sabi niya.

Tumingin ako kay Bea. Tumango siya. “Ma’am, mas safe po kayo pag may sarili kayong account. Yung titulo ng lupa niyo, nasaan po?”

“Na sa akin. Naka-save sa bahay. Yung mother title, ako ang nakapangalan kasi ako yung nag-asikaso nung binenta yung kalahati,” sabi ko.

Doon ako nagkaroon ng maliit pero importanteng desisyon. Hindi ko muna kukunin lahat. Hindi ako magiging kagaya niya. Kukunin ko lang yung parte na galing sa mana ng nanay ko. Yung ₱2.8 million, ililipat ko sa solo account ko. At yung natitirang joint na konti, hayaan na. Pero hinding-hindi ko na siya bibigyan ng access.

Pinirmahan ko yung bagong account. Yung kamay ko, nanginginig pa rin, pero buo na yung loob ko.

Pagkatapos kong pirmahan, sumilip ulit ako sa labas. Wala na si Carlo sa counter. Umalis na siya, kasama yung babae. Nakita ko sa CCTV monitor sa opisina ni Sir Reyes, palabas sila ng bangko, sumakay ng puting kotse.

Naiwan akong nakatayo sa opisina, hawak yung bagong bank book. Si Bea, binigyan ako ng tubig.

“Ma’am, buti na lang hindi ka umalis kanina. Kung umalis ka, nakuha na sana niya,” sabi ni Bea.

Doon ko naramdaman na tama yung ginawa kong sumunod sa papel niya. Pero alam ko, hindi pa tapos ang laban. Uuwi pa ako sa condo. Magkikita pa kami ni Carlo doon. At doon ko kailangang sabihin lahat.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖